Το παραπάνω επίθετο χαρακτηρίζει απόλυτα τον Αντώνη Μιτζέλο. Πρέπει όμως σ’ αυτό να προσθέσω και ένα ακόμη: το ασύνορος. Ετσι, έχουμε μια περισσότερο ολοκληρωμένη εικόνα του σπουδαίου αυτού σολίστα και συνθέτη.
Μουσικάνθρωπος, με όλη τη σημασία της λέξης. Διαβάζεις το βιογραφικό του με τις συνεργασίες και την εργογραφία του, και τρελαίνεσαι. Αλλοι θα χρειάζονταν πολλές ζωές για να καταφέρουν να χαράξουν και να καταθέσουν τόσα ακριβά και ξεχωριστά.
Κι όμως, ο Μιτζέλος, δίχως να «φωνάζει» για τα κατορθώματά του, λειτουργώντας ως ήρεμη δύναμη, δεν σταματά λεπτό να δημιουργεί. Περνάει απ’ τη ροκ στην ποπ, απ’ τα μπλουζ στην τζαζ, εκτείνεται στην κινηματογραφική μουσική, αυτοσχεδιάζει, πειραματίζεται, πρωτοπορεί, αγγίζει τον κόσμο των παραμυθιών, γράφει τις δικές του ιστορίες και όχι μόνο. Και όλα αυτά με προσωπικότητα και δικό του χαρακτήρα.
Ο Μιτζέλος δεν μεγαλοπιάνεται. Οι συμπράξεις του έχουν κι αυτές ανάλογο εύρος. Απ’ τον πιο φιρμάτο έως τον πιο ταπεινό, απ’ τον τρανό και καταξιωμένο έως τον ανερχόμενο άγνωστο.
Θυμάμαι όταν μιλούσαμε για τους αγαπημένους του καλλιτέχνες και δίσκους πόσο εντυπωσιάστηκα από τις προτιμήσεις του.
Στον πυρήνα του βρίσκεται το κλασικό ροκ: Pink Floyd, Eric Clapton, Jimi Hendrix, Led Zeppelin, Yes, Wishbone Αsh, Queen, Jeff Beck. Ταυτόχρονα σαν βιρτουόζος της κιθάρας δεν θα μπορούσε να μην ανατρέξει στους… μάγους John Mclaughlin και Al di Meola.
Ομως, δεν σταματάμε εδώ. Antonio Vivaldi, Igor Stravinsky και Μάρκος Αλεξίου έχουν περίοπτη θέση στο μουσικό κύτταρό του.
Και βέβαια υπάρχει και η ρίζα, δηλαδή το λαϊκό τραγούδι, ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Σπύρος Περιστέρης, ο Μανώλης Χιώτης, ο Γιώργος Ζαμπέτας.
Αλλωστε, το καλλιτεχνικό απωθημένο του Αντώνη Μιτζέλου συνδέεται μαζί τους.
Ο ίδιος εξηγείται:
«Το έχω ως απωθημένο αυτό. Θα ήθελα να γράψω λαϊκά, αλλά δε μου βγαίνουν, ίσως επειδή δεν μπορώ να γράψω κατά παραγγελία. Υπάρχουν, βέβαια, στο συρτάρι καμιά δεκαριά τραγούδια, τα οποία έχουν ένα χρώμα πιο ελληνικό, δηλαδή από αρχαιοελληνικό έως δημοτικό, με μία σύγχρονη ενορχηστρωτική τάση. Θέλω να βρω τους κατάλληλους ανθρώπους για να τα πουν, αλλά επειδή οι μελωδίες είναι μοριακές, θα προτιμήσω ανθρώπους που τραγουδούν ή δημοτικά ή λαϊκά, για να είναι πιο κοντά σε αυτό που θέλω να εκφράσω. Το ότι δε γράφω, δε σημαίνει ότι δεν ακούω κιόλας. Ειδικά, θεωρώ ότι τα τοπικά ιδιώματα είναι μεγάλη προίκα. Κι έχουμε και το μοναδικό προνόμιο στον πλανήτη γη ότι περίπου κάθε 150 χιλιόμετρα έχουμε διαφορετικό είδος μουσικής. Και το ένα είδος συμπληρώνει το άλλο. Συμπληρώνει την εικόνα του σύμπαντος. Αν ξέρεις και τα δώδεκα ελληνικά είδη, έχεις μια πλήρη προσωπικότητα. Είναι ένα σύστημα σοφά δομημένο, όχι, όμως, από κάποιον σοφό, αλλά από τον ίδιο το λαό και την ίδια τη χώρα. Είναι μια τέτοιου είδους πολιτιστική μείξη, η οποία έχει να κάνει κυρίως με την ενέργεια που βγαίνει από τον κάθε τόπο».1
Πηγές:
1. Συνέντευξη στην Καλή Βανδώρου και στο ogdoo.gr (Φεβρουάριος, 2015).
