Πριν από λίγες ημέρες στη Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης, κοντά στον Λευκό Πύργο, η Δημοτική Αστυνομία επέβαλε πρόστιμο σε δύο πλανόδιους μουσικούς που έπαιζαν με ενισχυτές και τραγουδούσαν με μικροφωνικές εγκαταστάσεις. Το ποσό του προστίμου ήταν τσουχτερό, καθώς ανερχόταν στα 300 ευρώ. Η αστυνομία προέβη σε αυτή την ασυνήθιστη πράξη για τα ελληνικά δεδομένα διότι δεχόταν εδώ και καιρό εκατοντάδες καταγγελίες από κατοίκους, οι οποίοι δήλωναν αγανακτισμένοι στο 100 ότι δεν μπορούσαν να ζήσουν μέσα στα σπίτια τους εξαιτίας του εκκωφαντικού θορύβου και της χαοτικής κατάστασης με τα ηχητικά συστήματα. Δεν θέλω να θίξω καθόλου το θέμα της επαιτείας, καθώς πιστεύω πως η οποιαδήποτε οικονομική συνεισφορά των διερχομένων (προς τους μουσικούς) είναι απολύτως προαιρετική. Θέλω όμως να εστιάσω την προσοχή στο ότι για κάποιον που ζει ή έστω εργάζεται εκεί για κάποιες συνεχόμενες ώρες, η αναγκαστική αυτή ηχητική επίθεση συνιστά είδος βασανιστηρίου.
Υπογραμμίζω ότι στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τη συντριπτική πλειονότητα των ευρωπαϊκών χωρών όπου η μουσική χωρίς άδεια απαγορεύεται διά ροπάλου, τα μουσικά όργανα και το τραγούδι στον δρόμο επιτρέπονται. Αυτό που απαγορεύεται, είναι τα ηχεία και τα μικρόφωνα. Με αφορμή αυτό το συμβάν, έγραψα στο Instagram πως κάτοικοι, εργαζόμενοι και μουσικοί μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά αρκεί να τηρείται κάποιο μέτρο: παρέθεσα με ευγένεια μία βασική αρχή του αστικού δικαίου, που αποτελεί πυλώνα της δημοκρατικής αντίληψης και που με απλότητα μας διδάσκει, πως τα δικαιώματά μας φτάνουν μέχρι το σημείο που ξεκινούν εκείνα των συνανθρώπων μας. Το τι ακολούθησε είναι απερίγραπτο. Φασαίοι και δήθεν δικαιωματιστές έσπευσαν να με αποκαλέσουν χουντικό, με καθύβρισαν με θυμό και με περιέλουσαν με υποτιμητικούς χαρακτηρισμούς. Νιώθω την ανάγκη να εξηγήσω, κυρίως για τους πιο διανοούμενους αναγνώστες που δεν ομιλούν τη γλώσσα του δρόμου, τι στο καλό είναι οι φασαίοι: ο όρος έχει ειρωνική χροιά και αναφέρεται στους Eλληνες hipsters που εκπροσωπούν κάτι το εναλλακτικό. Ποιος, λοιπόν, θα πει στους φίλους μας ότι αυτός που υπερασπίζεται τον νόμο δεν είναι φασίστας, αλλά το ακριβώς αντίθετο;
Λυπάμαι βαθιά που τα αυτονόητα αποτελούν θέμα συζήτησης. Πουθενά αλλού στον προηγμένο κόσμο δεν αναλύει κανείς αν πρέπει (ή όχι) να εφαρμόζονται οι νόμοι όπως και αν το ρουσφέτι είναι συνηθισμένο και άρα αναμενόμενο. Δυστυχώς, μαθαίνω με λύπη πως ο Δήμος Θεσσαλονίκης πήρε μετά την κραυγές των δικαιωματιστών το πρόστιμο πίσω. Ζητείται ελπίς!
