Με δύο παραστάσεις που έχουν γράψει ιστορία στο είδος τους ξεκίνησε το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου στην Πειραιώς 260 το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε. Τα δύο έργα που παρακολουθήσαμε ήταν ανοιχτά σε νοήματα, η μουσική πρωταγωνιστούσε και το κοινό κλήθηκε να ανακαλύψει εκ νέου φόρμες και εκφραστικά μέσα που υπήρξαν πρωτοποριακά στην εποχή τους. Το «Einstein on the Beach», η εμβληματική όπερα των Ρόμπερτ Ουίλσον (σκηνοθεσία), Φίλιπ Γκλας (συνθεση) και Λουσίντα Τσάιλντς (χορογραφία), που παρουσιάστηκε σε συναυλιακή εκδοχή στον «Χώρο Η» μόνον για μία βραδιά, άφησε το αποτύπωμά της στο σύγχρονο λυρικό θέατρο πριν από μισό αιώνα όταν πρωτοπαρουσιάστηκε. Το «Σλήμαν III», η πρόσφατη θεατρική «ανασκαφή» του σκηνοθέτη Χάινερ Γκαίμπελς στα ημερολόγια εργασίας του Σλήμαν για τα αρχαιολογικά κατάλοιπα της Τροίας, διέθετε το ίδιο γενετικό υλικό με την εκδοχή «Εργοτάξιο Σλήμαν», που δημιουργήθηκε το 1997 από τον ίδιο σε συνεργασία με το θεατρικό σχήμα «Διπλούς Ερως» στην Αθήνα.
Δεν ήταν όμως η έλλειψη ενός μεγάλου γεγονότος ή μιας καινούργιας, ηχηρής, παράστασης αυτός ο λόγος για τον οποίο δεν κυκλοφορούσε πολύς κόσμος στο προαύλιο και τον κήπο της Πειραιώς 260, που φέτος μάλιστα έχει διαμορφωθεί καλαίσθητα, δημιουργώντας ένα στέκι που θα μένει ανοιχτό ως αργά το βραδυ. Αλλωστε, για το «Einstein on the Beach» είχαν εξαντληθεί τα εισιτήρια μολονότι δεν ήταν έργο εύκολα προσεγγίσιμο από το κοινό, στη συγκεκριμένη μάλιστα μορφή, ενώ το «Σλήμαν III» ήταν πλήρες κατα τα δύο τρίτα, αν και παίχτηκε τέσσερις βραδιές. Μάλλον αιτία ήταν το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, που πρόσφερε στους Αθηναίους τη δυνατότητα μιας μικρής απόδρασης από την πόλη. Ετσι, η πλήρης εκκίνηση του φετινού Φεστιβάλ θα γίνει σταδιακά μέσα στην εβδομάδα που διανύουμε με έργα πέντε δημιουργών στους χώρους της Πειραιώς -ανάμεσά τους η πρεμιέρα του «Grauts» του Γιάννη Μαυριτσάκη- ενώ αύριο, Τετάρτη, ο πιανίστας Βίκινγκουρ Ολαφσον θα ανοίξει το Ηρώδειο κάνοντας την πρώτη του εμφάνιση στην Ελλάδα με έργα Μπαχ, Μπετόβεν και Σούμπερτ.
Είναι έτοιμη η Πειραιώς 260 να γιορτάσει τα 20 χρόνια από το ξεκίνημά της; Το οργανωτικό κομμάτι ενδεχομένως χρειάζεται ακόμη «κούρδισμα» για να υποδεχτεί απρόσκοπτα μεγαλύτερο κοινό, αλλά οι υποδομές υπάρχουν, εκτός από ένα αξιοπρεπές πάρκινγκ σε κοντινή απόσταση. Η χωροταξία είναι ολότελα καινούργια. Μετακινήθηκαν τα εκδοτήρια εισιτηρίων και ο χώρος του καφέ κοντά στην κύρια είσοδο – που πλέον βρίσκεται επί της οδού Πολυκράτους. Η πλατεία όπου γινόντουσαν οι ζωντανές συναυλίες έχει καλυφθεί από τσιμεντένιες γλάστρες με δεντράκια, ενώ η καντίνα στο πίσω μέρος θα δώσει μια μποέμικη νότα στις μεταμεσονύκτιες κινηματογραφικές προβολές. Επιπλέον, η φροντίδα για την αποκατάσταση του ιστορικού τροχόσπιτου που «πρωταγωνιστεί» στην ομώνυμη παράσταση του αφιερώματος στον Γιώργο Λούκο, σε επιμέλεια της Ολιας Λαζαρίδου, έπιασε τόπο· μια φωτεινή, αυτοκινούμενη σκηνή με ποιητική διάθεση.
Το βράδυ του Σαββάτου που ήμασταν εκεί, οι θεατές του «Σλήμαν III» βγήκαμε από την αίθουσα ευχαριστημένοι από την παράσταση, εντυπωσιασμένοι από τα σκηνικά και τους φωτισμούς του Μίχαελ Ζίμον, και ασυνείδητα ακολουθήσαμε το φως της εγκατάστασης εικαστικού φωτισμού «Objects of Common Interest» που μας οδήγησε στον κήπο. Εκεί, μια μεγάλη, μακρόστενη, οθόνη έπαιζε χωρίς ήχο εικόνες από τις χειρόγραφες σημειώσεις του Σλήμαν, προσδίδοντας κάτι ονειρικό στην βραδιά μας.
