Ουπς, και τώρα τι; Τόσες δεκαετίες ξόρκιζε την πολιτική, ζητώντας διά ροπάλου από τις συμμετέχουσες χώρες να την αφήσουν μακριά από τη γιορτή του τραγουδιού, με τραγούδια «αθώα» και χωρίς πολιτικά μηνύματα. Ωστόσο φέτος η Eurovision έχει πέσει στα βαθιά της πολιτικής, και δη της γεωπολιτικής. Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 και την εισβολή του Ισραήλ στη Γάζα, ο διαγωνισμός βιώνει ισχυρούς κλυδωνισμούς καθώς συμβαίνει το πρωτοφανές. Λόγω της συμμετοχής του Ισραήλ, έχουν δηλώσει ότι δεν θα συμμετάσχουν στον διαγωνισμό πέντε χώρες: η πολυνίκης Ιρλανδία, η Ισπανία, η Ολλανδία, η Ισλανδία και η Σλοβενία.
Παρότι κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει πως η διοργανώτρια Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ενωση (EBU) φθάνοντας στα 70 του διαγωνισμού θα κάνει το μεγάλο βήμα, αποφασίζοντας ότι ένα σούπερ δημοφιλές γεγονός μπορεί να περάσει και πολιτικά μηνύματα, εκείνη στρουθοκαμηλίζει.
Αδύναμο είναι το αντεπιχείρημα ότι η Eurovision έχει αποκτήσει πολιτικό έρεισμα επειδή έχει εναγκαλιστεί τη ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα.
Η Eurovision προτάσσει τη συμπερίληψη όχι ως αξία της Ευρώπης, αλλά ως όχημα-κόλπο για όλο και μεγαλύτερη τηλεθέαση, διαφημίσεις, κέρδη.
Αντίθετα, εμφανίζεται ευάλωτη στις αιχμές πως προτάσσει τη συμπερίληψη όχι ως αξία μιας Ευρώπης που οφείλει να αποδέχεται τις θέσεις του «άλλου», αλλά ως όχημα-κόλπο για όλο και μεγαλύτερη τηλεθέαση, διαφημίσεις, κέρδη.
Τους ίδιους στόχους, δηλαδή τη διείσδυση σε νέες αγορές και την προσέλκυση νέων κοινών, εξυπηρετεί και η πριμοδότηση –συγκεκαλυμμένα ή απροκάλυπτα– των χωρών όταν συμμετέχουν για πρώτη φορά στον διαγωνισμό. Κάτι τέτοιο συνέβη μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου και με τις χώρες που προέκυψαν από τη διάσπαση της Σοβιετικής Ενωσης και της Γιουγκοσλαβίας. Οπως επίσης προωθούνται διαφημιστικά και οι χώρες χωρίς νίκη. Αφού το παλέψουν με καλά πλασαρίσματα, έρχεται και η ώρα της πρωτιάς τους (και ναι, το «You are the one/ my number one» είναι μέτριο τραγούδι με μπανάλ αγγλικό στίχο).
Η Eurovision ουδέποτε προέβαλε τη μουσική ταυτότητα των κρατών της Ευρώπης, ως υποσύνολο της πολιτιστικής και κατ’ επέκταση εθνικής συμπερίληψης. Αντίθετα, έχει ευθέως πλέον προσδεθεί στο άρμα της ποπ μουσικής βιομηχανίας. Εξ ου και η μονοκρατορία της Σουηδίας τις τελευταίες δεκαετίες, η οποία, κοπιάροντας τη συνταγή «ποπ ρυθμός, ευειδείς τραγουδιστές», έχει εξοβελίσει την Ιρλανδία που μεσουρανούσε τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 (Ιρλανδία και Σουηδία έχουν από 7 νίκες, αλλά η πρώτη κερδίζει στην άτυπη κατάταξη των χωρών λόγω των περισσότερων δεύτερων θέσεών της).
Μην παρεξηγηθώ· βλέπω τον διαγωνισμό. Με τα καλά του και τα κακά του, είναι… Un Grande Amore.
