Ο Κίμων Καλαμάρας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως ψυχολόγος και πιστοποιημένος συστημικός θεραπευτής οικογένειας, ζεύγους και ατόμων. Είναι επόπτης και εκπαιδευτής συστημικής θεραπείας. Η πρώτη του δημοσίευση ήταν δύο ποιήματα στο Ιδεοδρόμιο (2003), ενώ το πρώτο του βιβλίο «Γράμματα σε έναν Συγγραφέα» κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γκοβόστη (2020). Εχει δημοσιεύσει στα ιστολόγια Ιστορίες Μπονζάι και Νέο Πλανόδιο, καθώς και σε διάφορα έγχαρτα λογοτεχνικά περιοδικά. Το βιβλίο του «Νάπολη και άλλες ιστορίες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Γκοβόστη.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Τα «Ιταλικά Χρονικά», «Οικογενειακή Ευτυχία», «Ετσι Μίλησε ο Ζαρατούστρα», «Ο Μεγάλος Υπνος», «Η ρομαντική σχολή». Επίσης ποιήματα της Ντίκινσον, «Το Βιβλίο της Μαριάννας», και το «Φάντασμα στη Μηχανή».
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Τίμσελ, η Βιβλική αναφορά του Στάινμπεκ στο Ανατολικά της Εδέμ. Ο άνθρωπος μπορεί να διαλέξει το δικό του πεπρωμένο; Και προσθέτω: Μπορεί να σπάσει τα οικογενειακά αόρατα δεσμά; Μπορεί;…
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Θα μπορούσα ίσως και τώρα, που σας γράφω πως ξαναδιαβάζω τη Νόσο του Πορτνόι; Ή, κάθε φορά που προσπαθώ να διαβάσω Παπαδιαμάντη, Βιζυηνό; Αν θέλουμε όμως να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά, η αρχή έγινε όταν με προτροπή ενός φίλου, διάβασα το σύνολο του έργου του Κάφκα και του Ντοστογιέφσκι. Οδηγήθηκα σε ένα νοητικό και πρακτικό αδιέξοδο που μπορούσε να επιλυθεί μόνο μέσω εκτεταμένης μελέτης, και πέρα από τα όρια της λογοτεχνίας. Αυτό επετεύχθη, τυχαία, όταν ήρθα σε επαφή με τον Νίκο Παρίτση και τον πρώτο του τόμο της Συστημικής Ψυχιατρικής, ξεκινώντας την πρακτική εκπαίδευση στην συστημική θεραπεία. Από τα παράδοξα των αρχαίων Ελλήνων μέχρι την Βίβλο. Από τους Bateson, Haley και Erik Erikson, στην Palazzoli και τον Joel S. Bergman. Από εκεί βρισκόμαστε πάλι πίσω στην λογοτενία…Περισσότερο μου κοστίζει όταν δεν διαβάζω.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Καμία άλλη από το να ξεκινήσεις να επιλέξεις να διαβάσεις. Είμαστε ελεύθεροι να διαβάζουμε, ή και να μη διαβάζουμε.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Αποφεύγω αυτά που πρέπει να διαβάσω επειδή αγχώνομαι πως δεν θα τα καταφέρω. Τότε προτιμώ τον Ιψεν. Και όταν νιώσω πως τιμωρήθηκα αρκετά, τότε πιάνω ό,τι απέφευγα.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Το τραγικό και το κωμικό. Ηρωες και ηρωίδες παγιδευμένοι σε κάποια κατάσταση που επιλύεται όπως στους «Φτωχούς», ή που δεν επιλύεται. Το Κρίνο στην Κοιλάδα, η Μπεατρίξ. Η πρόσκρουση χαρακτήρων με την πραγματικότητα, η περιδίνησή τους στο μεταφυσικό, η παρείσφρηση του φανταστικού στο καθημερινό.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Οι Λευκές Νύχτες έχουν γίνει ταινία από τον Βισκόντι. Το σκηνικό είναι τόσο εντυπωσιακό που θες να πας στο Λιβόρνο. Τελικά διάβασα κάπου ότι η ταινία γυρίστηκε σε στούντιο. Να ένα πρόβλημα με βιβλία που γίνονται ταινίες. Δεν ξέρω αν θέλω να τα δω σε ταινίες. Είναι μια άλλη διαδικασία εντελώς διαφορετική. Ακόμη και η Δίκη που την μετέφερε ο Ορσον Γουέλς, έμοιαζε πιο εφιαλτική, ίσως θύμιζε πολύ το άχρονο τώρα.
Ποιο ήταν το κοινό νήμα που θέλατε να ενώνει όλες τις ιστορίες της συλλογής;
Κάτι πάντα θα λείπει από αυτήν την απάντηση γιατί δεν μετέχω σε αυτή την διαδικασία συνειδητά. Μόνο εκ των υστέρων μπορεί να φανερωθεί η όποια σύνδεση. Φράσεις που μου έρχονται χωρίς σκέψη: κόλαση και παράδεισος, η μάχη μεταξύ καλού και κακού, η μνήμη … Το δύσκολο αυτό έργο, ή πιο σωστά, η ελευθερία αυτή, εναπόκειται τελικά στον κάθε αναγνώστη, στην κάθε αναγνώστρια ξεχωριστά, να κατασκευάσει αυθόρμητα όποιο νόημα επιθυμεί. Ή και σε όλους μας μαζί.
Γιατί επιλέξατε τη «Νάπολη» ως τίτλο της συλλογής, ενώ περιλαμβάνει πολλές διαφορετικές ιστορίες;
Φανερώνει πολλά και ταυτοχρόνως τίποτα για το περιεχόμενο. Φανερώνει ό,τι θέλει ο καθένας, η κάθε μια.
