Η Ελενα Χουσνή είναι εκπαιδευτικός, ζει και εργάζεται στη Σάμο. Εχει εργαστεί ως δημοσιογράφος, σε ευρωπαϊκά προγράμματα, ενώ έχει διατελέσει και Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης στον Δήμο Σάμου. Αγαπά την επαρχία για την δύναμη των σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων και για τους δεσμούς που ακόμη αντέχουν. Το βιβλίο της «Σφεντόνα» (εκδ. ΚΥΦΑΝΤΑ) κυκλοφόρησε πρόσφατα.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Πολλά που περιμένουν τη σειρά τους αλλά αυτά που διαβάζω τώρα είναι τρία θεατρικά έργα του Γιον Φόσσε και «Οι σκλάβοι στα δεσμά τους» του Κωνσταντίνου Θεοτόκη. Εχουν και τα δύο μια δύναμη απελευθερωτική, θα έλεγα.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Διαβάζοντας το μοναδικό μυθιστόρημα του Στέφαν Τσβάιχ «Επικίνδυνος Οίκτος», βρήκα πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι τόσο πρώιμα ένα βιβλίο ασχολείται με την ψυχολογία των ασθενών και των φροντιστών τους. Σκεφτείτε ότι είναι γραμμένο τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Πολλές φορές. Είτε γιατί ένα βιβλίο άλλαξε την οπτική μου για τα πράγματα, είτε γιατί προκάλεσε εσωτερικούς μονολόγους που ήθελα να αποφύγω, είτε γιατί με έφερε αντιμέτωπη με το γεγονός ότι η κοινωνία μας αντί να προχωρά, οπισθοδρομεί.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Στο Solid καφέ, στην παραλιακή λεωφόρο της πόλης της Σάμου, Σάββατο ή Κυριακή πρωί, με θέα τη θάλασσα, με τραπέζια αδειανά γύρω μου και υπέροχη μουσική.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Αγαπώ ιδιαίτερα την πεζογραφία, το θέατρο και τα δοκίμια. Δεν θα έλεγα ότι αποφεύγω κάποια είδη. Μάλλον τα επιλέγω σε περιόδους που νιώθω την ανάγκη να αλλάξω αναγνωστικά μονοπάτια. Τότε θα διαβάσω πολιτική ιστορία, ποίηση και κόμικ.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Η δύναμή του να με αποκόπτει από την πραγματικότητα, να βουλιάζω στις λέξεις και να αναδύομαι μόνο με το τέλος της ανάγνωσης. Και βέβαια η διαχρονικότητα βιβλίων που εξακολουθούν να μας μιλούν και να μας συνταράζουν αν και έχουν γραφτεί σε προηγούμενους αιώνες.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Διάβασα πρόσφατα τη «Δεσμοφύλακα» του Νίκου Δαββέτα και νιώθω ότι θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον η μεταφορά της στον κινηματογράφο.
Ποια είναι η ανθρωπογεωγραφία της «Σφεντόνας»;
Η «Σφεντόνα» είναι μια συλλογή ιστοριών όπου συναντιούνται οι απόκληροι: οι μετανάστες, τα παιδιά που βιώνουν την φρίκη του πολέμου, όσοι κρύβουν τη διαστροφή τους πίσω από ένα πέπλο δήθεν κοινωνικής αθωότητας, άνθρωποι που το κοινωνικό περιβάλλον τους εξορίζει στο δύσβατο περιθώριο εξαντλώντας τα ελάχιστα ψυχικά τους αποθέματα. Η Σφεντόνα ρίχνει τις πέτρες της όχι για να θανατώσει, ούτε να πληγώσει, αλλά για να πει ένα «φτάνει» στον εξοστρακισμό των αδύναμων.
Δεκαέξι διηγήματα «για ανθρώπους ανέτοιμους για την αιφνιδιαστική έλευση του πόνου, της ανατροπής, της εκδίκησης, λεηλατημένους από την απληστία και την ματαίωση». Οφείλει η συγγραφή να δείχνει το δρόμο προς το φως ή απλώς να περιγράφει το σκοτάδι;
Η συγγραφή κατά κύριο λόγο καταπιάνεται με το σκοτάδι. Το βυθομετρεί, το ακτινογραφεί για να μπορέσει να αναδείξει το φως. Είναι τρομακτικός ο κόσμος που ζούμε και έχουμε όλοι ανάγκη το φως, ακόμη και αν η πορεία, η αναγνωστική εν προκειμένω, μας περάσει πρώτα από το βαθύ σκοτάδι.
Εκπαιδευτικός, συγγραφέας και ενεργή πολίτης στην παραμεθόριο, στη Σάμο. Πώς συνδυάζονται όλα αυτά; Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση;
Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να συνειδητοποιείς ότι η επαρχία δεν είναι τόπος στερήσεων, αλλά δημιουργίας. Οι σχέσεις είναι βαθιές, οι καλημέρες πιο ζεστές και η μοναξιά έως αδύνατη ακόμη και όταν την αναζητάς. Την ίδια στιγμή ο χρόνος περισσότερος, επομένως σου δίνει τη δυνατότητα να μην περιορίζεσαι σε μια κυρίαρχη ταυτότητα αλλά να ασκείς τον εαυτό σου στις ιδιότητες που εσύ επιλέγεις.
