Ο Δημήτρης Ταουκίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και τη Σχολή Μηχανολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Σήμερα, ως μηχανικός, ασχολείται με τη συντήρηση στρατιωτικών αεροπλάνων και ελικοπτέρων. Ως μηχανικός παιδικών βιβλίων, πάλι, του αρέσει να συνθέτει μοντέρνα παραμύθια. Η συγγραφή ενός σύγχρονου, high-tech παραμυθιού για την τεχνητή νοημοσύνη («Αριάδνη Β613», Εκδόσεις Παρισιάνου) αποτέλεσε για εκείνον μια μεγάλη πρόκληση…
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Αυτή τη στιγμή, μια τριώροφη βιβλίο-μεζονέτα στέκει αγέρωχη δίπλα στο κρεβάτι μου. Στον πρώτο όροφο κατοικεί ο Χαρούκι Μουρακάμι και το «Γιατί πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο». Ο δεύτερος, πάλι, έχει καταληφθεί από τον Ρομέν Πουερτόλας και το «Απίστευτο ταξίδι του φακίρη που παγιδεύτηκε σε μια ντουλάπα ΙΚΕΑ». Τέλος, στο ρετιρέ, διαχειριστής ολόκληρου του οικοδομήματος με μόνιμη θέση parking στην πιλοτή της καρδιάς μου έχει αναλάβει ο Αντουάν ντε Σεντ Εξυπερύ και ο «Μικρός του Πρίγκιπας».
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Η αναφορά στο τι πραγματικά σημαίνει η αφιέρωση «Χωρίς κερί», κρυμμένη στο βιβλίο «Ψηφιακό Οχυρό» του Νταν Μπράουν. Χωρίς κερί = sin cera (λατινικά) = sincerely yours = ειλικρινά δικός σου = χωρίς ψευγάδι, όπως ακριβώς ήταν τα μαρμάρινα αγάλματα των Eλλήνων γλυπτών στην αρχαιότητα – τότε που οι γλύπτες, από σεβασμό στην τέχνη τους, αρνούνταν να κρύψουν τυχόν λάθη τους με κερί, επιλέγοντας να τα φτιάχνουν από την αρχή.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Ναι, κι ήταν μεγάλος μπελάς! Ηταν ένα παιδικό βιβλίο που κυριολεκτικά με συγκλόνισε με την εξυπνάδα και την απλότητά του. Εκρυβε τη μαγεία του σε κάθε σελίδα, κι όμως, έπρεπε να φτάσεις στο τέλος για να την αποκαλύψεις. Τίτλος του… «Η Αργυρώ γελάει» της Τζιν Γουίλλις. Προτείνω να γελάσετε κι εσείς μαζί της. Κι ας βρείτε τον μπελά σας!
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Απολαμβάνω τους ανθρώπους που διαβάζουν μέσα στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οριακά, τους ζηλεύω για τη συγκέντρωσή τους και για το ότι με αυτόν τον τρόπο ταξιδεύουν διπλά, με συνεπιβάτες τους ήρωες και τις ηρωίδες των βιβλίων τους. Μερικές φορές προσπαθώ κι εγώ να καθίσω δίπλα τους, ως λαθραναγνώστης, όχι ως λαθρεπιβάτης.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Πρέπει να ομολογήσω ότι αποφεύγω τα βιβλία αυτοβελτίωσης, γιατί δεν αγαπώ τα πρέπει. Αντί αυτών, προτιμώ να βρίσκω τις απαντήσεις που αναζητώ μέσα σε μια καλή ιστορία.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Στη μια σελίδα να χαμογελάς και στην επόμενη να δακρύζεις. Κι εκεί που νομίζεις πως τα έχεις καταλάβει όλα, τελικά να μην έχεις καταλάβει τίποτα, έρμαιο του συγγραφέα που κάθεται απέναντί σου νοερά σε μια γωνιά, και απολαμβάνει να σε βλέπει να υποφέρεις και να παιδεύεσαι.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Η «Τελευταία Μαύρη Γάτα» του Ευγένιου Τριβιζά, ένα αλληγορικό παραμύθι που δεν σταματά να γρονθοκοπεί το παρεάκι ρατσισμός-φασισμός, όπου κι αν το πετύχει!
Τι σας ώθησε να μιλήσετε για την ΤΝ μέσα από παραμύθι;
Τα παιδιά που μεγαλώνουν σήμερα θα ζήσουν βαθύτατα μέσα στον κόσμο της TN και για αυτό αξίζουν να έχουν τα εφόδια για να τον κατανοούν και να τον αμφισβητούν. Ενα συμβατικό δοκίμιο δεν φτάνει στα παιδιά. Ενα παραμύθι, όμως, φτάνει παντού.
Ποιο είναι το βασικό συναίσθημα που θα θέλατε να κρατήσει ένας νεαρός αναγνώστης από το «Αριάδνη Β613»;
Το ερώτημα είναι απλό! Τι στάση θα κρατήσουμε απέναντι στις κοσμοϊστορικές αλλαγές που επιφέρει στη ζωή μας η ΤΝ; Θα δειλιάσουμε βουτηγμένοι στην άγνοια και την τεχνοφοβία μας ή θα προχωρήσουμε στο μέλλον με τη γνώση, το συναίσθημα και τη φαντασίας μας; Aισθάνομαι πως η μικρή Αριάδνη μάς δείχνει τον δρόμο. Ας την ακολουθήσουμε…
