Οταν σε αναγκάζουν να γράψεις χωρίς να έχεις έμπνευση, το μυαλό σου συχνά μπλοκάρει. Οταν, μάλιστα, ο επόπτης ή ο δάσκαλος στέκεται από πάνω σου, περιμένοντας να σκεφτείς μια ιδέα από το τίποτα, η έμπνευση υπονομεύεται ακόμη περισσότερο. Πόσο μάλλον όταν ο δάσκαλος δεν είναι απλώς αυστηρός, αλλά είναι ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ. Το 1778, η νεαρή Μαρί-Λουίζ-Φιλιπίν ντε Γκίν πρέπει να βρέθηκε σε αντίστοιχη θέση. Σε ένα μάθημα σύνθεσης στο διαμέρισμά της στο Παρίσι, πάλευε επί δεκαπέντε λεπτά να αποτυπώσει μια μελωδία. Ο Μότσαρτ, βλέποντας την αμηχανία της, έγραψε την αρχή ενός θέματος και της ζήτησε να το συνεχίσει.
«Κοίτα τι γάιδαρος που είμαι», της είπε χαριτολογώντας, όπως ο ίδιος εξομολογήθηκε αργότερα σε γράμμα προς τον πατέρα του, και συνέχισε: «Ξεκίνησα ένα μενουέτο και δεν μπορώ καν να ολοκληρώσω το πρώτο μέρος, θα είχες την καλοσύνη να το τελειώσεις εσύ;». Στην ίδια επιστολή, παραπονιόταν για το ότι η μαθήτριά του ολοκλήρωνε με επιτυχία τις ασκήσεις θεωρίας της μουσικής, αλλά δεν μπορούσε να σκεφτεί κάποια δική της ιδέα.
Αυτό που για τον 22χρονο τότε συνθέτη αποτελούσε μια συνηθισμένη και συχνά εκνευριστική διαδικασία, αποδείχθηκε τελικά ένα ανεκτίμητο δώρο για την ιστορία της μουσικής. Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας φέρνει στο φως ένα χειρόγραφο τετράδιο 44 σελίδων από εκείνα ακριβώς τα μαθήματα, με τον Αρμιν Μπρίνζινγκ, διευθυντή της Βιβλιοθήκης Mozarteum στο Σάλτσμπουργκ, να λέει στους New York Times ότι πρόκειται για «την πιο σημαντική ανακάλυψη έργου του Μότσαρτ εδώ και δεκαετίες».
Η ιστορία της ανακάλυψης ξεκίνησε τον Φεβρουάριο, όταν ο Φρανσουά-Πιερ Γκουά, επιμελητής της βιβλιοθήκης, αποφάσισε να τακτοποιήσει μια σειρά από ανώνυμα χειρόγραφα πριν αποχωρήσει από την υπηρεσία. Ανάμεσα σε αυτά, ένα τετράδιο με ασκήσεις αρμονίας, τράβηξε την προσοχή του επειδή οι σημειώσεις προέρχονταν από δύο διαφορετικά άτομα, της μαθήτριας και του δασκάλου.
Σύμφωνα με τους NYT, o τρόπος που ο δάσκαλος σχεδίαζε ορισμένα μουσικά σύμβολα, όπως το κλειδί του Σολ, ήταν τόσο χαρακτηριστικός, κάτι που τον ώθησε στο να τα συγκρίνει με αυθεντικές παρτιτούρες και με σημειωματάρια από μεταγενέστερα μαθήματα του συνθέτη στη Βιέννη, διαπιστώνοντας εντυπωσιακές ομοιότητες. Για να βεβαιωθεί, απευθύνθηκε στη μουσικολόγο Λοράνς Ντεκομπέρ, ειδική στον Μότσαρτ, η οποία συμφώνησε με την εκτίμησή του. Λίγο αργότερα, ο Αρμιν Μπρίνζινγκ ταξίδεψε στο Παρίσι και επιβεβαίωσε κι εκείνος ότι επρόκειτο για τον γραφικό χαρακτήρα του συνθέτη.
«Μπορεί να το παρακολουθήσει κάποιος μέτρο προς μέτρο», εξηγεί ο Μπρίνζινγκ σε συνέντευξή του στους ΝΥΤ και συνεχίζει: «Τι έγραψε εκείνη; Τι διόρθωσε ο Μότσαρτ; Είναι συναρπαστικό να τα συγκρίνεις». Τα περισσότερα από τα κομμάτια, γραμμένα για φλάουτο και άρπα, όπως περιγράφει, είναι σύντομα και ανάλαφρα, ενώ ένα από αυτά έχει μείνει ημιτελές. Το πιο σημαντικό έργο είναι, σύμφωνα με τους ειδικούς, ένα allegro διάρκειας περίπου πέντε λεπτών, καθώς είναι διορθωμένο σε τέτοιο βαθμό που περίπου το 75% με 80% ανήκει στον συνθέτη.
