Δεν μας λείπουν οι ευκαιρίες να πλακωνόμαστε για τη χρήση των μνημείων της Αθήνας. Τελευταία αφορμή ήταν η παραχώρηση του Ζαππείου Μεγάρου για την οργάνωση του «Φεστιβάλ Ολυμπίων» (νέα άφιξη στον πολιτισμό είν’ τούτο;). Τις αντιδράσεις προκάλεσε η μεταλλική εξέδρα, άνω των 1.000 θέσεων, η οποία είχε στηθεί στον προαύλιο χώρο του, κρύβοντας πλήρως την ιστορική πρόσοψη του Ζαππείου. Το Φεστιβάλ ακυρώθηκε, αλλά το θέμα της αξιοποίησης των εμβληματικών μνημείων της Αθήνας –Ακρόπολη, Ηρώδειο, Ζάππειο, Καλλιμάρμαρο– επανήλθε σε λούπα στον δημόσιο διάλογο. Πλήξη!
Προ ημερών διέσχισα τη λεωφόρο Αθηνών οδηγώντας προς το κέντρο της πρωτεύουσας και ανεβαίνοντας τη γέφυρα της Αχιλλέως η παρέα ενθουσιάστηκε βλέποντας πως επιτέλους είχαν ξηλωθεί οι βρώμικες, παλιοκαιρισμένες διαφημίσεις στα τεράστια διαφημιστικά ταμπλό που έχουν τοποθετηθεί σε ταράτσες πολυκατοικιών. Εμενε μόνο ο σκελετός των ταμπλό, σαν σκιάχτρο. Λίγο παρακάτω, προς Σταδίου, οι κραδασμοί στο αμάξωμα «έδειχναν» τις κακοτεχνίες του οδοστρώματος, ενώ το μάτι δεν είχε τίποτα να δει ως αντίβαρο της γενικής κακογουστιάς.
Στο κέντρο της Σταδίου δε, τα κουφάρια του «Απόλλωνα» και του «Αττικόν» υπενθυμίζουν τα θλιβερά γεγονότα στις 12 Φεβρουαρίου 2012. Σχεδόν δεκαπέντε χρόνια μετά και η αποκατάσταση των δύο κινηματογράφων παραμένει αενάως «υπό σχεδιασμό».
Και πρόκειται μόνο για τρεις περιπτώσεις της εγκατάλειψης της πρωτεύουσας· υπάρχουν πολύ περισσότερες και τις βιώνουν οι πολίτες στην καθημερινότητά τους. Κατεστραμμένες πλάκες σε πεζοδρόμια, παράνομη στάθμευση, καφέ που «εγκλωβίζουν» τους πεζούς τα πεζοδρόμια με τραπεζοκαθίσματα αλλά και με τα νάιλον προστατευτικά της πελατείας σε περίπτωση βροχής.
Η κακόγουστη μεταλλική εξέδρα στο Ζάππειο και οι σκελετοί που χάσκουν στις ταράτσες των πολυκατοικιών είναι δύο εικόνες-βιτρίνα της καθημερινής Αθήνας. Εδώ χρειάζονται επιτέλους αγανακτισμένοι πολίτες. Βέβαια, δεν έχει σημασία να ψάχνουμε να βρούμε ποιος είναι κάθε φορά ο υπεύθυνος για την όποια άστοχη απόφαση, κακοτεχνία, αδιαφορία κ.λπ. κ.λπ. Αν το κάνουμε μπαίνουμε στο αποπροσανατολιστικό πινγκ πονγκ ευθυνών, που παίζουν οι αρμόδιοι για να θολώσουν την ανικανότητά τους.
Κάθε φορά που υπάρχει μία δημόσια αντιπαράθεση για τη χρήση των μνημείων –νεοκλασικών και αρχαίων– είναι σαν να κρύβουμε κάτω από το χαλί το μεγαλύτερο πρόβλημα της πρωτεύουσας. Εχουν περάσει σχεδόν 200 χρόνια από την ίδρυση του ελληνικού κράτους και η μορφή της Αθήνας παραπέμπει σε μια πόλη παραμελημένη από τους πολιτικούς και τους πολίτες της: χωρίς όραμα για το μέλλον, βρώμικη, χωρίς φινέτσα, μίζερη.
