«Τα πάντα όλα» ήταν ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του, που κυκλοφόρησε το 2013 από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος.
Οπως διαβάζουμε στη σύνοψη του βιβλίου:
«Ο Νίκος Αλέφαντος είναι μία μεγάλη μορφή των ελληνικών γηπέδων. Η καριέρα του καλύπτει πέντε δεκαετίες. Εγινε πασίγνωστος ως προπονητής, αρχίζοντας από τον ιστορικό Αστέρα Εξαρχείων και αναλαμβάνοντας κατόπιν πολλές ομάδες Α΄ Εθνικής κατηγορίας (Ολυμπιακός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Ηρακλής, Πανιώνιος). Ηταν ο Ελληνας τεχνικός που ενσωμάτωσε στα πλάνα του συστήματα και καινοτομίες σπουδαίων ξένων προπονητών, όπως οι Μαρτσέλο Λίπι, Ερνστ Χάπελ κ.ά. Μεγάλη του αγάπη βεβαίως είναι ο Ολυμπιακός Πειραιώς, του οποίου ανέλαβε την τεχνική ηγεσία τρεις φορές μέσα σε μία 20ετία. Ο φίλαθλος κόσμος αγαπά τον Αλέφαντο για τον μαχητικό χαρακτήρα του, την ντομπροσύνη του και, κυρίως, για τη μοναδική αμεσότητα με την οποία εκφράζεται».
«Τα πάντα όλα», είναι και η κορυφαία ατάκα που ξεστόμισε ο Νίκος Αλέφαντος κατά την επιτυχημένη πορεία του και ως ποδοσφαιρικός σχολιαστής. Κάποιοι διέβλεπαν στον τρόπο του στοιχεία γραφικότητας, που όμως συνοδεύονταν και από αρκετή… ουσία διανθισμένη με ειρωνεία, υπαινιγμό και χιούμορ: «Οι ζώνες είναι για τα παντελόνια», «Η Ιταλία βγάζει μαρκαδόρους», «Μάθε μπαλίτσα από τον άρχοντα», «Θα μπουν οι Τούρκοι στη Θεσσαλονίκη και ο Σάντος θα ξυπνήσει μεγάλο Σάββατο» κ.ά.
Ο Αλέφαντος ήταν μια κατηγορία από μόνος του. Σαν τεχνικός πανηγύριζε με τους φιλάθλους στα κάγκελα, είχε τις προλήψεις του και κυρίως τις εκρήξεις του, ενώ δεν δίστασε να κατονομάζει ολοφάνερα στην κριτική του τούς… υπαίτιους για τις αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές καταστάσεις.
Το σίγουρο ήταν ότι κατείχε τα μυστικά της μπάλας. Αλλωστε και ως ποδοσφαιριστής μπορεί να μην έλαμψε στα μεγάλα σαλόνια, στις ταπεινές γειτονιές όμως άφησε ωραία αποτυπώματα. Νομίζω πως τόσο ως παίκτης όσο και ως προπονητής, ενώ έφτανε στην πηγή, δεν δροσιζόταν όσο του ταίριαζε και, ενδεχομένως, έπρεπε.
Το 1986, Τα Παιδιά απ’ τη Πάτρα, στα καλύτερά τους, έχοντας χρυσούς και πλατινένιους δίσκους στο ενεργητικό τους, παρουσίαζαν το τέταρτο κατά σειρά άλμπουμ τους, με τον τίτλο «Απόψε πάλι».
Πρώτο τραγούδι της έκδοσης και μεγαλύτερη επιτυχία της «Ο Αλέφαντος», που έγραψε και ερμήνευσε ο Βαγγέλης Δεληκούρας, το μυαλό του συγκροτήματος.
Οταν με κατηγορούν για κάτι που νομίζουν / κι όταν με παρεξηγούν χωρίς να με γνωρίζουν/ όταν άδικα με βάζουν ν’ απολογηθώ/ θυμάμαι τον Αλέφαντο
Γεια σου ρε Αλέφαντε, είσαι παλικάρι /Γεια σου ρε Αλέφαντε, κράτα όσο μπορείς/ Γεια σου ρε Αλέφαντε, είσαι παλικάρι, μην υποχωρείς.
Οπως μου έχει διηγηθεί ο φίλος Δεληκούρας, το κομμάτι το δημιούργησε για να απαντήσει στις άδικες και καλά ενορχηστρωμένες επιθέσεις που δεχόταν κατά καιρούς ο ιδιαίτερος αυτός ποδοσφαιράνθρωπος.
Οταν βγήκε ο δίσκος, ο Νίκος Αλέφαντος πήγε και άκουσε ζωντανά Τα Παιδιά απ’ τη Πάτρα στο ορμητήριό τους, στην «Αχαρνών 77». Τους ευχαρίστησε και έκανε και… λουλουδοπόλεμο.
Το τραγούδι είναι εξαιρετικό, πανέμορφο και πανέξυπνο. Αλλωστε ο Δεληκούρας ήταν και παραμένει ευρηματικός μάστορας.
