Από το 1883 έως το 1911, χρονιά του θανάτου του, ο Γκούσταβ Μάλερ συνέθεσε εννέα συμφωνίες. Εργα σχοινοτενή, με απειράριθμες εναλλαγές στον ρυθμό και στην ατμόσφαιρα, με και χωρίς χορωδία, με και χωρίς φωνητικές σολίστ, με υπερμεγέθεις ορχήστρες, με ποικίλα πνευστά και ακόμη περισσότερα κρουστά. Τα καλοκαίρια, στις άδειές του από τις υποχρεώσεις του ως αρχιμουσικού, ο Μάλερ έδινε τα πάντα σε αυτές τις συμφωνίες.
Κοντά τους θα πρέπει να τοποθετήσουμε και τα συμφωνικά τραγούδια του, που στο βάθος είναι και αυτά συμφωνίες εκτός αρίθμησης. Στον Μάλερ θα βρούμε ελάχιστη μουσική δωματίου, καμία όπερα και μηδέν θρησκευτική μουσική.
Και πάλι όμως, οι συμφωνίες του εμπεριέχουν οπερατικά στοιχεία, όπως επίσης τα εκστατικά χορωδιακά του δεν απέχουν πάρα πολύ από το αίσθημα του ιερού.
Οι συμφωνίες του Μάλερ ο κύριος Γκρι επιμένει πως έχουν κάτι ωκεάνιο. Μοιάζουν απέραντες, είναι γεμάτες κυματισμούς, συχνά τις διατρέχει μια αδιανόητη γαλήνη (οδυνηρή κάποτε, σαν ένα ανομολόγητο πένθος), αλλά και καταιγίδες εκκωφαντικές.
Οσοι δεν συμπαθούν τη μουσική ιδιοσυγκρασία του πλήττουν αφόρητα και δεν αντέχουν το υπέρμετρο αίσθημα που αναδύεται μέσα από παρατεταμένες σιωπές. Σε όσους όμως ο Μάλερ κάτι λέει, αισθάνονται ότι έχουν πετάξει σε έναν άλλο, μακρινό πλανήτη, η γη του οποίου βρέχεται από εννέα μεριές. Και το νερό του είναι απύθμενο και απέραντο. Οι Εννέα Ωκεανοί του Πλανήτη Μάλερ.
Οι μεγάλοι ερμηνευτές του, από τον Μπρούνο Βάλτερ, τον Δημήτρη Μητρόπουλο και τον Λέοναρντ Μπερνστάιν έως τον Οτο Κλέμπερερ, τον Ραφαέλ Κούμπελικ, τον Γκέοργκ Σόλτι και τον Κλαούντιο Αμπάντο, μας έχουν δώσει πολλαπλές εκφάνσεις αυτής της τόσο ιδιαίτερης απελπισίας και συνάμα του ζωώδους πάθους που διακρίνει τη μουσική του.
Τώρα όμως, μέσα από ένα box set από έντεκα cd o σημαντικός Ρώσος αρχιμουσικός Σιμόν Μπίτσκοφ (γενν. 1952) διευθύνει τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Τσεχίας, πλειάδα εκλεκτών σολίστ, τη Φιλαρμονική Χορωδία της Πράγας, την Τσεχική Φιλαρμονική Χορωδία του Μπρνο και την Παιδική Φιλαρμονική Χορωδία της Πράγας, σε μια σειρά ερμηνειών που προτείνονται σαν ένα είδος σύγχρονης ανάγνωσης του μαλερικού συμφωνικού corpus.
Ο Μπίτσκοφ έχει απόλυτη επίγνωση του πόσο βαθιά προσωπικός είναι ο συμφωνικός ήχος του Μάλερ, αλλά ότι μόνο μέσα από αυτό το δύσβατο μονοπάτι δονούνται και οι ξένες ευαισθησίες: μεταφέρεσαι σε άλλους κόσμους που μοιάζουν ξένοι, μακρινοί – προτού καταλάβεις ότι είναι οι κόσμοι με τους εννέα ωκεανούς που κρύβεις μέσα σου, σαν τους κρυμμένους ωκεανούς στους δορυφόρους του Δία και του Κρόνου: τι άραγε να κρύβουν στα βάθη τους;
