H Ζωζώ Σαπουντζάκη αποτελεί μια κατηγορία μόνη της. Πώς να περιγράψει κανείς μια καλλιτέχνιδα που από παιδάκι στέριωσε στο σανίδι κι εξακολουθεί να βρίσκεται στην επικαιρότητα σχεδόν έναν αιώνα μετά, ακόμα και με τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει.
Το 1955 η Σαπουντζάκη είναι ήδη όνομα στο χώρο της επιθεώρησης, έχει τραγουδήσει στο σινεμά ενώ κάνει και εμφανίσεις σε κοσμικά κέντρα.
Το ελαφρό τραγούδι κρατάει γερά, αλλά το λαϊκό γνωρίζει κατακόρυφη άνοδο. Το ένα είδος αφομοιώνει στοιχεία του άλλου ,ενώ γεννιέται και το αρχοντορεμπέτικο.
Στους ελληνικούς κινηματογράφους, μετά τη θετική υποδοχή που είχε στο Φεστιβάλ των Καννών, προβάλλεται η «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη με πρωταγωνιστές τους Μελίνα Μερκούρη και Γιώργο Φούντα.
Η ταινία θα μαγνητίσει το κοινό και θα έρθει πρώτη σε εισιτήρια και εισπράξεις τη σεζόν 1955/1956 στην πρώτη προβολή σε Αθήνα, Πειραιά και προάστια ανάμεσα σε 24 έργα.
Τη μουσική και τα τραγούδια, σε στίχους του Κακογιάννη, υπογράφει ο ανερχόμενος, τότε, Μάνος Χατζιδάκις.
Τα λαϊκά μοτίβα συνυπογράφονται από τον Βασίλη Τσιτσάνη, ο οποίος παίζει μπουζούκι και διευθύνει –δίχως όμως να εμφανίζεται– και την ορχήστρα του λαϊκού κέντρου, που αποτελεί «καμβά» της ταινίας.
Η Μερκούρη ερμηνεύει το «Αγάπη που ’γινες δίκοπο μαχαίρι» και η Σοφία Βέμπο το «Ο μήνας έχει δεκατρείς».
Την ίδια χρονιά τα τραγούδια πέρασαν στη δισκογραφία με τη φωνή της Σαπουντζάκη και κυκλοφόρησαν από τη His master’s voice (Columbia).
Ο Χατζιδάκις παίζει πιάνο και διευθύνει, ο Στέλιος Χρυσίνης κρατάει το τέμπο στην κιθάρα, ενώ στο μπουζούκι «κεντάει» ο χρυσοδάκτυλος Γιάννης Σταματίου, ο γνωστός «Σπόρος».
Στο δεύτερο τη Σαπουντζάκη σιγοντάρει ο ωραίος ερμηνευτής Γιάννης Κυριαζής.
Ακούγοντας και σήμερα τις ηχογραφήσεις, οφείλω να σημειώσω την αρτιότητα και την εκφραστικότητα της ερμηνεύτριας Σαπουντζάκη.
Για το «Αγάπη που ’γινες δίκοπο μαχαίρι» και τις «περιπέτειές» του θα αναφερθούμε εκτενέστερα όταν το ημερολόγιο μας δώσει την κατάλληλη αφορμή.
