«Κάθε μέρα πριν βγω απ’ το σπίτι μου, ετοιμάζομαι ψυχολογικά για πόλεμο», μου λέει φίλη δημοσιογράφος που ζει και κινείται στο κέντρο καθημερινά. «Ποτέ δεν ξέρεις με πόσους θα τσακωθείς, άσε που φοβάμαι πως κάποια μέρα θα φάω και ξύλο!», λέει χαριτολογώντας, αλλά στα μάτια της βλέπεις ότι υπάρχει και μια δόση αλήθειας. «Tη μία το Airbnb του ισογείου, όπου γίνονται μεταμεσονύκτια πάρτι, την άλλη τα πατίνια που έχουν παρατήσει κάποιοι έξω από την είσοδό μου (πάνω στο ελαχίστων εκατοστών πεζοδρόμιο). Σε τι να πρωτοαναφερθώ», ομολογεί. «Σε περίπτωση που καταφέρω και βγω χωρίς καβγά από την πολυκατοικία μου», συνεχίζει, «σίγουρα θα έχω αρπαχτεί μέσα σε λίγα λεπτά με κάποιον οδηγό που κινείται παράνομα στον πεζόδρομο και κραυγάζει ότι προμηθεύει τα καταστήματα ή με κάποιον μαγαζάτορα που έχει τοποθετήσει τραπεζοκαθίσματα ακόμη και στο οδόστρωμα». «Ασε που το συμπαθητικό, αλλά ξεχειλωμένο κατά τα άλλα, καφενεδάκι μετατρέπεται το βράδυ σε μπαρ-μπουζουκάδικο με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι».
Πόσο ακριβής περιγραφή, σκέφτομαι, και αναστενάζω δυνατά. «Δεν ξέρω τι να πω», της λέω, «ίσως αναγκαστούμε να εγκαταλείψουμε εντελώς το κέντρο της πόλης». Με το που τελειώνει άδοξα η σύντομη στιχομυθία μας, ξέρω πως πρέπει να σας μεταφέρω αυτούσια τη συζήτηση. Ποιος θα μας προστατεύσει, διερωτώμαι για πολλοστή φορά, γνωρίζοντας ότι η ερώτηση είναι ρητορική. Προσφάτως διάβασα ότι ο Δήμος Φιλοθέης, αναγνωρίζοντας ότι οι μαθητικές εξετάσεις αποτελούν μια εξαιρετικά δύσκολη και απαιτητική περίοδο στη ζωή χιλιάδων νέων, αποφάσισε να μην ξαναχορηγήσει άδειες για εκσκαφές κατά το διάστημα των διαγωνισμών. Στόχος της απόφασης είναι, βεβαίως, να διασφαλιστούν οι καλύτερες συνθήκες ησυχίας τόσο για τους υποψηφίους όσο και για τις οικογένειές τους που βιώνουν το άγχος των εξετάσεων. Ο δήμος καλεί τους εμπλεκόμενους φορείς να προγραμματίζουν τις εργασίες τους κάποια άλλη λιγότερο στρεσογόνα και σημαντική για τις οικογένειες περίοδο.
Την ίδια στιγμή, στην Αθήνα, ο δικός μας δήμος ασχολείται (και διαφημίζει ακατάπαυστα) με τη διοργάνωση υπαίθριων νυχτερινών πάρτι σε πλατείες του κέντρου. Η ηλεκτρονική μουσική, που εκπέμπεται από θηριώδη ηχεία, διαχέεται σε μεγάλη ακτίνα και το μονότονο μπάσο αντηχεί εκατοντάδες μέτρα μακριά.
Ποιος σας είπε να δώσετε Πανελλήνιες; Πηγαίνετε στις φιέστες καλύτερα. Ας αφήσουμε τις σπουδές και την πρόοδο αποκλειστικά στα προνομιούχα παιδιά. Μαθαίνω πως ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας κατατάσσει την Ελλάδα πολύ ψηλά στα ποσοστά κατάθλιψης. Μήπως και η παντελής αδιαφορία των Αρχών κάνει τους Ελληνες να απελπίζονται τόσο;
