Δεν είναι εύκολο να μιλάς για ανθρώπους που θαυμάζεις και αγαπάς. Για ακριβούς φίλους που έχεις μοιραστεί ξεχωριστές στιγμές μαζί τους, που έχεις συνεργαστεί στη δισκογραφία και σε παραστάσεις.
Ενώ την έχω απολαύσει ατέλειωτες στιγμές σε πρόβες, μαγαζιά, συναυλίες και κατ’ οίκον ακροάσεις, κάθε φορά που την απολαμβάνω, συγκινούμαι. Ραγίζει και χαράζει η καρδιά μου στα πατήματά της. Αδρή και εκφραστική μαζί, σε ένα σπάνιο χαρμάνι αληθινού πάθους και ιδιαίτερης, προσωπικής τεχνικής. Οταν ακούω την Πίτσα Παπαδοπούλου να ερμηνεύει αισθάνομαι σαν να τραγουδούν η Γιώτα Λύδια και η Καίτη Γκρέυ μαζί.
Σε συνέντευξη που μου παραχώρησε για το περιοδικό «Γαστρονόμος» (τεύχος 233, Ιούνιος 2025), η Πίτσα Παπαδοπούλου μου μίλησε, μεταξύ άλλων, για την γνωριμία της με τον Στέλιο Καζαντζίδη. Η επαφή της μαζί του ξεκινά πλατωνικά, όταν πιτσιρίκα ακούει τη φωνή του να δεσπόζει στα πικάπ στις γειτονιές της Σαλονίκης. Εκτός από τη μητέρα της, η δική του λαλιά είναι που μιλά στην ψυχή της.
Αργότερα, κάπου στα 1967 θα έρθει και το σμίξιμο μαζί του:
«Είχα κάνει μερικές ηχογραφήσεις στην εταιρεία του Πελαγίδη, τότε συζύγου της Πόλυς Πάνου. “Βεντέττα” ήταν η επωνυμία της… Ο Καζαντζίδης έκανε τότε λοιπόν κι εκείνος μια δική του δισκογραφική, τη Standard, και ήμουν στις φωνές που δοκίμαζε και εμπιστευόταν. Θυμάμαι τον Νικολόπουλο εκεί, τον Μητροπάνο. Δεν είχε τελικά αίσιο τέλος η προσπάθειά του. Αργότερα, όταν πήγα στη Minos, σιγοντάριζα σχεδόν όλους τους τραγουδιστές της εταιρείας, παλαιότερους και νεότερους και φυσικά και τον Στέλιο. Τους έκανα δεύτερες φωνές στο “Αγριολούλουδο”, στο “Φίλε μου καλέ”. Μια ψυχούλα ήτανε ο Καζαντζίδης. Ταπεινός μέσα στο μεγαλείο του, δοτικός, ωραίος. Μέναμε στην πλατεία Κολιάτσου, είχε ανοίξει ένα μανάβικο η μάνα μου εκεί. Θυμάμαι ερχόταν στο παράθυρο του σπιτιού μας, χτυπούσε το κουδούνι και της έλεγε: “Κυρία Ιουλία, ήρθα να μου κάνεις τραχανά και να μου πεις έναν αμανέ”. Του τον έλεγε και μετά έτρωγε και τον τραχανά. Του άρεσαν του Καζαντζίδη τα τραγούδια της προσφυγιάς, γιατί και ο ίδιος είχε τέτοιες ρίζες».
Το 1987, όταν ο Καζαντζίδης θα επανέλθει στη δισκογραφία, έπειτα από 12χρονη αποχή, θα συνεργαστεί μαζί της δηλώνοντας: «Πίτσα Παπαδοπούλου, εδώ βγάζουμε το καπέλο. Τι φωνή, Θεέ μου».
Η ίδια αναφέρει:
«Είναι αλήθεια πως με τίμησε ο Καζαντζίδης, και το θεωρώ μεγάλο παράσημο. Ο,τι πιο σπουδαίο μού έχει συμβεί. Με διάλεξε να πω τραγούδια του, επίσης στους αφιερωματικούς δίσκους που έκανε με καλούσε να συμμετέχω, επιλέγοντας μάλιστα και το τι θα πω. Μου έδειξε μεγάλη αγάπη, απλόχερα. Αυτός ήταν ο Καζαντζίδης και μόνο αυτό ζητούσε με τη σειρά του: αγάπη!».
