«Αλήτη μ’ είπες μια βραδιά», «Η άμαξα μες στη βροχή», «Ας μην ξημέρωνε ποτέ», «Παραπονιάρικό μου», «Ο καϊξής», «Καρδιά παραπονιάρα», «Η πεντάμορφη», «Το μαγκαλάκι» ορισμένες και μόνο στιγμές του.
Μακρύς ο κατάλογος των εμβληματικών τραγουδιών του Σμυρνιού και ξεριζωμένου πρωτοπόρου του λαϊκού τραγουδιού Απόστολου Χατζηχρήστου.
Να προσθέσω μερικούς τίτλους ακόμη: «Πάμε στο Φάληρο», «Ψεύτη ντουνιά», «Καροτσέρη τράβα», «Καταραμένη φτώχεια», «Μην είσαι ψεύτρα δίγνωμη», «Μάνα μου γιατί να με γεννήσεις», «Καημό μεγάλο απόχτησα», «Η μικρή του καμηλιέρη», «Γλυκοβραδιάζει», «Παλιόπαιδο» και βέβαια το περίφημο «Ηρθαμε να γλεντήσουμε» (Ο Χατζηχρήστος).
Και μόνο η σύμπραξή του με τον στιχουργό Γιάννη Λελάκη, σε ταραγμένους καιρούς, είναι άξια ειδικής ανθολογίας.
Ο Απόστολος Χατζηχρήστος ήρθε στο φως το ξημέρωμα του περασμένου αιώνα στο Κοκαργιαλί (Güzelyali η σημερινή ονομασία του), προάστιο της Σμύρνης. Εύπορη η οικογένειά του, με κλίση στη μουσική εκείνος. Εθελοντής στον Ελληνικό Στρατό, συνελήφθη κατά την Καταστροφή της Σμύρνης από τους Τούρκους και τράβηξε του «Χριστού τα Πάθη», ώσπου κατάφερε να αποδράσει έπειτα από μεγάλο διάστημα αιχμαλωσίας.
Εγκαταστάθηκε στο Πειραιά, δούλεψε οξυγονοκολλητής, παντρεύτηκε, έκανε παιδιά και μπλέχτηκε με τα μπουζούκια.
Συνέπραξε δε με τον Γιάννη Παπαϊωάννου, τον Μπαγιαντέρα, τον «πατριάρχη» Μάρκο Βαμβακάρη και την ξακουστή κομπανία «Τετράς του Πειραιώς», καθώς και «ατομικά» με τα άλλα μέλη της, τον Ανέστο Δελιά, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Γιώργο Μπάτη και αργότερα με τον Βασίλη Τσιτσάνη.
Πολλές μαρτυρίες συνεργατών του σε μελετητές κάνουν λόγο για ένα «άγιο παιδί».
Ηδη από την προπολεμική περίοδο έχει δημιουργήσει ένα αξιοπρόσεκτο καλλιτεχνικό όνομα, γιατί εκτός από πηγαίος συνθέτης είναι και καλός ερμηνευτής και ικανός μπουζουκτσής. Βέβαια η περίοδος εκείνη για τον ίδιο και πολλούς συνοδοιπόρους του είναι και Γολγοθάς, αφού τα κέντρα όπου εμφανίζονται είναι επιεικώς «ζόρικα», ενώ και στην τραγουδοποιία επικρατεί μια όχι και τόσο ακριβοδίκαιη κατάσταση όσον αφορά την «τελική» πατρότητα των τραγουδιών. Μεταπολεμικά βέβαια η όλη κατάσταση κάπως βελτιώνεται… και ο Χατζηχρήστος με συνθέσεις του γράφει Ιστορία.
Η μοίρα θα χτυπήσει τον Χατζηχρήστο, καθώς θα χάσει τα δύο αγόρια του (θα του απομείνουν οι δύο κόρες του), και βέβαια στο διάβα των καιρών, μετά τα πρώτα χρόνια του ’50 θα υποστεί την περιθωριοποίηση που δέχθηκαν και άλλοι πρωτεργάτες της λαϊκής μας μουσικής, με αποτέλεσμα να ταλαιπωρηθούν σκληρά ή ακόμα και να περάσουν στην πλήρη αφάνεια.
Δηλαδή, οι δάσκαλοι που έδωσαν τα «ζύγια» του λαϊκού τραγουδιού, πέραν εξαιρέσεων και όσων κατάφεραν να ανακάμψουν, κατέληξαν «ζητιάνοι» προκειμένου να δισκογραφήσουν και να επιζήσουν.
Ο Γιώργος Ζαμπέτας, ο Βαγγέλης Περπινιάδης, ο Θόδωρος Δερβενιώτης και η Ρένα Στάμου, σε συνομιλίες που είχα μαζί τους, μου χαρακτήρισαν τον Χατζηχρήστο ως αξιοπρεπή, δίκαιο, σοβαρό, ευγενή, συνεπή αλλά και αυστηρό άνθρωπο που πρόσεχε την εμφάνιση και το ντύσιμο του.
Η αρρώστια θα οδηγήσει τον Χατζηχρήστο στο τέλος. Στα χρόνια που ακολούθησαν, αδιαλείπτως μέχρι και τις ημέρες μας, τα τραγούδια με τα οποία συνέδεσε το όνομά του εξακολουθούν να «κεντάνε» σε όλες της μορφές διασκέδασης, να στηρίζουν καριέρες και να αποφέρουν κέρδη σε πολλούς λειτουργούς τους. Ακόμη και σε εμάς που τα ακούμε.
