Παντοτινή η γραφή του. Διαβάζεις, ξαναδιαβάζεις το ίδιο κείμενο και κάθε φορά αντιλαμβάνεσαι, αισθάνεσαι κάτι διαφορετικό. Θαρρείς και είναι ολοκαίνουριο.
Ο Χρήστος Νικολόπουλος συνεργάστηκε με φοβερούς λαϊκούς ποιητάδες. Τον Πυθαγόρα, τον Κώστα Βίρβο, τον Μανώλη Ρασούλη, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, τον Μάνο Ελευθερίου.
Δημιουργήθηκαν τραγούδια που αγαπήσαμε. Ο τελευταίος του έκανε ένα δώρο. Του σύστησε τα «Γκρίζα» θεωρώντας πως θα μπορούσε να τα φωτίσει με τον τρόπο του.
Και, πράγματι, αυτό ακριβώς συνέβη το 1996, όταν ο προικισμένος σολίστας του μπουζουκιού και λαϊκός συνθέτης παρουσίασε τον δίσκο του «Ανθη Ευλαβείας».
Ο Νικολόπουλος δεν τον φοβήθηκε τον… Καβάφη. Τον σεβάστηκε όμως και τον τίμησε με την τέχνη του. Δεν τον μελοποίησε βαρύγδουπα, ούτε μεγαλοπιάστηκε. Με ευαίσθητη ταπεινότητα και περίτεχνη αμεσότητα έβαλε το δικό του «ένδυμα» στον λόγο.
Αντιστοίχως κινήθηκε και η Ελευθερία Αρβανιτάκη που το ερμήνευσε.
Πιστεύω πως είναι μια από ομορφότερες στιγμές του τραγουδιού μας.
