Από την παιδική του ηλικία τον μάγευαν οι ιστορίες, και από τα δώδεκά του η λογοτεχνία. Ο Απόστολος Δοξιάδης σπούδασε μαθηματικά χάρη σε ξαφνικό έρωτα. Μα έσβησε, και επέστρεψε στη λογοτεχνία. Στα προηγούμενα βιβλία του («Το τηλεφώνημα που δεν έγινε», «Ερασιτέχνης επαναστάτης», «Λέγοντας και ξαναλέγοντας», «Μακαβέττας» κ.α.) κυριαρχούσε ο Απόλλων, το μέτρο και η τάξη. Στο τελευταίο του, τον «Γαλανόσκυλο» (εκδ. Ψυχογιός) άνοιξε την πόρτα και στον Διόνυσο, την εκρηκτική ενέργεια και το χάος. Ηταν δύσκολο μα δεν το μετάνιωσε.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Διαβάζω σχετικά λίγη ώρα στο κρεβάτι μου και πάντα βιβλία που δεν βάζουν τον νου σε εγρήγορση. Κυρίως ξαναδιαβάζω, αστυνομικά και κατασκοπικά, από Κόναν Ντόιλ ως Λε Καρέ, και λίγους άλλους. Μέσα στη μέρα διαβάζω πολύ αλλά σχεδόν αποκλειστικά πράγματα σχετικά με το βιβλίο που γράφω εκείνη τη στιγμή.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Η ζωή μου είναι αξεδιάλυτη από τα βιβλία, γράψιμο, διάβασμα, ζωή, είναι ένα συνεχές. Αλλοτε, βέβαια, διαβάζω για να διατρέφομαι κι άλλοτε για να θεραπεύομαι. Αλλά οι πληροφορίες — τα στοιχεία — που περιέχει και η τροφή και τα φάρμακα δεν το ουσιαστικό. Μετράει πάνω από όλα η ενέργειά τους.
Βρήκατε ποτέ τον μπελά σας επειδή διαβάσατε ένα βιβλίο;
Ουου! Ο μεγαλύτερος μπελάς είναι ότι είμαι συγγραφέας, γιατί είναι δύσκολη δουλειά, ψυχοβόρα, αν προσπαθείς να την ασκείς με σοβαρότητα. Και η γένεσή του οφείλεται και στις πρώτες λογοτεχνικές μου αναγνώσεις: Καμύ, Οργουελ, Κάφκα, και λίγοι ακόμα. Αλλά τον μεγαλύτερο μπελά τον βρήκα στην πρώτη μου επαφή με τον Ντοστογιέφσκι. Η επίδρασή του ήταν τόση που με οδήγησε σε ταυτίσεις έως και καταστροφικές για μένα.
Περιγράψτε την ιδανική αναγνωστική συνθήκη.
Στο γραφείο μου, μόνος μου. Σπάνια μπορώ να διαβάσω σε χώρο που δεν τον θεωρώ τον χώρο της δουλειάς μου.
Υπάρχουν κάποια είδη λογοτεχνίας που προτιμάτε και άλλα που αποφεύγετε;
Ναι. Προτιμώ την παλιότερη λογοτεχνία και αποφεύγω τη νεότερη. Θα μου πείτε, ως συγγραφέας κι εγώ στη νεότερη ανήκω. Σωστά. Είναι παράδοξο, αλλά καλώς ή κακώς ισχύει στην περίπτωσή μου.
Τι είναι αυτό που σας συγκινεί περισσότερο σε ένα βιβλίο;
Στην πεζογραφία ειδικά το να με ανοίγει, να με φωτίζει εσωτερικά.
Υπάρχει κάποιο αγαπημένο βιβλίο που θα θέλατε να γίνει ταινία;
Οχι, κανένα. Τα βιβλία τα βλέπω ως βιβλία. Τις ταινίες ως ταινίες.
Τι σας ώθησε να συνδέσετε έναν συγγραφέα με την Αθήνα του 1943 και τον μυστηριώδη «Γαλανόσκυλο»;
Η ψυχική ανάγκη. Η Κατοχή, η συνθετότητα και τα μυστήρια της — γιατί μόνο άσπρη-μαύρη δεν ήταν, όπως τη θέλουν οι απλουστεύσεις — αποτελεί για μένα ανεξάντλητη πηγή περιέργειας μα και δέους. Πάντα ήθελα να ζήσω κάτι από την ατμόσφαιρά της. Το έκανα τώρα, γράφοντας.
Πώς βλέπετε τη σχέση μύθου και πραγματικότητας στη σύγχρονη εποχή;
Δυστυχώς, χάρη στα νέα μέσα αλλά όχι μόνο, σήμερα η σχέση αυτή έχει χάσει τον μπούσουλα. Οι επιδραστικοί μύθοι βρίσκονται ή στην παραπληροφόρηση ή στην ανούσια ψυχαγωγία.
Τι θέλετε να πάρει ο αναγνώστης από την ιστορία του βιβλίου σας;
Ιδανικά, τη γεύση μιας άλλης ματιάς στην πραγματικότητα.
