Ο Ντιέγκο Μαραντόνα δεν είναι απλή περίπτωση ποδοσφαιριστή. Μπορεί οι επιλογές του στη ζήση να ήταν καταστροφικές για τον ίδιο και να λειτουργούν ως παράδειγμα προς αποφυγή, όμως η αλήθεια και η αντισυμβατικότητά του, εντός και εκτός γηπέδων, το ένστικτό του και η πορεία του απ’ τα πολύ χαμηλά στα πιο ψηλά τον έχρισαν παντοτινά ξεχωριστό.
Σαν σήμερα ο Ντιέγκο Μαραντόνα στον αγώνα μεταξύ της Αργεντινής και της Αγγλίας για τα προημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στο Μεξικό έκανε πράγματα και θαύματα με το μυαλό, την ψυχή, το χάρισμα και «το χέρι του Θεού», οδηγώντας τελικά την ομάδα της χώρας του στην κατάκτηση του τροπαίου.
Ευτυχώς τότε δεν υπήρχε το ψυχρό VAR, το ποδόσφαιρο ήταν αλλιώς, και η δουλειά των σαμάνων του διαφορετική.
Ο Μαραντόνα, σε μια ταραγμένη κοινωνικοπολιτικά περίοδο, όπου ο αγώνας της Αργεντινής με την Αγγλία σήμαινε ατέλειωτα περισσότερα από μια ποδοσφαιρική αναμέτρηση, έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης χώρας, των αδικημένων που νικάνε το θηρίο. Το ίδιο έπραξε και με τη φανέλα της Νάπολι, χαρίζοντας στην άτυπη πρωτεύουσα του ιταλικού Νότου την «εκδίκηση» απέναντι στον μονίμως πριμοδοτημένο και ευνοημένο Βορρά.
Τα «μαγικά» του Μαραντόνα και η γενικότερη στάση του απέναντι στους ισχυρούς και στις εξουσίες υμνήθηκαν από πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσά τους και ο «δικός» μας Manu Chao.
Η «μετάφραση» του παραπάνω τραγουδιού στα ελληνικά έγινε από τον Πάνο Βλάχο, ενώ στην απόδοση έβαλε το δικό του χεράκι και ο Κώστας Παρίσσης.
Σε διαφορετικές μουσικές στράτες, αλλά με κοινό παρονομαστή τη μεγάλη κλάση του Ντιεγκίτο, ο Βαγγέλης Δημητριάδης, το 1988, με τη δημιουργική συνδρομή των Παναγιώτη Παπαχατζή και Ανδρέα Βαλάση, τραγουδούσε στην αγαπημένη του:
Σήμερα παίζει ο Μαραντόνα / Ασε να δούμε τον αγώνα…
