Με πολλούς τρόπους –ενίοτε υπερβολικά πολλούς και όχι πάντα απαραίτητους– επιστρέφει η Μαρία Κάλλας στην καθημερινότητά μας, η οποία διαθέτει ελάχιστους τέτοιας ποιότητας μύθους. Ομως η εγκατάσταση «Σημείο Κάλλας» είχε λόγο ύπαρξης και αισθητική αξία έτσι όπως κρυβόταν και αιφνιδίως εμφανιζόταν στους επισκέπτες του περιβάλλοντος χώρου στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Επαιξε ρόλο σίγουρα η επιμέλεια του Διονύση Φωτόπουλου, που ως βοηθός του Τσαρούχη υπήρξε μέλος της δημιουργικής ομάδας της οπερατικής «Μηδειας» του 1961. Η βιντεοεγκατάσταση στο σπιτάκι-κέλυφος του video artist Παντελή Μάκκα –γνώριμος στο Φεστιβάλ Αθηνών – Επιδαύρου– και μερικά φευγαλέα βλέμματα της ντίβας με το υπέροχο μαύρο αϊλάινερ φώτιζαν όσο χρειαζόταν την ανάβασή μας προς το αρχαίο θέατρο το προηγούμενο Σάββατο. -Μ.Β.
Βράχος ή μπίρα;
Η επιστροφή από ένα (υπέροχο κατά τα άλλα) ταξίδι στην Ιρλανδία συνδυάστηκε και με μια αρνητική διαπίστωση: δωρεάν εκεί είναι μόνο η… βροχή. Αντιθέτως, χρειάζεται κανείς εισιτήριο 14 ευρώ για να επισκεφθεί τους περίφημους Βράχους του Μοχέρ, το φυσικό «τείχος» δηλαδή που υψώνεται στη δυτική ακτή της Ιρλανδίας, στο κατώφλι του Ατλαντικού Ωκεανού. Ξεκαθαρίζουμε πως μιλάμε απλώς για το φυσικό τοπίο: καμιά ανθρώπινη κατασκευή, κανένα μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς. Αντιστοίχως, εισιτήριο απαιτείται για να εισέλθεις στον καθεδρικό του Αγίου Πατρικίου στο Δουβλίνο – ενώ π.χ. σε κάποια… Παναγία των Παρισίων μπαίνεις δωρεάν. Καλύτερα επενδύστε τα σε μπίρες. -ΑΙΜ.Χ.
Gracias, Manuel
«Και η Ελλάδα;». Ρωτάει τον εραστή της η Ιρένε, η πρωταγωνίστρια του νέου μυθιστορήματος του Μανουέλ Βίλας «Εμείς» (εκδ. Ικαρος). Σχεδόν ακούμε τον Χούλιο, επιχειρηματία του τουρισμού, να αναστενάζει. «Εκεί η Μεσόγειος ξαναγίνεται γαλάζια», ψιθυρίζει τον πρώτο από τους πολλούς «ελληνικούς» αφορισμούς του. «Η Ελλάδα και τα νησιά της νομίζω πως είναι το πνευματικό απόθεμα της Μεσογείου, εκεί η θάλασσα είναι μια υπερβολική δόση ύπαρξης». Και λίγο μετά, η Ιρένε θα θυμηθεί: «Η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου το νερό είναι πιο σημαντικό απ’ τη στεριά και πιθανώς η μοναδική χώρα της Γης όπου συμβαίνει αυτό». -Δ.Ρ.
Ηχος και Φως
Ο ήχος ερχόταν από παλιά και καθώς συναντούσε το πνεύμα της σύγχρονης εποχής, γινόταν και αυτός λίγο πιο άμεσος και οξύς. Οι εικόνες –τα visuals, δηλαδή– είχαν δημιουργηθεί με τη βοήθεια αλγορίθμων, όμως αντλούσαν έμπνευση από μια περίοδο αθώας, ποπ αισιοδοξίας, η γοητεία της οποίας δεν έχει ξεθυμάνει. Κάπως έτσι, την περασμένη Δευτέρα, στο Ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ, ο αειθαλής Ζαν-Μισέλ Ζαρ δεν προσέφερε στο κοινό του Release Athens και του SNF Nostos απλώς μια ηλεκτρονική οπτικοακουστική πανδαισία, αλλά επιβεβαίωσε και ότι η αλλοτινή πρωτοπορία, επειδή ήταν όντως τέτοια, δεν έχει σήμερα να φοβάται τίποτα. -Ν.Ζ.
Γραφικά βασανιστήρια
Με το που φτάσει ο επισκέπτης στο λιμάνι της Αίγινας, πέρα από τα εστιατόρια με τους νοστιμότατους μεζέδες, τα καφέ και τα μπαρ που συναντάει κατά μήκος του, πέφτει πάνω σε μία εικόνα παράταιρη με το έτος που διανύουμε. Κοντά στην πιάτσα με τα ταξί, άμαξες με άλογα περιμένουν καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, υπό απαγορευτικές θερμοκρασίες, τους τουρίστες για να τους κάνουν βόλτα στο νησί του Αργοσαρωνικού. Είπαμε, νοσταλγούμε το παρελθόν, τα πανηγύρια και τα vintage ρούχα, τα ζώα όμως τι μας φταίνε; -Ε.Σ.
Τα επόμενα καρτοτηλέφωνα;
Θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει γιατί χρειάζονται ειδικοί κάδοι ανακύκλωσης για περιττώματα σκύλων. Θα ήθελα να ξέρω ποιος θα τους αδειάζει και ποιος θα τους συντηρεί. Γιατί φοβάμαι πως κινδυνεύουν να γίνουν οι επόμενοι τηλεφωνικοί θάλαμοι: διάσπαρτα σιδερένια κουφάρια, που θα αναρωτιόμαστε σε λίγα χρόνια γιατί υπάρχουν ακόμη. Κομψοί, βέβαια, κι αισθητικά άμεμπτοι, αλλά επειδή η υπόθεση της ανακύκλωσης στη χώρα μας είναι μηχανή παρασκευής σκανδάλων, μήπως να αναρωτηθούμε πόσο κόστισαν, ιδίως τώρα που η πόλη ζέχνει και οι κατσαρίδες και οι αρουραίοι παρτάρουν ανενόχλητοι δίπλα από τα gastro-κουτούκια; -Ξ.Κ.
