Οι «Ζωτικοί Χώροι» / “Vital Spaces”, η εικαστική θεματική έκθεση της καλλιτεχνικής κολεκτίβας EterrArte, ανοίγουν τις πύλες τους από τις 26 Απριλίου έως τις 10 Μαΐου στον χώρο του Νο Bar στην οδό Αντισθένους 9.
Στη βιομηχανική πραγματικότητα του μπαρ, πίνακες που αφορούν υπαρκτούς και ανύπαρκτους χώρους θα είναι προσβάσιμοι για το κοινό κάθε Πέμπτη έως Τρίτη από τις 19:00 έως το κλείσιμο του μπαρ.
Την έκθεση επιμελείται ο Βασίλειος Ζήνωνας Γκάγκας και στο επίκεντρό της βρίσκονται δύο νέες καλλιτέχνιδες, τελειόφοιτες της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, με όραμα και ικανότητες απόδοσης μιας πραγματικότητας που θέτει ερωτήματα και συγκινεί τη σκέψη πάνω στο ζήτημα του χώρου.
Πέρα από τα έργα τους, η Ηλιάνα Φαφούτη και η Αγγελική Παπαδόπουλου μοιράζονται και τις σκέψεις τους με το κοινό, συμφωνώντας ότι η απόδοση και κατανόηση ενός χώρου είναι συνάμα περιοριστική και γοητευτική, καθώς υπάρχει μια σχέση αλληλεξάρτησης και όχι υπεροχής μεταξύ ιδέας και ύπαρξης.
Η Ηλιάνα ασχολείται ακόμα με την εικονογράφηση και ένας από τους μελλοντικούς της στόχους είναι να ανακαλύψει το πεδίο αυτό μέσα από ένα μεταπτυχιακό στην εικονογράφηση παιδικών βιβλίων. Οι «Ζωτικοί Χώροι» είναι η τρίτη της ομαδική έκθεση και στην τέχνη της κυριαρχεί μια απόδοση του χώρου ως ανάγκης αποτύπωσης ατμόσφαιρας με σκοπό αισθητικό, αρκετές φορές και αναμνηστικό.
Για την Ηλιάνα, χώρος «είναι κάτι με το οποίο δημιουργούμε αμφίδρομες σχέσεις, τον διαμορφώνουμε και μας διαμορφώνει, τον επηρεάζουμε και μας επηρεάζει» και αυτό είναι πανέμορφο.
Η Αγγελική είναι μια καλλιτέχνιδα που έχει το βλέμμα της τόσο στην τέχνη των τατουάζ όσο και στη σκηνογραφία, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι ανοιχτή και σε άλλες ενασχολήσεις. Στα έργα της Αγγελικής οι έννοιες «συναίσθημα», «εγκλεισμός» και «διαφυγή» φαίνεται να μπλέκονται και παρουσιάζονται αλληλένδετες, με μια σταδιακή ροή. Η ίδια πιστεύει πως ένας χώρος «εξαρτάται πλήρως από την απουσία και την παρουσία. Παρελθόν, παρόν και μέλλον».
Οι προσωπικές αυτές οπτικές, μαζί με τα 22 έργα, έρχονται να θέσουν ερωτήματα και να ανοίξουν αισθητικά κανάλια ροής. Αυτή η έκθεση είναι μια προτροπή: πού πατάς και τι σε διαπερνά, σε αυτό το αστραπιαίο δευτερόλεπτο που ονομάζεις «παρόν»; Αν ο χώρος μπορούσε να οριστεί, θα χωρούσε σε τρεις λέξεις;
