Θα μπορούσε το «Backrooms» να είναι μια ταινία για το «τέλος της γλώσσας»; Ενας σκηνοθέτης – youtuber, εμπνευσμένος από βίντεο γκέιμ, «συνομιλεί» με μεσήλικες ήρωες σε υπαρξιακή κρίση, σε ένα σινέ-σύμπαν αισθητικών αναφορών που «φωνάζουν» ’90s. Στις αίθουσες συρρέουν για να δουν το φιλμ πιτσιρικάδες γαλουχημένοι με ψηφιακές θεωρίες συνωμοσίας. Μείγμα ακατάληπτο. Στο ενήλικο μάτι το «Backrooms» μοιάζει με μάταιη αναζήτηση ενός εσωτερικού «χάρτη». Στη λογική του δημιουργού Κέιν Πάρσονς ο αναζητητής είναι θολός – σε ταυτοτική σύγχυση. Ισως γι’ αυτό η ταινία να προκαλεί σποραδικά γνήσιο τρόμο: είμαστε αποξενωμένοι από τα υποκείμενά της, αλλά αγωνιούμε γι’ αυτά. Μέχρι οι αδιέξοδες περιπλανήσεις τους στους κίτρινους διαδρόμους να φέρουν τον πρώτο αναστεναγμό πλήξης. -Θ.Λ.
Euphoria για λίγους
Ο τελευταίος κύκλος του «Euphoria» ή πώς να μετατρέψετε μια πρωτοποριακή, γεμάτη τόλμη νεανική σειρά σε γουέστερν(!) μελόδραμα, με μαφιόζικες αναφορές και παλιά (κακή) θρησκευτική κατήχηση για γαρνιτούρα. Αποκορύφωμα το τελευταίο επεισόδιο με τίτλο «In God We Trust», όπου ένας σοκαριστικός θάνατος και μια προχειροστημένη ανατροπή μάς οδηγούν σε μια σκηνή-παρωδία των (ασύγκριτων) «Ασυγχώρητων» του Κλιντ Ιστγουντ και από εκεί στην τελευταία φράση με φόντο το τακτοποιημένο αγροτόσπιτο στην εξοχή του Τέξας και την αμερικανική σημαία να κυματίζει: «Είθε ο Θεός να μας ευλογεί όλους». -ΑΙΜ.Χ.
Νεκρή φύση
Δεν πρόλαβαν να χρονίσουν οι νέες, καλόγουστες, μαντεμένιες σχάρες των δέντρων της πλατείας Αγίας Ειρήνης και ιδού η μοίρα τους. Δεν μας έφτανε το αποτρόπαιο θέαμα του καρατομημένου κορμού, έχουμε και τη βαριά βάση της ομπρέλας αλλά και το «αναλόγιο» με το μενού του εστιατορίου να κανιβαλίζουν το ίχνος «φύσης» που επιζεί περικυκλωμένο από κάθε είδους «επίπλωση» που θυμίζει beach bar στο Καβούρι. Και φανταστείτε ότι στις προδιαγραφές του έργου της ανάπλασης της πλατείας ήταν η αντιμετώπιση της «θερμικής νησίδας». Πόσο αστείοι μπορούμε να γίνουμε. -Δ.Ρ.
Τρυφερές αναβολές
Αυτοβιογραφικότητα ενδεδυμένη με διαδοχικές μεταβιβάσεις σε ήρωες, μια αποθέωση του εγωκεντρισμού των καλλιτεχνών, αλλά μαζί και μια σαρδόνια ειρωνεία για τον τρόπο που, στον βωμό του επόμενου Μεγάλου Εργου, όλα βιώνονται ως παπιέ-μασέ φιγούρες που εξυπηρετούν ένα μελλοντικό σενάριο. Και ενώ οι «Πικρές γιορτές» δεν είναι η καλύτερη στιγμή του Αλμοδόβαρ, ο ένας εκ των τελευταίων auteurs βγαίνει από τη μάχη με το «writer’s block» με ειλικρίνεια και μια τρυφερότητα που πρώτον και κυρίως μοιάζει να έχει ανάγκη ο ίδιος. Μια αναβολή πριν από ένα οριστικό «writer’s block» που αναπόφευκτα ο δημιουργός στα 76 του βλέπει πιο καθαρά στο βάθος του τούνελ. -Ε.ΤΖ.
Σταθμός «Βικτώρια»
Είναι, μαζί με την Ομόνοια, ένας από τους πλέον κλασικούς και αισθητικά άρτιους σταθμούς του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου – της γραμμής 1 του μετρό. Εχει επίσης χαρακτηριστεί μνημείο –πάλι όπως και η Ομόνοια– λόγω των αρχιτεκτονικών και μορφολογικών στοιχείων του, που ανήκουν –και αυτά– στο στυλ της αρ ντεκό. Κρίμα, λοιπόν, που η «Βικτώρια» και ειδικά τα περίφημα ανοιχτοπράσινα κεραμικά πλακάκια της παρουσιάζουν ρωγμές, αποφλοιώσεις και άλλες φθορές. Σύμφωνοι, ο χρόνος είναι αμείλικτος για ένα σταθμό που εγκαινιάστηκε το 1948 και ανακαινίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ας μη χρειαστεί όμως μία ακόμη μεγάλη διοργάνωση για να ασχοληθούμε με τη φροντίδα του. -Ν.Ζ.
Στον δρόμο για την Ιθάκη…
Καθώς απομακρύνεσαι από την Αθήνα και κατευθύνεσαι προς τις εξοχές, σε υποδέχονται εδώ κι εκεί μικροί πάγκοι με ζαρζαβατικά, στημένοι από τους ίδιους τους παραγωγούς. Υπάρχει κάτι ευφρόσυνο σε αυτή την παλιά εικόνα, που θυμίζει ταινία μιας άλλης εποχής. Παρ’ όλα αυτά, δίπλα στα τελάρα και στα πορτοκάλια, σχεδόν πάντα ανεμίζει μια ελληνική σημαία – λίγο πιο δίπλα, σε τοίχους και ΚΑΦΑΟ, το βλέμμα πέφτει πάνω σε «γκράφιτι» που γράφουν «ΕΛΛΑΣ». Σαν ο επισκέπτης να χρειάζεται –μία με τις σημαίες, μία με τα σπρέι– υπενθύμιση για το πού βρίσκεται. -Ε.Σ.
