Είναι «μπέρδεμα» να γράφεις για ανθρώπους που έχεις συνεργαστεί μαζί τους, αγαπάς και παραδέχεσαι.
Με τον Χρήστο Νικολόπουλο, πέραν των άλλων, μας ενώνουν η βιογραφία του, που υπέγραψα ως συγγραφέας, πολλά τραγούδια με εκείνον σε ρόλο συνθέτη κι εμένα σε αυτόν του στιχουργού και άλλα προσωπικά κι ανομολόγητα.
Ο Νικολόπουλος είναι η επιτομή της συνύπαρξης του κλασικού με το μοντέρνο. Πρόφτασε τους «παλιούς», ζυμώθηκε με τους μεγάλους του ’60, λειτούργησε ισότιμα και στη συνέχεια ηγετικά με συνοδοιπόρους και νεότερους, παραμένοντας μέχρι σήμερα αειθαλής και «φρέσκος».
Υπόψη, όταν ακούς στιγμές των Τσιτσάνη, Ζαμπέτα, Δερβενιώτη, Λοΐζου, Κουγιουμτζή (ενδεικτική αναφορά) και άλλων ξεχωριστών, απολαμβάνεις μαζί και την πενιά και την ψυχή του.
«Χρήστος Νικολόπουλος – Η ζωή μου, τα τραγούδια μου», ο τίτλος του βιβλίου της πορείας του στην τέχνη και τη ζήση που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αλκυών το 2015.
Στην εν λόγω έκδοση, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, μεταξύ άλλων, αναφέρει:
«O Νικολόπουλος είναι γέννημα της μεγάλης σχολής του ρεμπέτικου. Προέρχεται απολύτως από τη φλέβα του Τσιτσάνη, του Καλδάρα, του Παπαϊωάννου, του Μητσάκη, του Χιώτη. Προσπάθησε και πέτυχε να ανανεώσει το είδος και να δημιουργήσει επιτυχίες που τραγουδήθηκαν και τραγουδιούνται ακόμη και σήμερα σε όλα τα πάλκα της Ελλάδας».
Η Χάρις Αλεξίου συμπληρώνει:
«Τα τραγούδια του έχουν ευρηματικές μελωδίες που χτυπάνε αμέσως στην καρδιά μας… Συνεργάστηκε με τους μεγάλους στιχουργούς. Είναι πασίγνωστος σε κάθε γωνιά του πλανήτη, όπου υπάρχουν Ελληνες. Αυτό μόνο ο Μανώλης Χιώτης το είχε καταφέρει πριν από αυτόν».
Και ο Γιώργος Νταλάρας καταλήγει:
«Οι δισκογραφικές εταιρείες θα έπρεπε να του στήσουν ανδριάντα… Ο Χρήστος είναι αναμφισβήτητα ο σπουδαιότερος λαϊκός συνθέτης της γενιάς του».
*Η φωτογραφία προέρχεται από παλαιότερο άρθρο της «Καθημερινής».
