Σαράντα δύο χρόνια ήταν το σεργιάνι του Ελβις Πρίσλεϊ στη ζήση. Σύντομο αλλά αρκετό για να του χαρίσει περίοπτη θέση στην αιωνιότητα.
Ακόμα και σήμερα ο μύθος του βασιλεύει. Πώς θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, μιας και μιλάμε για έναν αληθινό… βασιλιά.
Το 1977 ο Ελβις Πρίσλεϊ προσπαθούσε να κρατηθεί στο «σκοινί» της πρώτης γραμμής με έναν νέο κύκλο εμφανίσεων, ενώ και δισκογραφικά κρατιόταν σε επαφή με την επιτυχία.
Λίγα μόλις χρόνια πριν είχε αποδείξει ξανά τη μοναδικότητά του. Φάνταζε αναγεννημένος δημιουργικά και… εξωτερικά.
Δυστυχώς, όμως, οι χαρακιές της προσωπικής του ζωής γκριζάριζαν την καλλιτεχνία του και στο τέλος τον εγκλώβισαν. Δύσκολο να διαχειριστείς έναν τόσο ασήκωτο θρύλο, που δημιουργήθηκε τόσο νωρίς.
Στις 26 Ιουνίου στη Market Square Arena της Indianapolis το πάλεψε, χαρίζοντας ψήγματα από τις μεγάλες και ανεπανάληπτες, κάποτε, στιγμές του.
Παραπανίσια κιλά βάραιναν το κορμί που μάγευε με τις κινήσεις του προκαλώντας, άγνωστο πόσα και τι, σε όσους τον παρακολούθησαν στις δόξες του. Ομως πολύ περισσότερα ήταν τα βαρίδια της ψυχής και του μυαλού.
Φάρμακα, ναρκωτικά, εξαρτήσεις, φοβίες κι ένας στρατός επιτηδείων γύρω του που τον κρατούσε όρθιο… αλλά και λαβωμένο την ίδια ώρα, για ευνόητους λόγους. Νωρίτερα κάποιες παραστάσεις ματαιώθηκαν, άλλες έγιναν με ορατή τη φθορά… Ακόμα και το βασιλικό ντύσιμό του, έστω και σ’ εκείνη την γκλάμουρ αμερικανική περίοδο και ατμόσφαιρα, μάλλον φάνταζε γκροτέσκο.
Αυτή ήταν η τελευταία του παράσταση που έκλεισε με το «Can’t Help Falling In Love» και ένα πλατύ, ενθουσιώδες χειροκρότημα από περίπου 18.000 θεατές οι οποίοι γεύτηκαν ρανίδες του μεγαλείου του.
Λίγο αργότερα, στις 16 Αυγούστου, τα σχέδια για μια νέα περιοδεία σβήστηκαν ολότελα.
