«Ο Αντερς Τόμας με φώναξε και μου είπε: “Ας κάνουμε μια ταινία που θα τελειώσει τις καριέρες μας”. Το λέει σχεδόν σε κάθε ταινία, οπότε δεν ανησύχησα πολύ…», λέει στην «Κ» ο Μαντς Μίκελσεν, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τη δημιουργία του «Τελευταίου Βίκινγκ», του φιλμ που προβάλλεται εδώ και λίγες ημέρες στις αίθουσες με τον ίδιο στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η συνάντησή μας στο τελευταίο Φεστιβάλ Βενετίας με τον σπουδαίο Δανό ηθοποιό, που έγινε γνωστός από την οσκαρική επιτυχία «Another Round» του Τόμας Βίντερμπεργκ, ήταν απολαυστική, με εκείνον να αστειεύεται συνεχώς ακόμη και με τα λεγόμενα «σοβαρά» θέματα.
Το ίδιο άλλωστε κάνει και η ταινία του Αντερς Τόμας Γένσεν, ενός από τους πιο τολμηρούς σύγχρονους Ευρωπαίους δημιουργούς, ο οποίος συνεργάζεται για έκτη φορά με τον Μίκελσεν. Οι δυο τους γνωρίστηκαν πριν από πολλά χρόνια σε ένα μπαρ, όπου πιάστηκαν στα χέρια. «Ημαστε πολύ εριστικοί και οι δύο εκείνη την εποχή. Μετά 2-3 εβδομάδες με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να παίξω στην πρώτη του ταινία», θυμάται γελώντας ο Μίκελσεν.
Στο καινούργιο φιλμ υποδύεται τον Μάνφρεντ, έναν μεσήλικα άνδρα με σύνδρομο διασχιστικής διαταραχής ταυτότητας, ο οποίος έχει συνήθειες μικρού παιδιού. Οταν ο αγαπημένος του αδελφός –και καταδικασμένος για ληστεία– θα απελευθερωθεί έπειτα από δύο δεκαετίες στη φυλακή, ο Μάνφρεντ είναι ο μόνος που μπορεί να τον βοηθήσει να βρει ξανά τα κρυμμένα κλοπιμαία. Το πρόβλημα είναι ότι ο ίδιος αυτοπροσδιορίζεται πλέον ως… Τζον Λένον, έχοντας απωθήσει την προηγούμενη τραυματική του ταυτότητα.
«Ο Μάνφρεντ είναι κάποιος που βλέπει τον κόσμο με διαφορετικά μάτια από τα δικά μας. Επίσης διαθέτει μια αγνότητα, έναν σχεδόν παιδικό χαρακτήρα που δεν συναντάς καθόλου στους ενηλίκους. Κάποιοι από τους προηγούμενους ήρωες που φτιάξαμε με τον Αντερς Τόμας μπορεί να σκέφτονταν παραπάνω, να ήταν χειριστικοί με τη γλώσσα κ.ο.κ. Αυτός όμως είναι πάντα παρών συναισθηματικά όπως ένα παιδί. Πραγματικά το απόλαυσα», υπογραμμίζει ο Μίκελσεν.
Ο ίδιος πάντως διαλέγει για αγαπημένο του Beatle τον Ρίνγκο Σταρ, «γιατί αρνείται να γεράσει, τα μαλλιά του είναι όλο και πιο σκούρα»· ωστόσο στην ταινία η μεταστροφή του χαρακτήρα του σε Τζον Λένον είναι κομβική, αφού γεννάει μια σειρά από κωμικοτραγικές καταστάσεις, όπως η τάση του να επιχειρεί να αυτοκτονήσει κάθε φορά που κάποιος τον φωνάζει με το παλιό του όνομα. «Αυτό είναι καλό πράγμα. Μπορούμε να γελάμε κατάμουτρα στην τραγωδία και αντίστοιχα να παίρνουμε την κωμωδία πολύ στα σοβαρά. Δεν έχει νόημα να σταθείς απέναντι σε κάτι και να το κοροϊδέψεις για να γελάσεις. Πρέπει να το εσωτερικεύσεις και να δημιουργήσεις μια αστεία κατάσταση. Ομως πάντα έχει να κάνει με τον χαρακτήρα. Τα αστεία από μόνα τους δεν είναι ενδιαφέροντα στον κόσμο της ταινίας, οι χαρακτήρες είναι».
Γενικώς εδώ η χαρακτηριστικά σκανδιναβική μαύρη κωμωδία κρατάει τα υφολογικά ηνία, διανθισμένη και με μπόλικη γραφική βία ή σταντ, τα οποία απαιτούν μια άκρως σωματική ερμηνεία από τον Μίκελσεν.
Επικίνδυνες σκηνές
«Ημουν τεράστιος φαν του Μπάστερ Κίτον από παιδί. Αυτά που έκανε με το σώμα του ήταν απίθανα. Ασχολήθηκα για χρόνια με την ενόργανη γυμναστική, οπότε είμαι αρκετά καλός σε κάτι τέτοια χωρίς να χτυπάω σοβαρά. Είχα κασκαντέρ μόνο για τη σκηνή που ο Μάνφρεντ πηδάει έξω από το αυτοκίνητο, γιατί δεν με άφηναν να το κάνω στο τσιμέντο. Οταν κάνεις ένα τέτοιο σταντ συνήθως έχεις τα χέρια και τον κορμό σου έτοιμα να κατρακυλήσεις, για να μη χτυπήσεις το κεφάλι. Αυτός ο χαρακτήρας όμως θέλει να πεθάνει, οπότε δεν προστατεύεται. Ηταν πολύ γενναίος ο κασκαντέρ», σημειώνει.
Οταν ετοιμάζεις μια ταινία γύρω από την ψυχική υγεία και τη διαφορετικότητα στην εποχή μας, οφείλεις να λάβεις υπ’ όψιν μια σειρά από σύγχρονες «ευαισθησίες», όπως τις χαρακτηρίζει ο Μίκελσεν, πριν ομολογήσει, χαμογελώντας, ότι βρίσκει συναρπαστικό το παιχνίδι της αμφισβήτησης τέτοιου είδους συμβάσεων: «Προφανώς το είχαμε στο μυαλό μας. Υπάρχουν, π.χ., λέξεις που δεν χρησιμοποιείς πια για να περιγράψεις την ψυχική νόσο. Το βασικό είναι να έχεις τη συναισθηματική άγκυρα της ταινίας. Το ότι ο Μάνφρεντ θέλει πίσω τον αδελφό του και διαλέγει να γίνει ο Τζον Λένον. Ολοι αγαπούν τον Τζον, οπότε και ο αδελφός του θα κάνει το ίδιο. Αποκλείεται να τον αφήσει πια. Αυτός ήταν ο συναισθηματικός πυρήνας και με αυτή την αφετηρία μπορέσαμε να τολμήσουμε λίγο περισσότερο».
Το «περισσότερο» περιλαμβάνει αρκετά πράγματα, από την ανασύσταση των ίδιων των Beatles μέχρι την εκδικητική μανία ενός Βίκινγκ πολεμάρχου που θα βγει στην επιφάνεια στο φινάλε. Ποιος ήταν όμως ο δικός του παιδικός ήρωας; «Παρότι Δανός, δεν είχα αγάπη για τους Βίκινγκ. Στα 8-10 μου “ήμουν” ο Μπρους Λι, ο υπερασπιστής των αδυνάμων. Βασικά ήμουν ένας μικρόσωμος τύπος με μεγάλο στόμα κι επίσης παιδί της εργατικής τάξης, αλλά όχι τόσο δυνατός. Οπότε το να παριστάνεις ότι είσαι ο Μπρους Λι βοηθούσε κάπως».
