Ο Στέλιος Καζαντζίδης μού έλεγε πως για έναν λαϊκό καλλιτέχνη πολλά υποδηλώνονται στο «αντίο» του, στον τελευταίο του αποχαιρετισμό σε αυτόν τον κόσμο.
Ο Κάρλος Γαρδέλ δοξάστηκε εν ζωή, αποθεώθηκε στη φυγή του και μνημονεύεται καθημερινά.
Είναι το τανγκό, που έως ένα βαθμό, αποτελεί συνώνυμό του, είναι το αεροπορικό δυστύχημα που έκοψε το νήμα της ζήσης του στα καλύτερά του, και άλλα μαγικά κι ανεξερεύνητα που σε άλλες εποχές, όχι τόσο απρόσωπες και κωδικοποιημένες σαν τις τωρινές, δημιουργούσαν μύθους τρανούς κι αλώβητους.
Κάπως έτσι, σχεδόν έναν αιώνα μετά το ύστατο χαίρε, ο Γαρδέλ συνεχίζει να είναι ανάμεσά μας, να μας συγκινεί, να μας αφορά.
Η δραματικότητα της φωνής του, η απαράμιλλη εκφραστικότητά του, ο «βαρύς» αλλά συνάμα ευέλικτος και γάργαρος τρόπος του σφράγισαν μια μεγάλη σειρά από ανεπανάληπτα τραγούδια. Οι ερμηνείες και η «αλήθεια» του εξακολουθούν να παραμένουν φωτεινά ορόσημα και να καθορίζουν ακόμη και στις μέρες μας το… τανγκό. Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε δηλώσει τη διαδραστική παρουσία του Γαρδέλ στις μνήμες και στο έργο του.
Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και σήμερα στο Μπουένος Αϊρες, και όχι μόνο, πολλοί υποστηρίζουν πως «ο Γαρδέλ τραγουδάει κάθε μέρα και καλύτερα…».
