Σε αυτήν την «πόλη που δε λέει να κοιμηθεί / γιατί φοβάται να ξυπνήσει πάλι μόνη»*, το βράδυ της Κυριακής 5 Ιουλίου ο Παύλος Παυλίδης επιβεβαίωσε ότι εξακολουθεί να παραμένει ένας από τους πιο άξιους και αγαπητούς εκπροσώπους της ελληνικής ροκ σκηνής, με τη μεγάλη συναυλία που έδωσε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην πλατεία Νερού. Για δύο γεμάτες ώρες έκανε μια αναδρομή στην πορεία του, από την εποχή που τα Ξύλινα Σπαθιά έγραφαν Ιστορία μέχρι τη σόλο πορεία του με τους B-movies και τις πρόσφατες δισκογραφικές δουλειές του. Σε μια συναυλία με περίπου 15.000 θεατές, ο Παυλίδης σωστά επέλεξε να μη φτιάξει ένα σετ για τους λίγους. Σε αντίθεση με δημιουργούς που δεν θέλουν να επανέρχονται στα κομμάτια με τα οποία τους γνώρισε το κοινό στο παρελθόν, είτε γιατί προτιμούν να εστιάσουν στην εξέλιξη της δουλειάς τους είτε γιατί έχουν κουραστεί να τα επαναλαμβάνουν, εκείνος κινείται άφοβα σε όλη του τη μουσική διαδρομή, με την ίδια πηγαία χαρά.
Αυτή η όρεξη για δημιουργία και σύνδεση με το κοινό ήταν αισθητή στην εμφάνισή του στο Release Athens, όπου έπαιξε με ανανεωμένη μπάντα και με τρεις νέες γυναικείες φωνές, τα φωνητικά των οποίων έδιναν ωραίο βάθος στις εκτελέσεις των τραγουδιών, αλλά και σταθερούς συνεργάτες όπως ο Χρήστος Λαϊνάς. Ο Παυλίδης επί σκηνής είχε την ενέργεια και το πάθος ανθρώπου που βρίσκεται σε πολύ δημιουργική περίοδο, αίσθηση που ενισχύεται και από τις πρόσφατες κυκλοφορίες του, όπως το κομμάτι «Παράθυρα», με το οποίο άνοιξε τη συναυλία στην πλατεία Νερού. «Γύρω μας απλώνεται ένας κόσμος / από ατσάλι και τσιμέντο / κι όμως η άνοιξη θριαμβεύει μες στα μάτια που γελάνε» τραγουδάει σε αυτό το φωτεινό μες στα σκοτάδια του κομμάτι το οποίο κυκλοφόρησε το περυσινό καλοκαίρι ως προπομπός του δίσκου που αναμένεται το φθινόπωρο από τη Fine! Records. Από την επερχόμενη δουλειά του έχουμε ήδη ξεχωρίσει κι ακούσαμε live την ηλεκτρισμένη «Πανσέληνο», με στίχους όπως «Για τον παράδεισο / o δρόμος πάντοτε περνά / απ’ της ψυχής την άβυσσο». Η νέα αυτή δουλειά φαίνεται πως ακολουθεί το ονειρικό ροκ σύμπαν του δίσκου «Μπρανκαλεόνε», που κυκλοφόρησε το 2024. «Ποτέ δεν ήμουν έτοιμος για τίποτα / Απόφαση δεν έπαιρνα καμία / Και όσα ίσως κάποτε κατάφερα / Τα έχω κάνει από απερισκεψία», τραγουδά με αυτοβιογραφική διάθεση στο ομότιτλο κομμάτι, με το φεστιβαλικό κοινό να τον συνοδεύει.
Ακούσαμε επίσης κομμάτια από τη διαδρομή του με τους B-movies, όπως η «Λευκή καταιγίδα» που πρόσφατα έγινε viral στο TikTok συστήνοντας τον Παυλίδη σε πολύ νεότερες ηλικίες, το «Αερικό», που το κοινό σιγοτραγούδησε μαζί του σαν μια αέρινη χορωδία χιλιάδων φωνών, ο «Βροχοποιός», και μια πολύ ωραία εκτέλεση του «Η Μαίρη». Οπως συμβαίνει συνήθως, οι επιλογές από τα Ξύλινα Σπαθιά κυριολεκτικά ξεσήκωσαν όλη την πλατεία Νερού. Από τα κλασικά πλέον στην ελληνική ροκ ανθολογία «Ο Βασιλιάς της σκόνης», και «Φωτιά στο λιμάνι», το οποίο ο Παυλίδης τραγούδησε σε μια σκηνή λουσμένη σε κόκκινο φως, μέχρι το εκπληκτικό σερί που επιφύλαξε στο encore με τα «Ατλαντίς», «Ρόδες», «Σιωπή», μεταξύ άλλων, φαινόταν σαν να μην ήθελε να τελειώσει η βραδιά. «Αυτή είναι η καλύτερη συναυλία της ζωής μου», είπε λίγο πριν μας αποχαιρετήσει κλείνοντας με το «Τροφή για τα θηρία», όπου το κοινό εκστασιάστηκε.
Σε αντίθεση με δημιουργούς που δεν θέλουν να επανέρχονται στα κομμάτια με τα οποία τους γνώρισε το κοινό στο παρελθόν, ο Παύλος Παυλίδης κινήθηκε άφοβα σε όλη του τη μουσική διαδρομή, με την ίδια πηγαία χαρά.
Ειδική μνεία αξίζει στη δουλειά του καλλιτέχνη Στέφανου Ρόκου, ο οποίος δημιούργησε τα πανέμορφα εικαστικά κινούμενα στοιχεία που εμφανίζονταν στις οθόνες, σε συνεργασία με τον σκηνοθέτη Χάρη Λαγκούση, ο οποίος κατάφερε να τα εντάξει άρτια στο οπτικό του σύμπαν, με τα animation να δημιουργούν άλλοτε μια ονειρική κι άλλοτε μια πιο ψυχεδελική αίσθηση καθώς μπλέκονταν με το πρόσωπο και τη μορφή του Παυλίδη ενώ εκείνος τραγουδούσε παρέα με την Gibson του.
* Στίχος του Παύλου Παυλίδη από το κομμάτι «Παράθυρα».
