Πενήντα εννέα χρόνια έζησε ο Πάνος Γεραμάνης, αλλά μέσα από την έρευνά του διέσωσε ατέλειωτες ζωές «Λαϊκών Βάρδων».
Ακόμα και σήμερα συναντώ ανθρώπους που μου μιλούν για εκείνον με θέρμη. Αλλωστε, οι ραδιοφωνικές εκπομπές του στο Δεύτερο Πρόγραμμα για πολλούς αποτελούν «ευαγγέλιο».
Γνωριζόμασταν και ανταμωνόμασταν. Οχι συχνά, αλλά οι στιγμές μαζί του δεν σβήνουν στιγμή απ’ τη σκέψη.
Με τίμησε προλογίζοντας δύο βιβλία μου, και μάλιστα στα ξεκινήματά μου στον μουσικό βιβλιογραφικό στίβο. Στις «Απονες Εξουσίες» (εκδόσεις Ατραπός) και στη βιογραφία του Βαγγέλη Περπινιάδη «Πριν το Τέλος» (εκδόσεις Προσκήνιο – Αγγελος Σιδεράτος).
Ανθρωπος ζηλευτός, κιμπάρης, καθάριος, ξάστερος, μελένιος. Παθιασμένος με τις αγάπες του, τραγούδι και ποδόσφαιρο, αλλά και την ίδια τη ζωή, τους φίλους, τη σύζυγο, τους δικούς του ανθρώπους. Αφοσιωμένος στα «πιστεύω» του, αγωνιστής και μαχητής για μια καινούργια κοινωνία, ένα καλύτερο αύριο.
Θυμάμαι τα τελευταία του λόγια, «ένας χρόνος μόνο μένει για τη σύνταξη και έχουμε να κάνουμε πράγματα».
Κρίμα…
