Η όποια ελπίδα είχε καλλιεργηθεί για –πολύ– υψηλή θέση του Akylas στη φετινή Eurovision συνεθλίβη για τα καλά με το υπερβολικά φορτωμένο με αποσπασματικές αναφορές σκηνικό. Η πυκνή οπτική πληροφορία «κατάπιε» το ατού του κομματιού, που ήταν ο ίδιος ο Akylas, κάνοντας το λάθος να προσπαθεί να μεταφράσει οπτικά τον ήδη σφιχτό στίχο, αντί να πατήσει ρυθμικά και μουσικά στο κομμάτι, πλάθοντας ένα «καθαρό» φόντο. Ο Φωκάς Ευαγγελινός σαφώς και διάβασε λάθος το μήνυμα. Το «Ferto» ήθελε να είναι «fun» και αντ’ αυτού, ειδικά με εκείνες τις «Λιντσικές» φιγούρες προς το τέλος του κομματιού, ήταν σαν ο creative director να πλάσαρε το τραγούδι ως συνειδητά γελοίο: «Ψηφίστε μας γιατί είμαστε καρτούν». Αλλά το τρικ δεν έπιασε, με τη δέκατη θέση να λειτουργεί και σαν μια σιωπηρή παραδοχή πως τελικά το κομμάτι δεν είχε, πάνω σε μια μεγάλη σκηνή, το νεύρο που νομίζαμε.
Ε. ΤΖ.
Τίλντα και αγριόχορτα
Αν κάποιος δεν οδηγεί και δεν θέλει να πάρει ταξί, πώς φτάνει από το Παγκράτι στο Onassis Ready; Αλλάζοντας δύο συγκοινωνίες και με αρκετό ποδαρόδρομο (στο τέλος της διαδρομής ανάμεσα σε αγριόχορτα), κάτι που θα του πάρει περί τη μία ώρα. Oταν, βέβαια, την προηγούμενη εβδομάδα πήγαμε εκεί για την περφόρμανς «A Biographical Wardrobe», διαπιστώσαμε ότι ο προορισμός άξιζε την ταλαιπωρία της διαδρομής. Στην περφόρμανς, η Σουίντον δεν έδειξε απλώς τα ρούχα της, αλλά πρότεινε έναν τρόπο να βλέπει κάποιος τον εαυτό του μέσα από ό,τι κρατάει στην ντουλάπα και στη μνήμη του, ακόμη και αν έχει φθαρεί.
Π. Κ.
Εθιμικό δίκαιο
Η διαδρομή από την παλιά πόλη Χανίων προς το Θέρισο είναι από τις πιο όμορφες και πιο ξεχωριστές της Κρήτης, από αυτές που σε κάνουν να θέλεις να αφήσεις το αυτοκίνητο και να συνεχίσεις με τα πόδια, μέσα στο καταπράσινο τοπίο και τον δρόμο που στενεύει όσο μπαίνεις στο φαράγγι. Ωστόσο, συνοδεύεται από δεκάδες πινακίδες σήμανσης διάτρητες από σκάγια, μια επίμονη συνήθεια που δεν ξέρεις τι ακριβώς θέλει να δηλώσει και που, απ’ ό,τι ενημερωθήκαμε, δεν απαντά μόνο στον συγκεκριμένο νομό της Κρήτης. Το μόνο σίγουρο είναι πως αφήνει το σημάδι της πάνω σε δημόσια περιουσία…
Ε. Σ.
Αχ, Βιέννη…
Οδηγίες προς ναυτιλλομένους στα μουσεία της Βιέννης, τα οποία δέχονται εμφανώς περισσότερο κόσμο απ’ όσο επιτρέπει η χωρητικότητά τους: α) Δεν σπρώχνουμε τους διπλανούς μας για να βγάλουμε την ιδανική φωτογραφία, β) δεν φωνάζουμε τους συγγενείς μας οι οποίοι βρίσκονται σε άλλη αίθουσα, γ) δεν ρωτάμε τους φύλακες για το «πού βρίσκεται ο Πικάσο;» και δ) δεν μιλάμε τόσο δυνατά, σαν να βρισκόμαστε σε ένα καφέ, διότι υπάρχει κόσμος που πλήρωσε είκοσι ευρώ σε αναζήτηση λίγης γαλήνης μέσω της τέχνης. Ακόμη και στην πρωτεύουσα της Αυστρίας, ο σεβασμός στον διπλανό ακόμη αναζητείται.
Π. ΤΣ.
Τέρατα και ταρανδάκια
Στην επιστροφή του μετά το «Baby Reindeer», ο Ρίτσαρντ Γκαντ λέει ξανά την ίδια ιστορία. Στο «Half Man», μαίνεται εκ νέου η διαπάλη ανάμεσα σε ένα «τέρας» και σε ένα «ταρανδάκι». Τραύμα και διττότητα σε ανδρικά σώματα. Ο τίτλος, όμως, εν προκειμένω είναι και το μόνο υπαινικτικό στοιχείο. Οι ήρωες και τα τραύματά τους λειτουργούν μονοδιάστατα. Οι αντιφάσεις τους είναι προσχηματικές, όπως και οι «ανατροπές». Σαν φθηνά τρικ κακής τηλεόρασης, μήπως και πειστούμε για την όποια «βαθύτητα» πίσω από το αυτονόητο. Κάπου εκεί στέκει και ο ίδιος ο Γκαντ, μεταμορφωμένος από «ταρανδάκι» σε «τέρας», να επισφραγίζει το γκροτέσκο της δικής του τυποποίησης.
Θ. Λ.
To ραντεβού της Κυριακής
Βλέποντας καλή τηλεόραση συνειδητοποιείς μία από τις πιο ενδιαφέρουσες «διορθωτικές κινήσεις» στην εποχή του streaming. Η λογική του binge release («όλη η σεζόν μαζί») που κυριάρχησε τη δεκαετία του 2010 δεν έχει εξαφανιστεί, αλλά οι μεγάλες πλατφόρμες επιστρέφουν σταδιακά στο εβδομαδιαίο μοντέλο προβολής. Η HBO, ειδικά, βγήκε δικαιωμένη ιστορικά, επειδή ποτέ δεν εγκατέλειψε το λεγόμενο «ραντεβού της Κυριακής». Και το Netflix στην περίπτωση του «Stranger Things» έσπασε την τελευταία σεζόνσε μέρη, ώστε να παρατείνει τη δημόσια συζήτηση. Το μαρτύριο της σταγόναςεπέστρεψε.
Δ. Ρ.
