Και μόνο η υπογραφή και ο γραφικός χαρακτήρας της Ελλης Σολομωνίδου-Μπαλάνου ήταν η σφραγίδα της διαδρομής της, καθρέφτης μιας βαθιάς, αστικής παιδείας που πήγαζε από προπάτορες Μικρασιάτες και εξέβαλλε στην κοινωνία των Αθηνών και στα παρακλάδια του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Η Ελλη Σολομωνίδου-Μπαλάνου, συνδεδεμένη και με την ιστορία της «Καθημερινής», όπου επί σειράν ετών δημοσίευε τα περίφημα και αναγνωρίσιμα σκίτσα της, έφυγε από τη ζωή κλείνοντας ένα μεγάλο κεφάλαιο, που άγγιζε όχι μόνο τη δική της πορεία, αλλά και έναν τρόπο κατανόησης του ελληνικού αστικού πολιτισμού.
Γεννημένη στην Αθήνα το 1931, μεγαλωμένη στο πατρικό της στο Παλαιό Ψυχικό αλλά και στη Ρόδο, όπου πέρασε μεγάλο μέρος των παιδικών χρόνων της, μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα της, η Ελλη Σολομωνίδου-Μπαλάνου μεγάλωσε μέσα στα βιβλία, στη μουσική και στην τέχνη. Από μικρό παιδί είχε έφεση σε καθετί καλλιτεχνικό και προοδευτικά καλλιέργησε αυτήν την αγάπη της με αντίστοιχες σπουδές στην ΑΣΚΤ, στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο, με σπουδαίους δασκάλους, και στην Ιταλία, εμβαθύνοντας στη σκηνογραφία και στην ενδυματολογία.
Οι περισσότεροι τη γνωρίζουν από τα σκίτσα της, αφού χάρη σε αυτά βρήκε τον τρόπο να έχει μοναδικότητα. Είχε μια εξαιρετική ευχέρεια, καθώς στη διάρκεια αναρίθμητων παραστάσεων στα αθηναϊκά θέατρα, στο Φεστιβάλ Αθηνών, στην Επίδαυρο, στο Μέγαρο, αλλά και συναυλιών, εκδηλώσεων, δρώμενων και διαλέξεων, κατόρθωνε, συχνά σε καθεστώς ημίφωτος, να σκιτσάρει πρόσωπα, σκηνές, ατμόσφαιρες, χορευτές, μαέστρους, ηθοποιούς αναγνωρίσιμους άμεσα με τρεις-τέσσερις μολυβιές. Με το πενάκι της αρχικά, με το μαρκαδοράκι της αργότερα, πέτυχε το ακατόρθωτο. Να αποτυπώσει σε σκίτσα το σύνολο της καλλιτεχνικής παραγωγής και έναν υψηλότατο αριθμό προσωπικοτήτων από το 1960 έως τη δεκαετία του 2010. Το αρχείο της, το οποίο επιμελείται η κόρη της, Σοφία Μπαλάνου, είναι πλήρως ταξινομημένο και έχει ήδη μερικώς αξιοποιηθεί σε εκδόσεις και εκθέσεις.
Η Ελλη Σολομωνίδου-Μπαλάνου έζησε στο έπακρον το δεύτερο μισό του καλλιτεχνικού 20ού αιώνα, διαθέτοντας εξαιρετικό κριτήριο. Δεν είναι μόνο που είχε συνεργαστεί με την ΕΡΤ, τη Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο και άλλους φορείς ποιότητας και κύρους. Ηταν που είχε τη δύναμη να αυτονομήσει τη δουλειά της και να συνδεθεί με το αναδυόμενο εκδοτικό τοπίο μεταπολεμικά και κυρίως με την Ελένη Βλάχου που στη δεκαετία του ’60 έβγαζε καινούργια έντυπα. Εζησε την άνθηση της «Μεσημβρινής» όπου (πριν από τη δικτατορία) συνόδευε με τα σκίτσα της τα κείμενα κορυφαίων κριτικών (όπως των Μίνωα Δούνια, Τάσου Δρομάζου, Γιώργου Λεωτσάκου, Τάσου Λιγνάδη κ.ά.). Μετά το 1974, η σύνδεσή της με την επανεκδοθείσα «Καθημερινή» σφραγίστηκε με την πολυετή παρουσία της στις σελίδες της εφημερίδας, όπου σκίτσα της συχνά εικονογραφούσαν το «Σημειωματάριο» της Ελένης Μπίστικα και τις κριτικές χορού (Ανδρέα Ρικάκη), θεάτρου (Σπύρου Παγιατάκη, Γιάννη Βαρβέρη), μουσικής (Νίκου Δοντά). Είχε δημιουργήσει έναν ολόκληρο κόσμο, που σήμερα επαναξιολογείται με την υπεραξία της μοναδικότητας.
Στο Παγκράτι, όπου ζούσε τις τελευταίες δεκαετίες, είχε μεταφέρει αυτόν τον κόσμο, τον γεμάτο αναμνήσεις, οικογενειακά κειμήλια, τέχνη, μουσική και πολλά φυτά που αγαπούσε ιδιαίτερα.
Η κηδεία της Ελλης Σολομωνίδου-Μπαλάνου θα γίνει αύριο Πέμπτη 11 Ιουνίου, στις 12 μ., από το Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
