Γνωριζόμαστε χρόνια με τη Μαριάννα Παπαμακαρίου, ξέρω τις δυνατότητές της από πρώτο χέρι.
Ηταν το 2007 όταν σμίξαμε στην εκπομπή «Rewind» της Σεμίνας Διγενή στην ΕΡΤ1, εκείνη ως ερμηνεύτρια της ομάδας κι εγώ ως καλλιτεχνικός επιμελητής.
Δεν ήθελε και πολύ για να καταλάβεις ότι επρόκειτο για μια τραγουδίστρια που έκανε τη διαφορά και με τις ερμηνείες της και με την τραγουδιστική κουλτούρα της. Αλλωστε το τραγούδι το έχει σπουδάσει σε πολλές πτυχές του.
Πέρασε ο καιρός και η Κύπρια ερμηνεύτρια έγινε επαγγελματίας, με συνεργασίες πρώτης γραμμής όπως με τον Πασχάλη Τερζή και ξεχωριστή «προσωπική» ζήτηση απ’ όλες τις γωνιές της Ελλάδας, και όχι μόνο, αλλά με μηδαμινή παρουσία στη δισκογραφία.
Το 2022 συνέβη το πρώτο βαθύ «Ρήγμα» με τον Σωκράτη Μάλαμα σε στίχους του Μάνου Τσιλιμίδη:
Τρία χρόνια αργότερα, τη σεζόν 2025-2026 η Μαριάννα Παπαμακαρίου συντρόφευσε τον Αντώνη Ρέμο στις παραστάσεις του στο «NOX» μαζί με τον Χρήστο Μάστορα.
Απόλυτα κατασταλαγμένη πλέον είχε την ευκαιρία να αναδείξει στο ευρύ κοινό της Αθήνας τα χαρίσματα της.
Ο Αντώνης Ρέμος σε επικοινωνία που είχαμε μαζί του σημειώνει:
«Διαθέτει σπάνια φωνή. Οχι μόνο σαν χροιά και συναίσθημα, αλλά και στον τρόπο που τη διαχειρίζεται. Εχει αυτοέλεγχο. Είναι μαγικό αυτά που σκέφτεσαι να τα αποτυπώνεις στην ερμηνεία σου. Χαίρομαι που φέτος βρέθηκε κοντά μου, ενώ την αγάπησε και ο κόσμος που θέλει το κλασικό ρεπερτόριο. Πρέπει στον χώρο μας να δίνουμε βήμα σε όσους το αξίζουν, όπως η Μαριάννα. Βέβαια όλα αυτά τα ζηλευτά δεν αρκούν αν δεν τα χειριστείς αναλόγως. Η επιτυχία είναι συνδυασμός πολλών πραγμάτων και της εύχομαι ολόκαρδα να τα ισορροπήσει και να φτάσει ψηλά. Βρισκόμαστε σε μια μπερδεμένη εποχή, όπου για άκαιρους και άκυρους λόγους ορισμένοι ασχολούνται με κάποιους που εκφράζουν το… απόλυτο μηδέν. Η Παπαμακαρίου είναι επαγγελματίας 100%. Με ταλέντο και όρεξη για δουλειά. Δεν συναντάς εύκολα παιδιά που κολυμπάνε αμέσως στα βαθιά. Δεν είναι παιχνιδάκι η σκηνή, δεν κερδίζεται εύκολα το κοινό, είτε μιλάμε για το Ηρώδειο είτε για μια γειτονιά που κάνει γιορτή. Περισσότερες από 70 παραστάσεις δώσαμε στο “ΝΟΧ” και κέρδισε τους πάντες. Είναι μια περίοδος ξεσκαρταρίσματος. Εχουν θολώσει πολύ τα νερά. Η φυγή της Μαρινέλλας ολοκληρώνει τον κύκλο της απώλειας των ιστορικών καλλιτεχνών μιας ανεπανάληπτης γενιάς».
Τη σκυτάλη παίρνει ο Χρήστος Μάστορας:
«Η Μαριάννα είναι από τους ευλογημένους αυτούς τραγουδιστές όπου το χρώμα της φωνής τους είναι σαν δαχτυλικό αποτύπωμα. Μπορώ να ξεχωρίσω τη φωνή της από χιλιόμετρα. Είναι κάπως κατασκευαστικό το ζήτημα, δεν είναι μιμητισμός. Ακούς μια μπλουζ φωνή να τραγουδάει λαϊκά τραγούδια. Τι πιο ξεχωριστό από αυτό; Μου αρέσουν τα παντρέματα που κάνει. Επειδή γνωρίζει πολύ καλά να χειρίζεται τον λαιμό της, έχει και την ελευθερία να συνδέει τη φαντασία της με τη φωνή της επιτόπου. Δηλαδή τραγουδάει Πίτσα Παπαδοπούλου και ακούς και λίγη Whitney μέσα… Αυτό είναι μαγικό για έναν τραγουδιστή στη σκηνή, αλλά και για το κοινό που κρέμεται από κάθε της γύρισμα. Το ξάφνιασμα είναι που σε κρατάει καθηλωμένο σε ένα live. Σαν συνεργάτιδα είναι διακριτική, συνεπής, χαμογελαστή. Σίγουρη. Μιλάμε για έναν άνθρωπο που μπορεί ο πολύς ο κόσμος να ανακαλύπτει τώρα, αλλά έχει χαράξει επαγγελματική πορεία ετών σε πολλές μουσικές σκηνές. Εγώ την παρακολουθούσα χωρίς να γνωριζόμαστε και συζητούσαμε πολλές φορές για εκείνη με φίλους μουσικούς. Συγκεκριμένα, ο Παύλος Καλτουρουμίδης ο μαέστρος μου, μου λέει άκου αυτό το φαινόμενο. Από τη μια έλεγε το “I” (Who Have Nothing) και από την άλλη, “Δως μου να πιω το δηλητήριο”. Και περνάει και στον κόσμο. Τραγουδούσε όλο το μαγαζί μαζί της. Μια βραδιά περίμενα κανένα δεκάλεπτο να βγω για να καθαριστούν τα λουλούδια που της είχαν ρίξει στη σκηνή. Χαίρομαι επίσης πολύ που έχουν επιστρέψει τα παλιά τραγούδια. Βλέπω νέους να τραγουδάνε Καζαντζίδη ενώ γεννήθηκαν το 2010 ας πούμε. Δεν είναι και λίγο…».
Μεσοδιάστημα με ένα δώρο του αξέχαστου Βασίλη Καρρά που σχετικά πρόσφατα κυκλοφόρησε:
Ο άνθρωπος που πλέον βρίσκεται στο πλευρό της Παπαμακαρίου, έχοντας τον ρόλο του μάνατζέρ της, είναι ο Στηβ Αλεξίου, ο οποίος με τη σειρά του δηλώνει:
«Μέχρι και ο Τίτος Πατρίκιος έχει έρθει να την ακούσει… Και άλλοι ξεχωριστοί, όπως ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, η Αννα Βίσση, ο ζωγράφος Γιώργος Σταθόπουλος, ο Αλέξης Κωστάλας και όχι μόνο. Και βέβαια τσάρτερ ατελείωτα από Ισραήλ και Αμπου Ντάμπι. Πάρα πολλά χρόνια είχα να βιώσω με καλλιτέχνη κάτι ανάλογο».
Ο επίλογος ανήκει στον πολύπειρο επιχειρηματία, που λειτουργεί όμως ταυτόχρονα και ως εμπνευσμένος καλλιτέχνης, Ηλία Μαροσούλη:
«Είναι τεράστια τραγουδίστρια. Ενα κράμα στις μέρες μας από Βιτάλη, Αλεξίου και Γαλάνη. Και είναι καλό παιδί. Είχαμε συνεργαστεί και στο παρελθόν. Τώρα στα προσόντα της έχει προστεθεί και η πείρα. Αυτό που της λείπει είναι ένα μεγάλο τραγούδι».
Υστερόγραφο τα λόγια της ίδιας της ερμηνεύτριας: «Δεν κοροϊδεύω και δεν τσιγκουνεύομαι στο τραγούδισμα. Σταμάτησα να αγχώνομαι και να ανησυχώ για το μέλλον. Εγινα σουξέ εγώ και όχι τα τραγούδια. Περιμένω όμως κάτι σπουδαίο να έρθει».
