Ο Γρηγόριος Δικαίος (Παπαφλέσσας), με 500 Ελληνες αντιμετώπισε 3.000 Οθωμανούς και Αιγυπτιώτες. Σύμφωνα με μαρτυρίες ο Ιμπραήμ Πασάς αναζήτησε το πτώμα και το κεφάλι του θαυμάζοντας τον ηρωισμό του. Η λαϊκή αφήγηση προσθέτει πως φίλησε το μέτωπό του σε ένδειξη σεβασμού και αναγνώρισης της γενναιότητάς του.
Η ταινία του Ερρίκου Ανδρέου σκιαγραφεί με πληρότητα τον εκρηκτικό χαρακτήρα, τα πάθη αλλά και τον δυναμισμό και τη διορατικότητα του Παπαφλέσσα. Πρωταγωνιστής ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, φορτισμένος αλλά εξαιρετικός στον απαιτητικό ρόλο του.
Η κατάθεση του Τζέιμς Πάρις και της Φίνος Φιλμ ήταν μια υπερπαραγωγή για τα δεδομένα της εποχής. Απέσπασε βραβεία στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης του 1971 ενώ πήγε καλά και στο ταμείο (10η τη σεζόν 1971-1972 στην πρώτη προβολή ανάμεσα σε 90 ταινίες).
Τη μουσική του έργου υπέγραψε ο Κώστας Καπνίσης. Ο χαρισματικός και πολύπειρος μουσουργός αποτελούσε ως επιλογή… μονόδρομο. Το 1971, στα 51 του χρόνια, είχε δημιουργήσει μελωδίες για περισσότερα από 80 κινηματογραφικά έργα. Μόνο μέσα στο 1971 έντυσε με τη μουσική του 14 ταινίες.
Ο πηγαίος συνθέτης, μαέστρος και πρωτομάστορας της εγχώριας κινηματογραφικής μουσικής επιβεβαίωσε στον «Παπαφλέσσα» όλες τις αρετές του.
Ο Καπνίσης αντιμετώπιζε τη μουσική μιας ταινίας ως λειτουργικό τμήμα της γραφής και της γλώσσας της. Αλλοτε παρεμβαίνει ως στοιχείο σύνδεσης των σκηνών, άλλοτε υπογραμμίζει και ενισχύει συναισθήματα, δραματικές ή κωμικές καταστάσεις, ενώ συχνά προεκτείνει το περιεχόμενο και το νόημα των εικόνων που επενδύει.
Ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε ταινίας ο Καπνίσης απέδιδε και το αντίστοιχο μουσικό ύφος. Στον «Παπαφλέσσα» δεσπόζει η συμφωνική ορχήστρα, με δημοτικοφανές υπόβαθρο, άλλοτε σε λυρικούς κι άλλοτε σε «εμβατηριακούς» δρόμους που συνδυάζονται αρμονικά υπό τη φαντασία και την ευρηματικότητα του δημιουργού. Η παρουσία των Τούρκων δηλώνεται με ανατολίτικες στιγμές κι έναν αμανέ, ενώ αυτή των Ελλήνων αγωνιστών με παραδοσιακούς χορούς (τσάμικος) και όχι μόνο. Οι απρόσμενες παύσεις και εκρήξεις του Καπνίση, σταθερές της απολαυστικής υψηλής τέχνης και τεχνικής του, κλέβουν την παράσταση.
Το ακρόαμα, όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές στην εργογραφία του Καπνίση, ακούγεται απολαυστικά αυτόνομο, δίχως την ανάγκη της προβολής της ταινίας.
Ο ακροατής συναντά εδώ μια πτυχή από την πολυδιάστατη γκάμα του.
Ο Ελληνας καλλιτέχνης (20/11/1920 – 4/7/2007), κατά την άποψη μου, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τρανούς διεθνείς συνοδοιπόρους του, όπως ο Τζον Μπάρι, ο Ενιο Μορικόνε, ο Φράνσις Λάι, ο Μισέλ Λεγκράν κ.ά. (στέκομαι σε Ευρωπαίους μάστορες των soundtracks).
Αν η καταγωγή του ήταν διαφορετική, ανάλογη θα ήταν και η διασημότητά του στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα.
Μπορείτε να ακούσετε όλη τη μουσική του Κώστα Καπνίση για την ταινία «Παπαφλέσσας»:
