Eφυγε χθες από τη ζωή o Δημήτρης Γκιώνης, που σήμαινε πολλά για πολλούς, όσους τέλος πάντων δουλεύαμε σε εφημερίδες. Και για μένα, που τον Δημήτρη τον έζησα από κοντά, από την πρώτη μέρα που κυκλοφόρησε η «Ελευθεροτυπία».
Σωτήριον έτος 1975, κατακαλόκαιρο και ο Δημήτρης ετοιμοπόλεμος όσο κανείς. Με πείρα στο πολιτιστικό ρεπορτάζ, με περιπετειώδη ζωή στα χρόνια της επταετίας, έχοντας περάσει από το Παρίσι και μετά από τον Καναδά μαζί με φίλους στενούς, όπως ο αξέχαστος ζωγράφος-σκιτσογράφος Δήμος Σκουλάκης.
Με τον Φώντα Λάδη και άλλους συνοδοιπόρους είχαν εκδώσει το περίφημο «Τετράδιο», μια πολιτική όσο και καλλιτεχνική πολύτιμη κιβωτό της εποχής. Μου διηγόταν συγκινημένος και περήφανος τα του «Τετραδίου». Πολυσέλιδο «Τετράδιο», όμως, στη ζωή του από το 1975 και ύστερα μετρούσε κυρίως η «Ελευθεροτυπία». Το «πολιτιστικό» το ήξερε καλά, αλλά βρέθηκε και στα μετερίζια του ρεπορτάζ της Βουλής και όχι μόνον.
Eπειτα ήρθε η ιστορική εκπομπή «Παρασκήνιο» των Χατζόπουλου-Παπαστάθη μαζί με τη Σούλα Αλεξανδροπούλου. Η Σούλα, φευγάτη από το 1986, ήταν κι αυτή άξια και μαχητική. Πώς πέρασε τόσος καιρός… Το «Παρασκήνιο» έγραψε ιστορία και ο Δημήτρης με τη Σούλα παρέμειναν στο πόστο τους ηρωικά μαχόμενοι…
Παράλληλα ο Γκιώνης αποφάσισε να μας φανερώσει, πέραν των άλλων, και την αξιόλογη λογοτεχνική του φλέβα. Η Δημητσάνα, η γενέτειρά του –γεννήθηκε εκεί το 1939–, πρωταγωνιστούσε στο πρώτο του πόνημα. Τίτλος «Τώρα θα δεις», που μιλάει για τα παιδικά του χρόνια κάτω από την αγαπησιάρικη απειλή της μάνας «τώρα θα δεις». Το βιβλίο έγινε best seller και να και το δεύτερο, με εξώφυλλο του Σκουλάκη, «Το περίπτερο». Μια προσωπική ιστορία –ένας από τους αδερφούς του είχε περίπτερο στην Αθήνα του ’50– που μέσα της συνωστίζονταν τα σοβαρά και τα ευτράπελα των περιοχών στις παρυφές της τότε Ομόνοιας. Συνεχίζει με τα «Eτσι κι αλλιώς», «Εμένα μου λες», «Για τέσσερις λόγους», «Χωρίς προστάτη» – εδώ αφηγείται θαρρετά μια περιπέτεια της υγείας του με χιούμορ… Θα ήταν παράλειψη να μην αναφέρω το βιβλίο «Οι μεγάλες αποδράσεις», για αποδράσεις κρατουμένων από φυλακές.
Πάντοτε έγραφε και πάντα χειρογράφως. Ενας επιπλέον λόγος να τον αγαπώ γιατί κι εγώ ουδέποτε χρησιμοποίησα γραφομηχανές και υπολογιστές. Και οι δύο σταθερά δακτυλοδεικτούμενοι σαν προ-Γουτεμβέργιοι…
Ο Δημήτρης για μένα ήταν ένας «δωρικός» άνθρωπος, λιτοδίαιτος, οργανωμένος και ευθύς –έβγαζε ιδιοχείρως τα κάστανα από τη φωτιά χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες–, γι’ αυτό και πολλές φορές ήρθε σε σύγκρουση με προσωπικότητες καλομαθημένες και εθισμένες στην «αγιογραφία».
Στα χρόνια της συνταξιοδότησής του υπηρέτησε το μορφωτικό τμήμα της ΕΣΗΕΑ μαζί με την αλησμόνητη Φανή Πετραλιά. Ομως η «σύνταξη» για έναν τόσο ταγμένο «συντάκτη» δεν ήταν το φόρτε του, αλλά ο «Πανδαμάτωρ»…
Η Μαρία και ο Ιάσονας έχουν πολλά να θυμούνται και να αγαπούν από τον δικό τους «Δημήτρη». Εμείς οι άλλοι θα υποστηρίζουμε τη λύπη στις αγαπημένες μας απουσίες.
* O κ. Γιάννης Ξανθούλης είναι συγγραφέας.
