Η μουσική, το τραγούδι, οι τέχνες γενικότερα δεν είναι πρωτάθλημα. Για κάποιον λόγο ορισμένοι καλλιτέχνες με τον τρόπο και τα έργα τους αγγίζουν τις ψυχές των ανθρώπων.
Υπάρχει επίσης περίπτωση ο ίδιος ο δημιουργός άλλοτε να συγκινήσει τον ίδιο ακροατή κι άλλοτε ο τελευταίος να αδιαφορήσει για μια «κατάθεση» του πρώτου που του φαντάζει ξένη.
Υπάρχουν όμως ορισμένοι ευλογημένοι που καταφέρνουν να διακριθούν και αναγνωρισθούν υπερβαίνοντας «στεγανά» και διαχωριστικές γραμμές.
Στον χώρο του μπουζουκιού των νέων καιρών, εκείνος που έχει κάνει τη διαφορά είναι ο Παναγιώτης Στεργίου. Με την παραπάνω τοποθέτηση ίσως αδικώ σπουδαίους σολίστες όπως ο Μανώλης Καραντίνης και ο Θανάσης Βασιλάς καθώς και άλλους ξεχωριστούς, αλλά έχοντας συνομιλήσει μαζί τους οι ίδιοι επιβεβαιώνουν την τοποθέτησή μου.
Ενδεχομένως σε αυτή την κατάληξη να παίζει ρόλο και ο αδαμάντινος χαρακτήρας του Στεργίου, ο οποίος έχει βοηθήσει πολύ γενναιόδωρα πολλούς συναδέλφους και συνανθρώπους του.
Σας μεταφέρω όσα μου είπε για εκείνον ο Χρήστος Νικολόπουλος:
«Ο Παναγιώτης είναι το καταστάλαγμα όλων των σπουδαίων δεξιοτεχνών. Πήρε όλα τα καλά στοιχεία τους και τα έκανε δικά του δημιουργώντας ένα καταπληκτικό αποτέλεσμα. Επίσης είναι και ικανός συνθέτης, γεγονός σπάνιο, πέραν εξαιρέσεων, για τους σολίστες του μπουζουκιού. Και βέβαια είναι και πολύ καλό παιδί. Τον θεωρώ, δίχως να παραγνωρίζω ορισμένους ακόμη ικανότατους παίκτες, τον καλύτερο της γενιάς του».
Εχω συνεργαστεί με τον Στεργίου σε παραστάσεις που επιμελήθηκα, τον έχω παρακολουθήσει να συνοδεύει επί σκηνής κορυφαίους ερμηνευτές (Πίτσα Παπαδοπούλου, Πασχάλη Τερζή, Θέμη Αδαμαντίδη, Βασίλη Λέκκα κ.ά.) αλλά και σε προσωπικές του βραδιές.
Καθαρός, κρυστάλλινος παίκτης και ουσιαστικός, δίχως φανφάρες και τερτίπια. Μπορεί να παίζει αμέτρητες νότες σε ασύλληπτα σύντομους χρόνους, αλλά ούτε θα φαλτσάρει ούτε θα «χοροπηδάει» σαν τρελός. Μέγας γνώστης του τραγουδιού, με απίστευτα πλατιά γκάμα και δικό του προσωπικό χαρακτήρα, όσο πρέπει, εκεί που πρέπει, όταν πρέπει.
Ο ήχος του δεσπόζει στη δισκογραφία από τα μισά του ’80 έως και τα μισά της δεύτερης δεκαετίας της νέας χιλιετίας.
Εχει συμπράξει σε ζωντανές στιγμές και στούντιο ηχογράφησης απ’ τον Γιάννη Σπανό, τη Βίκυ Μοσχολιού, τη Μαρίζα Κωχ, την Αλκηστη Πρωτοψάλτη και τον Μιχάλη Τερζή έως τον Θόδωρο Δερβενιώτη, την Πόλυ Πάνου και τον Στέλιο Καζαντζίδη.
Ορισμένες απ’ τις επιτυχίες του ως συνθέτη: «Του Βοριά ο γιος» σε στίχους Γιώργου Λεκάκη και «Μπρος γκρεμός και πίσω εσύ» της Σμαρούλας Μαραγκουδάκη με τον Τερζή, «Θα κάνω ό,τι μου αρέσει» και «Δυο φορές το ίδιο λάθος» του Ανδρέα Σπυρόπουλου με την Παπαδοπούλου, «Ο έρωτας με έρωτα περνάει» του Φώντα Θεοδώρου με τον Σπύρο Σπυράκο κ.ά.
Επίσης έχει παρουσιάσει περίτεχνα οργανικά θέματα και ταξίμια, που συνοψίζονται κατά κάποιο τρόπο στους δίσκους του «Σόλο» (Μικρός Ηρως, 2009) και «Με τους φίλους μου παρέα» (Zefxis Music, 2017).
Τα τελευταία χρόνια ο Παναγιώτης Στεργίου έχει αποσυρθεί από τα λαμπερά φώτα της επικαιρότητας. Αλλωστε, οι σολίστες του μπουζουκιού όπως και οι δεξιοτέχνες μουσικοί του λαϊκού –με την ευρύτερη έννοια της λέξης– τραγουδιού δεν χαίρουν της αναγνώρισης που δικαιούνται.
Νωρίτερα, παρά τις προτάσεις που δεν έλειπαν, είχε αποχωρήσει από τις μεγάλες πίστες πραγματοποιώντας επιλεκτικές εμφανίσεις και αφιερώματα σε μικρά ατμοσφαιρικά στέκια. Διακριτικά, όταν οι προκλήσεις και οι καταστάσεις το επιτρέπουν, σπάει τη σιωπή του και μας χαρίζει τα δώρα της τέχνης του.
Πρόσφατα κυκλοφόρησαν συνθέσεις του Στεργίου σε στίχους των Δημήτρη Τσάφα και Σπύρου Κόλλια με τη φωνή του Μανώλη Λιδάκη, από τις τελευταίες εγγραφές του βιαστικά χαμένου ερμηνευτή.
