Η Ελενα Καρακούλη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Εχει υπογράψει τη σκηνοθεσία έργων όπως «Σκηνές από ένα Γάμο» (Δημοτικό Θέατρο Πειραιά) «True west» (θέατρο Χώρα) και «Μίζερι» ( θέατρο Ανεσις). Το πρώτο της βιβλίο «Δέκα τρόποι να εκτεθείς» ήταν υποψήφιο για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου πεζογράφου του περιοδικού ο Αναγνώστης και για το βραβείο Μένη Κουμανταρέα της Εταιρείας Συγγραφέων. Το «Υπουργείο» Μοναξιάς είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και κυκλοφόρησε μόλις από τις εκδόσεις Καστανιώτη.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Εχω σταθερά δυο τρία θεατρικά που εναλλάσσονται, μια ιστορία φιλοσοφίας και το βιβλίο του Ανταίου Χρυσοστομίδη «Οι κεραίες της εποχής μου». Αυτή την εποχή με περιμένουν υπομονετικά «Ο Σενσέι και ο χαρτοφύλακας» της Καουκάμι, η «Ιστορία ενός έρωτα» της Κράους, οι «Επιστολές» της Σιώζιου, η «Τοξική Αρρενωπότητα» του Μάντη και «Η Μέντορας» της Κέπελη.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Εμαθα «την τέχνη να μην αισθάνεσαι τίποτα» ανακαλύπτοντας έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, μια φωνή που δεν είναι τυχαίο ότι έχει διακριθεί όλα αυτά τα χρόνια περιγράφοντας τον ίλιγγο της επιθυμίας, τον σπαραγμό και τόσα άλλα που έρχονται κατά πάνω σου, χωρίς το φρένο της στίξης. Και μιλάω βέβαια για την Ερση Σωτηροπούλου.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Διαβάζοντας αλλά και γράφοντας (πάνε μαζί αυτά τα δυο) παίρνεις ρίσκο. Βγαίνεις από την ασφαλή ζώνη και βουτάς στα βαθιά. Ομολογώ ότι εκδίδοντας την πρώτη μου συλλογή διηγημάτων «Δέκα τρόποι να εκτεθείς» μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί και να βρω τον μπελά μου γιατί όντως εκτίθεμαι αλλά εκθέτω κι όλας, παρ’ όλα αυτά οι άνθρωποι γύρω μου είδαν αυτά που ήθελαν ή μπόρεσαν να δουν, ενώ το βιβλίο διαβάστηκε με τρόπους που δεν είχα φανταστεί όταν το έγραφα.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Αν το βιβλίο με «γραπώσει», τότε δεν έχει σημασία αν είμαι στην πιο ειδυλλιακή παραλία ή στο πολύβουο κέντρο της πόλης. Κάνω τη βουτιά στον κόσμο του βιβλίου και είμαι ευτυχισμένη.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Αυτό που αναζητώ στη λογοτεχνία είναι μια φωνή να με συναρπάζει. Το ίδιο ισχύει και με το θέατρο. Δεν έχει σημασία τόσο το θέμα ή το είδος, όσο αυτή η φωνή. Τα τελευταία χρόνια την βρίσκω σε συγγραφείς όπως ο Πεσσόα, η Ογκάουα, η Ζατέλη, η Keegan και τόσοι άλλοι υπέροχοι κόσμοι.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Οταν αυτή η φωνή που λέγαμε κατορθώνει να περιγράψει το ανείπωτο αφήνοντας κάποιες φορές μια ανοιχτή πληγή.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Ολα τα βιβλία του Μουρακάμι.
Στο «Υπουργείο Μοναξιάς», η μοναξιά γίνεται κρατική υπόθεση – πόσο κοντά είμαστε σήμερα σε αυτό το σενάριο;
Εδώ η πραγματικότητα προηγήθηκε του σεναρίου, γιατί το Υπουργείο Μοναξιάς- όσο κι αν ακούγεται ευφάνταστη ιδέα- υπήρξε για πρώτη φορά στη Μεγάλη Βρετανία και έπειτα στην Ιαπωνία επί κόβιντ για να αποτρέψει τις αυτοκτονίες. Με την επιστροφή στην «κανονικότητα» σταμάτησε τη λειτουργία του, όχι όμως και το πρόβλημα.
Κι αυτό θα μπορούσε να γίνει ταινία, μια δυστοπία του σήμερα.
Στο βιβλίο, η ανάγκη για επαφή μπλέκεται με την τεχνολογία. Τελικά η τεχνολογία μας φέρνει πιο κοντά ή μας απομακρύνει περισσότερο;
Ενώ ζούμε σε μια εποχή απεριόριστης συνδεσιμότητας, την ίδια στιγμή είμαστε πιο μόνοι από ποτέ. Στο βιβλίο συναντά κανείς διαφορετικές εκδοχές, περιπτώσεις ευάλωτων ανθρώπων. Οταν αναλαμβάνει τα καθήκοντά της η ψηφιακή ακροάτρια, ένα ρομπότ με «προγραμματισμένη ειλικρίνεια» κατά δήλωσή της, τότε τα πράγματα περιπλέκονται και μια αυτοκτονία κινεί τα νήματα της ιστορίας.
Προφανώς πάντως ισχύουν και τα δύο, είναι θέμα χρήσης και επένδυσης. Είναι όμως οξύμωρο να ζητάμε την συντροφιά μέσω μιας μηχανής, δεν συμφωνείτε;
