Για πολλούς ήταν η φωνή πίσω από το «Y.M.C.A.», το τραγούδι που μετατράπηκε σε παγκόσμιο φαινόμενο και άφησε πίσω του μία από τις πιο αναγνωρίσιμες χορογραφίες στην ιστορία της ντίσκο: εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο να σχηματίζουν με τα χέρια τους τα γράμματα του τίτλου.
Ο Βίκτορ Γουίλις, ο τραγουδιστής του αμερικανικού συγκροτήματος Village People, ο οποίος πέθανε χθες σε ηλικία 75 ετών, χάραξε μια διαδρομή γεμάτη αντιθέσεις. Από το Τέξας των παιδικών του χρόνων και τις θεατρικές σκηνές της Νέας Υόρκης μέχρι την κορύφωση της εποχής της ντίσκο και τη διεθνή αναγνώριση, η ζωή του πέρασε από διαρκείς μεταμορφώσεις. Πίσω από τη χαρακτηριστική φιγούρα των Village People κρυβόταν ένας καλλιτέχνης με θεατρικές φιλοδοξίες, προσωπικές μάχες και μια προσπάθεια να ορίσει ο ίδιος την ιστορία του.
Γεννημένος το 1951 στο Ντάλας, ο Γουίλις μεγάλωσε σε μια βαθιά θρησκευόμενη οικογένεια, καθώς ο πατέρας του ήταν βαπτιστής ιερέας. Η πρώτη του επαφή με τη μουσική ήρθε μέσα από την εκκλησιαστική χορωδία, όμως η μεγάλη του αγάπη ήταν η σκηνή. Από μικρός ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός και, αναζητώντας τον δικό του δρόμο στην τέχνη, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε υποκριτική και χορό.
Στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1970, άρχισε να διαμορφώνει την καλλιτεχνική του ταυτότητα. Σύντομα βρέθηκε στο Μπρόντγουεϊ, όπου συμμετείχε –μεταξύ άλλων– στο επιτυχημένο μιούζικαλ «The Wiz». Ανάμεσα σε ηθοποιούς, μουσικούς και δημιουργούς, βρέθηκε στο περιβάλλον που θα άνοιγε τον δρόμο για το επόμενο κεφάλαιο της ζωής του. Εκεί συνάντησε τον Γάλλο παραγωγό και συνθέτη Ζακ Μοράλι, μία από τις σημαντικότερες μορφές της ντίσκο σκηνής του ’70. Ο Μοράλι οραματιζόταν ένα διαφορετικό συγκρότημα για την εποχή: μια ένωση μουσικής, θεάματος και χαρακτήρων εμπνευσμένων από την ελεύθερη, καλλιτεχνική κουλτούρα της γειτονιάς του Γκρίνουιτς Βίλατζ.
Ο Γουίλις έγινε ο βασικός τραγουδιστής του νέου συγκροτήματος, ενώ παράλληλα έγραφε και στίχους. Ενα μουσικό σχήμα διαφορετικό από τα υπόλοιπα, που συνδύαζε τη μουσική με την εικόνα και την έντονη παρουσία στη σκηνή.
Η επιτυχία δεν άργησε να έρθει. Το 1978 οι Village People κυκλοφόρησαν το «Macho Man» και λίγο αργότερα το «Y.M.C.A.», το τραγούδι που θα τους έκανε γνωστούς παγκοσμίως. Τα επόμενα χρόνια, ο Γουίλις πέρασε προσωπικές δυσκολίες και βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης γύρω από την ερμηνεία του τραγουδιού και τη σύνδεσή του με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Ο ίδιος υποστήριζε ότι το τραγούδι δεν είχε γραφτεί με αυτόν τον συμβολισμό, ενώ αργότερα υπερασπίστηκε και τη χρήση του από τον Ντόναλντ Τραμπ στην προεκλογική του καμπάνια.
Το 1979, στο απόγειο της επιτυχίας των Village People, αποχώρησε από το συγκρότημα, θέλοντας να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Τα επόμενα χρόνια κράτησε χαμηλό προφίλ, ενώ προσπάθησε να διατηρήσει τον έλεγχο της δημιουργικής συμβολής του στα τραγούδια που είχαν συνδεθεί με το όνομά του. Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Γουίλις κουβαλούσε την κληρονομιά ενός τραγουδιού που καθόρισε την καριέρα του, αλλά και μια διαρκή δημόσια συζήτηση γύρω από τη σημασία του.
