Η ατυχής, για να είμαστε επιεικείς, έκβαση των εκδηλώσεων που είχε σχεδιάσει το Εθνικό Θέατρο με άξονα μια –κατά τα πρώτα φαινόμενα– πολυπρισματική προσέγγιση στην Ομόνοια, ανοίγει ένα δρόμο κριτικής προς όλους. Θέτει επίσης μια σειρά ερωτημάτων για τη δυνατότητα, την επιθυμία και το σθένος ενός δημόσιου, ιστορικού, πολιτιστικού οργανισμού να ηγηθεί και να κατευθύνει.
Οι εκδηλώσεις που εντέλει ακυρώθηκαν, υπονομεύοντας το πνεύμα του σχεδιασμού τους, άρχισαν σύμφωνα με τον προγραμματισμό τους. Διακόπηκαν, όμως, βίαια, γιατί κάποιοι διαφωνούντες εισέβαλαν και πέτυχαν τον σκοπό τους. Σκοπός ήταν να εξοβελιστεί κάθε συνεργασία και συμμετοχή που έστω και εμμέσως συνδεόταν με το Ισραήλ. Η Brown Hotels, με σειρά επενδύσεων στην Ομόνοια και σε άλλα σημεία της χώρας, και δημιουργός δεκάδων θέσεων εργασίας, θεωρήθηκε «εχθρός» από μια μειοψηφία που κατόρθωσε να επιβληθεί και να σύρει τη διοίκηση του Εθνικού Θεάτρου σε αναδίπλωση και ακύρωση. Επιπλέον, ένας εκ των προσκεκλημένων ομιλητών, ο Λέον Αβιγκάντ της Brown Hotels, φιλέλληνας από την παιδική του ηλικία, ένας φιλελεύθερος άνθρωπος που θεωρεί την Ελλάδα πατρίδα του, στοχοποιήθηκε και δέχθηκε μέγιστη προσβολή.
Θα ήταν άδικο αν δεν σημειωνόταν ότι το πρόγραμμα των τριήμερων εκδηλώσεων ήταν οργανωμένο με τρόπο επαγγελματικό και ευφάνταστο. Ο σκηνοθέτης Πρόδρομος Τσινικόρης, που είχε αναλάβει την πρωτοβουλία, είχε εργαστεί με όραμα για να παρουσιάσει ένα πολύπτυχο πρόγραμμα πάνω στις πολλές εκδοχές της Ομόνοιας, γι’ αυτό και είχε προσκαλέσει πρόσωπα που εξασφάλιζαν το ζητούμενο των εκδηλώσεων: πολυφωνία, διαφορετικές προσεγγίσεις, ευρυχωρία. Φαίνεται πως αυτές οι βασικές αρχές συνύπαρξης δεν μπορούν να περιφρουρηθούν όταν έχουν απέναντί τους φωνασκούσες μειοψηφίες που εξασκούν βία. Βία είναι η πρόκληση ακύρωσης πολιτιστικών εκδηλώσεων του κορυφαίου θεατρικού οργανισμού της χώρας. Αλλά είναι και ήττα, η προφανής αδυναμία του Εθνικού Θεάτρου.
Το Εθνικό Θέατρο εξέδωσε μια άνευρη, αμήχανη και κατώτερη των περιστάσεων ανακοίνωση, δηλώνοντας ότι θα γίνει επανασχεδιασμός των εκδηλώσεων το φθινόπωρο (προφανώς χωρίς «ενοχλητικούς» συμμετέχοντες). Θα περίμενε κανείς, αφενός, η διοίκηση να καλύψει πλήρως τον ταλαντούχο Πρόδρομο Τσινικόρη και να τον ευχαριστήσει και, αφετέρου, να ζητήσει συγγνώμη. Αφενός από τον προσκεκλημένο του ίδιου του Εθνικού Θεάτρου και αφετέρου από το κοινό που, θέλοντας και μη, εκτίθεται σε αυτά τα διαβρωτικά φαινόμενα. Το Εθνικό Θέατρο δεν είναι ούτε κολεκτίβα ούτε κάποια ιδιωτική σκηνή. Επιχορηγείται από τα χρήματα των φορολογουμένων και απευθύνεται στο σύνολο του ελληνικού λαού. Οφείλει, συνεπώς, να έχει το σθένος να υπερασπίζεται αν μη τι άλλο τις επιλογές του και να μη σύρεται από μειοψηφίες που κανένα λόγο δεν έχουν να υπαγορεύουν την πολιτική του πρώτου θεάτρου της χώρας. Επιπλέον, ας αναλογιστούμε ότι αυτές οι ακυρώσεις και οι προσβολές έχουν και κάποιο κόστος που αθροίζεται. Ενας πολιτιστικός οργανισμός οφείλει να είναι συνεπής προς τις καταστατικές αρχές του και να μην προκαλεί ζητήματα που αγγίζουν ακόμη και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας, την ώρα που θα μπορούσε κάλλιστα αυτό να είχε αποφευχθεί. Το Εθνικό Θέατρο θέλησε να σχεδιάσει πολυπρισματικές εκδηλώσεις που ενώνουν και εμπνέουν και εντέλει παρέδωσε ένα επεισόδιο διχασμού και υποτέλειας.
