«Θα ’μαι στην “Τεχνόπολη” ό,τι κι αν συμβεί», έγραφε ένα απ’ τα πλακάτ που πήρε το μάτι μου στην παράσταση των Locomondo.
Λαός πολύς στο ξεκίνημά τους στο καλοκαιρινό σεργιάνι τους ανά την Ελλάδα, όπου ορθά και ως γνωστόν, συγκριτικά δε και με άλλες γωνιές του πλανήτη, «δεν κάνει κρύο, ούτε έκανε ποτέ».
Αλλά ακόμα κι αν οι καιροί είναι άπονοι και οι καρδιές μένουν «παγωμένες», οι Locomondo λειτουργούν καταλυτικά στο μέλωμα και το ζέσταμά τους και την ίδια ώρα και στο ξέσπασμά τους.
Νεολαία ατέλειωτη για να ακούσει τα προσωπικά σουξέ της μπάντας, την προσέγγισή της σε διεθνείς standard επιλογές και αναφορές με πυξίδα τον Marley, καθώς και μπόλικο κλασικό ελληνικό τραγούδι αλλά… reggae. Απ’ τον «Πενηντάρη» του Ζαμπέτα και του Ναπολέοντα Ελευθερίου, στο «Αστα τα μαλλάκια σου» του Σουγιούλ και του Τραϊφόρου μέχρι και το παραδοσιακό «Πλατανιώτικο νερό».
Γεμάτη μπάντα, με ακορντεόν, πλήκτρα, κρουστά, πνευστά, κιθάρες, καλή χημεία μεταξύ τους και διάθεση για επικοινωνία. Ο Μάρκος Κούμαρης, εκτός από ηγετικό στέλεχος του σχήματος, είναι και τραγουδισταράς και περφόρμερ από τους λίγους.
Οι Locomondo μού άρεσαν, γιατί στο παγκόσμιο μουσικό χαρμάνι τους, που σαφώς έχει και ska και latin, φρόντιζαν πάντα να εμπεριέχουν και ντόπιες στιγμές.
Βαδίζουν στην τρίτη δεκαετία της πορείας τους, και, παρότι έχουν καιρό να μας εντυπωσιάσουν με πρωτότυπες καταθέσεις τους, δείχνουν να έχουν κερδίσει τη μάχη με τον χρόνο και μαζί την αγάπη και την εκτίμηση του κόσμου.
Στη συναυλία τους στην «Τεχνόπολη» (24/6) πήγα μαζί με τον γιο μου κι έναν φίλο του και περάσαμε ωραία. Παρότι, όπως προανάφερα, ο πυρήνας ήταν νεαρόκοσμος, είδα κι άλλους σαν κι εμένα…
Ο λόγος στον Κούμαρη, μετά τη «διάγνωσή» μου:
«Η συναυλία της Αθήνας σηματοδότησε την αρχή της φετινής μας περιοδείας. Αν με ρωτήσετε τι είναι αυτό που μας μένει μετά από ένα τέτοιο live, θα έλεγα αυτό. Το χαμόγελο στα πρόσωπα των ανθρώπων όταν τους κοιτάς από τη σκηνή. Το πόσο χαίρονται, το πόσο συμμετέχουν. Επίσης, μας συγκινεί ότι έρχονται όλο και περισσότερα μικρά παιδιά στη συναυλία. Είναι μεγάλη ευλογία να βλέπεις τον παππού με το εγγόνι να χορεύουν ανάμεσα σε μαθητές, φοιτητές και ανθρώπους στην ηλικία μας».
