Ο κύριος Γκρι δηλώνει οπαδός του Στίβεν Σπίλμπεργκ από μικρό παιδί: τον αγαπά ως έναν από τους σπάνιους εκείνους σκηνοθέτες που ταυτόχρονα είναι και δεινοί αφηγητές.
Η νέα του ταινία, «Ημέρα Αποκάλυψης», είναι η πιο πολυσυζητημένη του φετινού καλοκαιριού. Αλλά αυτά δεν λένε και πολλά στον κύριο Γκρι, διότι συχνά είναι σκέτος θόρυβος. (Πάντως, για την Ιστορία, την είδε την ταινία και έχει θετική γνώμη, ειδικά για το δεύτερο μέρος της.)
Εκεί που στέκεται αυτή τη στιγμή είναι στη μουσική της ταινίας. Ως γνωστόν, ο Σπίλμπεργκ έχει ως μόνιμο συνεργάτη του τον σπουδαίο συνθέτη Τζον Ουίλιαμς, ο οποίος υπογράφει, φυσικά, τη μουσική και στην «Ημέρα Αποκάλυψης».
Η ιστορία της σημασίας της επαφής της Γης με εξωγήινους πολιτισμούς απασχολεί τον Σπίλμπεργκ από παλιά. Ο κύριος Γκρι δεν ξεχνάει ότι επτά χρόνων είδε στο σινεμά τις «Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου», ταινία που ασκεί ακόμα μεγάλη γοητεία, ιδίως στις σκηνές με τον Ρίτσαρντ Ντρέιφους να βρίσκεται νύχτα στις ερημιές και παράξενα φώτα να περνούν από πάνω του ή στις σκηνές με τον Λόφο του Διαβόλου όπου θα γίνει η ιστορική συνάντηση Γης και εξωγήινων.
Ο κύριος Γκρι δεν ξέχασε ποτέ τη μουσική του Ουίλιαμς από εκείνη την ταινία: από τις ατονικές συμφωνικές συνθέσεις του έως το αριστουργηματικό θέμα των πέντε φθόγγων με τους οποίους επικοινωνούν οι επιστήμονες με το μεγάλο διαστημόπλοιο που κατέφτασε από το απώτερο Διάστημα.
Η μοναδική ταινία με «κακούς» εξωγήινους του Σπίλμπεργκ ήταν ο «Πόλεμος των Κόσμων» (έξοχη μεταφορά του κλασικού μυθιστορήματος του Ουέλς). Σε όλες τις άλλες, συμπεριλαμβανομένου και του πιο «παιδικού» «Ε.Τ.», οι εξωγήινοι δεν είναι μόνο τεχνολογικά πιο προηγμένοι αλλά και ηθικά, πολιτισμικά.
Κάτι ανάλογο μοιάζει να ισχύει και στην «Ημέρα Αποκάλυψης», η οποία είναι και ένα είδος επιστροφής στις «Στενές Επαφές» (θυμίζοντας αμυδρά και μια άλλη σχετική ταινία, που δεν είναι του Σπίλμπεργκ, την εκπληκτική «Επαφή»).
Η μουσική του Ουίλιαμς είναι για μία ακόμη φορά καθοριστική ως προς το αίσθημα που βγάζει η ταινία, ιδιαίτερα στις σκηνές που δεν έχουν δράση και κυνηγητό, όχι με τόσο απόλυτο τρόπο όσο ήταν η αξεπέραστη μουσική υπόκρουση στα «Σαγόνια», αλλά λειτουργεί σαν ιδανικό υπόστρωμα κάτω από τις υπαρξιακού τύπου σκηνές στο δεύτερο μέρος, με το παιδικό δωμάτιο της Εμιλι Μπλαντ και την κοσμογονική αλλαγή που φέρνει η αποκάλυψη της «επαφής» για όλο τον πλανήτη.
Ο Ουίλιαμς έχει στο ενεργητικό του αλησμόνητα επικά μουσικά θέματα. Στις πιο χαμηλόφωνες στιγμές του, όμως, είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, δραστικός και συγκινητικός.
ΥΓ.: Μια απαραίτητη διευκρίνιση: Από την ερχόμενη Κυριακή, 5 Ιουλίου, οι μουσικές προτάσεις που κυριάρχησαν τα τελευταία λίγα χρόνια στη στήλη του κυρίου Γκρι θα μεταφερθούν στη στήλη της κριτικής μουσικής που κρατούσε επί σειρά δεκαετιών ο εξαίρετος μουσικοκριτικός Νίκος Δοντάς, ο οποίος και αποφάσισε να αποχωρήσει κλείνοντας έναν μεγάλο και σημαντικό κύκλο, τόσο για την εφημερίδα όσο και για τον ίδιο. Θα επανέλθουμε όμως επ’ αυτού από την ερχόμενη Κυριακή. Οσο για τον κύριο Γκρι, παραμένει στις επάλξεις, καθώς έχει ακόμα πολλές ιστορίες να αφηγηθεί, με ή χωρίς μουσική, αληθινές ή επινοημένες (ή λίγο και από τα δύο αυτά μαζί).
