Γεννήθηκε στη Δράμα. Κάποιοι γράφουν το 1924 αλλά υπάρχουν και μαρτυρίες πως ήρθε στο φως νωρίτερα.
Δύσκολα χρόνια, επάγγελμα υδραυλικός αλλά λατρεία για το τραγούδι. Κιθάρα, μπαγλαμάς και γλυκές ερμηνείες τα χαρίσματά του. Η μελωδία κυλούσε στο αίμα του.
Η γνωριμία του με τον μπουζουξή και συνθέτη Κώστα Καπλάνη θα τον φέρει σε επαφή με τον ευρύτερο κύκλο του λαϊκού τραγουδιού. Η παντρειά του με την αδελφή του Γιώργου Μητσάκη θα τον στεριώσει στο περιβάλλον αυτό με αποτέλεσμα την έντονη παρουσία του στη δισκογραφία αλλά και τα κέντρα των χρόνων του ’50.
Ο Χρηστάκης, έτσι τον αποκαλούσαν όλοι από τότε, έτσι αναγράφεται και το όνομά του στις πλάκες, θα κάνει καριέρα ως σεκόντο, δηλαδή σαν δεύτερη ή ακόμα και τρίτη φωνή.
Είναι μια περίοδος όπου οι διφωνίες είναι ζητούμενο στη δισκογραφία και το πάλκο καθώς συντελούν δυναμικά σε ένα όμορφο και ελκυστικό για τους ακροατές τελικό αποτέλεσμα.
Eτσι ο Χρηστάκης θα συνοδεύσει τους πάντες: Καζαντζίδη («Η αγάπη σου μου έγινε συνήθεια»), Μπιθικώτση («Το φεγγάρι κάνει βόλτα»), Λύδια («Γιατί θες να φύγεις»), Γκρέυ, Πόλυ Πάνου, Γαβαλά, Μπίνη, Τζουανάκο, Δούκισσα, Ρεπάνη, Διονυσίου, Αναγνωστάκη, Τσετίνη κ.ά.
Λίγο μετά τα μισά της δεκαετίας του ’60, το τοπίο στο λαϊκό τραγούδι και τη διασκέδαση αλλάζει. Το αρχικό «μάγκωμα», λόγω της δικτατορίας, ακολουθείται από ένα ξέφρενο ξεσάλωμα.
Οι κλασικοί ερμηνευτές βλέποντας τη μετατόπιση των εταιρειών προς το μοντέρνο και έντεχνο τραγούδι έχουν αποφασίσει να πάρουν την τύχη των έργων τους στα χέρια τους.
Ετσι ο Χρηστάκης δίνει το «παρών» στην εταιρεία «Βεντέττα» που θα ιδρύσουν η Πόλυ Πάνου με τον Πάνο Γαβαλά ενώ θα ακολουθήσει τον τελευταίο στο αυτόνομο εγχείρημα του, τη Sonata.
Το 1967 ξεχωρίζει με το στιβαρό, «κοφτό» ζεϊμπέκικο, το «Ταβερνάκι» του Αντώνη Ρεπάνη σε στίχους του Παναγιώτη Καμηλιέρη.
Το 1968 είναι η χρονιά του, με μια διασκευή του στο «αδέσποτο», «Εμαθα πως είσαι μάγκας» και στη «Γάτα» του Στελλάκη Περπινιάδη και του Νίκου Μάθεση. Πάντα μες στο ίδιο έτος ερμηνεύει «Στις ταβέρνες τριγυρνάς» των Γαβαλά, Βαγγέλη Ατραΐδη, Γιάννη Βασιλόπουλου, «Ερωτας και μπουζουκομανία» του Δημήτρη Γκούτη, «Σε είδα στο Λυκαβηττό» των Τάκη Σούκα και Ηρακλή Παπασιδέρη και το γκράντε ζεϊμπέκικο «Να χαρείς τα μάτια σου καλέ» (Είναι το κρύο τσουχτερό) του Στέλιου Ζαφειρίου και του Γαβαλά.
Ο Χρηστάκης γίνεται πρώτη φίρμα και εμφανίζεται πλέον από τη «Νεράιδα» της Λένας Παμέλα στα «Δειλινά» του Θωμά Μιχαηλίδη δίπλα στους Γρηγόρη Μπιθικώτση, Σταμάτη Κόκοτα και Βίκυ Μοσχολιού κλέβοντας μάλιστα την παράσταση, όπως μου τονίζει και ο Δημήτρης Χιονάς που τον συνόδευε τότε με το μπουζούκι του.
Εχοντας «σπουδάσει» το πάλκο και ψυχογραφώντας τους θαμώνες και το πνεύμα των καιρών κάνει σόου και χαβαλέ, αλλά με ουσία. Κάπως έτσι ορισμένοι θα τον αποκαλέσουν ως ο «Ελλην Τζόνι Χαλιντέι».
Η κορύφωση έρχεται το 1969 με τη θρυλική «Κανάρα» (Θα ζήσω ελεύθερο πουλί) του Ζακ Ιακωβίδη και του Μιχάλη Γαβριηλίδη.
Ο Χρηστάκης μεταμορφώνεται σε αστέρα πρώτης γραμμής. Εμφανίζεται στο σινεμά και μαγεύει τους πάντες και δίνει παραστάσεις από το Παλαί ντε Σπορ Θεσσαλονίκης μέχρι και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τον Καναδά.
Και το 1970 δισκογραφικά συνεχίζει τις επιτυχίες του ενώ ως μποέμ, καλόκαρδος και γενναιόδωρος χαρακτήρας, όπως σημειώνουν όλοι όσοι τον γνώριζαν, κινείται σε εξαντλητικούς ρυθμούς.
Η Sonata κλείνει και ταυτόχρονα ο Χρηστάκης αντιμετωπίζοντας προβλήματα υγείας αποσύρεται από τα στούντιο και τα μαγαζιά.
Με τη βοήθεια του Ακη Πάνου επανέρχεται στο προσκήνιο το 1974. Οπως αναφέρει στο «Ντομινό» και τον Τάσο Κουτσοθανάση η αρρώστια τον καθήλωσε κι εκείνος θέλει να αλωνίζει στην πίστα. Ομως, δηλώνει ανανεωμένος, κάτι που όμως δεν θα επαληθευτεί ούτε δισκογραφικά ούτε ανθρώπινα.
Επιστρέφει στα μέρη που γεννήθηκε και προσπαθεί να εμφανιστεί σε μερακλίδικα στέκια «δεύτερης» γραμμής. Ζορίζεται και τα εγκεφαλικά επεισόδια τον οδηγούν στο τέλος που γράφεται στο Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας.
