Μακρύς ο κατάλογος των επιτυχιών που συνέθεσε ο Μάριος Τόκας και κέρδισαν τη ζόρικη μάχη με τον χρόνο.
Κι αν δεν είχε φύγει τόσο νωρίς, είμαι βέβαιος πως θα μας χάριζε ακόμη πολυτιμότερα δώρα.
Μικρή η επαφή μου μαζί του, αλλά μεστή. Αλλωστε μιλάμε για έναν χαρισματικό, ευγενή και γενναιόδωρο άνθρωπο.
Ο Μάριος Τόκας είχε το προνόμιο να λειτουργεί «οικουμενικά». Στο έργο του «ακουμπάνε» διαφορετικές γενιές και ετερόκλητα ακροατήρια, δημιουργούνται ζυμώσεις που «ενώνουν» νεότερους με παλαιότερους, κλασικίζοντες και καινοτόμους, «λαϊκούς» και «έντεχνους» αλλά και «μοντέρνους».
Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70, όταν έκανε το ντεμπούτο του στη δισκογραφία, μέχρι και το πρόωρο φινάλε του, έδωσε δείγματα μιας μεστής, ευαίσθητης, λυρικής και συνάμα δωρικής γραφής, με όπλα το έμφυτο χάρισμα, την απλότητα και την αμεσότητά του. Δυτικός στη φόρμα του, κοσμοπολίτης ανατολίτης στις πολυποίκιλες εκφάνσεις του, στις λεπτομέρειές του. Βυζαντινός στις καταλήξεις, τροβαδούρος στις δομές.
Ο Μάριος Τόκας με το έργο του κατήργησε στεγανά και διαχωριστικές γραμμές, ενώ παράλληλα προσέδωσε στον όρο σουξέ «σοβαρή» υπόσταση.
Οπως χαρακτηριστικά δήλωνε ο ίδιος: «Με ενδιαφέρει μόνο το καλό τραγούδι, αυτό που μιλάει στις καρδιές των ανθρώπων, το τραγούδι που φτιάχνει παρέες».
