Το υπουργείο Πολιτισμού προχωρεί στην επέκταση του αρχαιολογικού χώρου της Ηετιώνειας Πύλης του Πειραιά, με την αξιοποίηση επτά περίπου στρεμμάτων, που του παραχωρήθηκαν από τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιά, αποτελώντας ουσιαστικά, οργανικό τμήμα του συνολικού αρχαιολογικού χώρου.
Η επέμβαση συμπληρώνει τη συνολική ανάδειξή του -διαμόρφωση διαδρομών και φυλακίου εισόδου, φυτεύσεις, ενημερωτικές πινακίδες- και την αποκατάσταση των πύργων της οχύρωσης, με στόχο τη βελτίωση της εμπειρίας των επισκεπτών και την καθολική προσβασιμότητα.
Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε: «Τα Θεμιστόκλεια Τείχη του λιμένος του Πειραιά, μέρος των οποίων είναι και η Ηετιώνεια Πύλη, αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα έργα της αρχαίας ελληνικής οχυρωματικής. Σε αυτά μπορεί να αναγνωρίσει κανείς τις οχυρωματικές τεχνικές που αναπτύχθηκαν στην αρχαία Αθήνα, από τον 5ο έως τον 3ο αιώνα π.Χ. Αποτελεί ισχυρό οχυρωματικό έργο, στο δυτικό άκρο της Πειραϊκής χερσονήσου και στη βόρεια πλευρά του αρχαίου λιμένα του Κανθάρου -σημερινό λιμάνι του Πειραιά- καθιστώντας τον απροσπέλαστο από ξηράς, για τους επίδοξους εισβολείς, με τη φυσικά οχυρή θέση και τον όγκο της. Η Ηετιώνεια Πύλη αποτελεί τον μεγαλύτερο και εντυπωσιακότερο αρχαιολογικό χώρο της Πειραϊκής Ακτής.
Η επέκταση του υφιστάμενου διαμορφωμένου αρχαιολογικού χώρου, με επιπλέον περίπου επτά στρέμματα, στοχεύει στην αποκατάσταση του τοπίου γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο, στη βελτίωση της αισθητικής του και στην εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Το έργο αφορά στην ολοκλήρωση και ενοποίηση της περίφραξης, στην κατασκευή αναλημμάτων, στο ανατολικό και βόρειο όριο, στη φροντίδα και στον σχεδιασμό της βλάστησης, αλλά και στην επέκταση του φωτισμού ανάδειξης και ασφαλείας.
Η Ηετιώνεια Πύλη είναι στα δυτικά του αρχαίου λιμένα του Κανθάρου (σημερινό λιμάνι του Πειραιά), τον οποίο και προστάτευε. Κατασκευάστηκε το 411 π.Χ. ως μία από τις δύο εισόδους της οχυρωμένης πόλεως του Πειραιά, από την οποία διέρχονταν αποκλειστικά στρατιωτικές δυνάμεις. Η χρονολόγηση των σωζόμενων οχυρώσεων ανάγεται σε διαφορετικές φάσεις, αρχής γενομένης από τον 5ο αιώνα π.Χ. και συνεχίζεται μέχρι το τέλος του 3ου αιώνα π.Χ. Το μνημείο είχε απλή αρχιτεκτονική, με είσοδο ανάμεσα σε δύο κυκλικούς πύργους και ενισχυόταν από τείχη, τάφρο και προμαχώνες. Η πρόσβαση γινόταν μέσω στενού περάσματος, ενώ πιθανόν υπήρχε κινητή γέφυρα. Στην περιοχή εντοπίζονται, επίσης, ίχνη αρχαίου λατομείου και κτιριακών εγκαταστάσεων, όπως το λεγόμενο «Αφροδίσιο».
Η πρώτη ανασκαφική έρευνα του χώρου έγινε το 1886-87 από τη Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Μετά το 1922, ακολούθησε μια περίοδος σταδιακής καταστροφής του μνημείου ιδιαίτερα κατά τον βομβαρδισμό του Πειραιά, το 1944, και αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως αποθήκη του ΟΛΠ. Από το 1990 και μετά, πραγματοποιήθηκαν ανασκαφές και καθαρισμοί που αποκάλυψαν σημαντικά τμήματα της οχύρωσης και αποκατέστησαν την εικόνα του χώρου.
Το σημαντικότερο πρόβλημα παθολογίας του μνημείου είναι η κλιμακούμενη φθορά των επιφανειών των αυθεντικών λίθων που διαμορφώνουν τις χαμηλότερες στρώσεις του κυκλικού μετώπου, καθώς η παγίδευση όμβριων υδάτων επιβαρύνει τα αρχαία υλικά με υγρασία και προκαλεί έντονη φθορά στα εκτεθειμένα θεμέλια του ανατολικού και βόρειου-βορειοανατολικού κυκλικού πύργου.
