Ενα τραγούδι, όταν είναι τραγούδι και όχι παίξε γέλασε, υπό προϋποθέσεις μπορεί να αποτελέσει «σφραγίδα» ενός τόπου, μιας χώρας, συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων και να υπογραμμίσει, ή και να σηματοδοτήσει ακόμη, διάφορες, πέρα από τα όρια της τέχνης, «καταστάσεις» και φαινόμενα.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και το «You’ll Never Walk Alone», στην εκδοχή των Gerry and the Pacemakers, μέσω της οποίας χρίστηκε διάσημο.
Η μπάντα του Gerry Marsden με το καλημέρα της στη δισκογραφία «έγραψε» 3 στα 3. Δηλαδή και οι 3 πρώτες ηχογραφήσεις της (κατά σειρά: «How Do You Do It?», «I Like It», «You’ll Never Walk Alone») κατέλαβαν την πρώτη θέση του βρετανικού πίνακα επιτυχιών σημειώνοντας ταυτόχρονα επιτυχία σε πολλαπλά μήκη και πλάτη της Γης. Η συνέχεια όμως δεν ήταν ανάλογη των τρανών συντοπιτών τους, των Beatles, παρότι διέθεταν τον ίδιο μάνατζερ, τον Brian Epstein, και τον ίδιο παραγωγό, τον George Martin. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είχαν δυνατές στιγμές σαν τα «I’m the One», «Don’t Let the Sun Catch You Crying» και όχι μόνο.
Πριν κυκλοφορήσει το «You’ll Never Walk Alone», ο Gerry Marsden (1942-2021) που ήταν οπαδός της ποδοσφαιρικής ομάδας του Λίβερπουλ το παρουσίασε στον θρυλικό προπονητή της, Bill Shankly, ο οποίος το λάτρεψε. Να τονίσουμε πως ο τελευταίος παρέμεινε στην τεχνική διεύθυνση του συλλόγου απ’ το 1959 έως και το 1974. Κάπως έτσι το τραγούδι έγινε ύμνος των «κόκκινων» και έκτοτε αντηχεί όπου κι αν αγωνίζονται, ακόμα και σε ειδικές περιστάσεις.
Στη συνέχεια το «You’ll Never Walk Alone» το τραγούδησαν -και το τραγουδούν- οι πάντες: Roy Hamilton, Frank Sinatra, Roy Orbison, Billy Eckstine, Lee Towers, Judy Garland, Johnny Cash, Andy Williams, Johnny Maestro and The Brooklyn Bridge, Olivia Newton-John, Doris Day κ.ά. Ο Elvis Presley θα του δώσει γκόσπελ διαστάσεις, οι PinK Floyd θα το αγκαλιάσουν, ενώ οι Queen θα εμπνευστούν και από αυτό για τον δικό τους, επίσης, θρυλικό ύμνο «We Are The Champions».
Αντιστοίχως το τραγούδι θα υιοθετηθεί, επισήμως και ανεπισήμως, και από άλλες ποδοσφαιρικές ομάδες ανά τον πλανήτη. Ενδεικτικά, απ’ τη σκωτσέζικη Σέλτικ, τη γερμανική Μπορούσια Ντόρμουντ καθώς και τις Μάινζ και Μόναχο 1860 της ίδιας χώρας, τις ολλανδικές Τβέντε και Φέγενορντ, τη γιαπωνέζικη Τόκιο, την ινδονησιακή Μπαλί Γιουνάιτεντ, τη βελγική Κλαμπ Μπριζ, την ιταλική Τζένοα μέχρι και τον δικό μας Αρη.
Μάλιστα, επεκτείνεται και σε άλλα αθλήματα ενώ συχνά ξεφεύγει από τα στενά αθλητικά όρια αποκτώντας μια περισσότερο οικουμενική διάσταση και λειτουργικότητα.
Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Jürgen Klopp, ο οποίος έκατσε στον πάγκο της Λίβερπουλ τα νεότερα χρόνια, με σπουδαία αποτελέσματα: «Απλοί αλλά δυνατοί στίχοι, ένα πραγματικό μήνυμα. Κάποια πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που ηχογραφήθηκε, αλλά προφανώς αυτό που σημαίνει για τον κόσμο δεν έχει αλλάξει ποτέ».
Για την ιστορία, να αναφέρουμε πως το κομμάτι γράφτηκε από το περίφημο δημιουργικό δίδυμο των Rodgers (συνθέτης) και Hammerstein (στιχουργός) για το ξακουστό μιούζικαλ «Carousel» που ανέβηκε στο Broadway στις 19 Απριλίου 1945.
Το «You’ll Never Walk Alone» ερμηνεύεται από την ξαδέλφη της πρωταγωνίστριας για να την παρηγορήσει και να της δώσει θάρρος, να αντιμετωπίσει την απώλεια του συντρόφου της…
Το έργο, 11 χρόνια αργότερα μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Henry King, με εξίσου δυναμική ανταπόκριση. Για τις ανάγκες του φιλμ αποδίδεται από την Αμερικανή κοντράλτο Claramae Turner προς τη Shirley Jones.
Κλείνω με τις σκέψεις του αθάνατου και κυριολεκτικά ιπτάμενου Ολλανδού Γιόχαν Κρόιφ: «Δεν υπάρχει ούτε ένας σύλλογος στην Ευρώπη με ύμνο όπως το “You’ll Never Walk Alone”. Δεν υπάρχει ούτε ένας σύλλογος στον κόσμο τόσο ενωμένος με τους οπαδούς του. Καθόμουν εκεί και παρακολουθούσα τους οπαδούς της Λίβερπουλ και μου μετέδωσαν ρίγη στη σπονδυλική στήλη. Ενα σύνολο σαράντα χιλιάδων ανθρώπων έγινε μια δύναμη πίσω από την ομάδα τους».
