«Καλοκαίρια και χειμώνες», «Αφιλότιμη», «Κυρά ζωή», «Πού θα πάει, πού θα βγει».
Αυτές είναι οι κορυφαίες στιγμές του Τάσου Οικονόμου στο ελληνικό τραγούδι.
Ο πηγαίος στιχουργός γεννήθηκε στα Βίλια Αττικής στις 23 Απριλίου του 1940 από αγρότες γονείς.
Με θεατρικές σπουδές, και πολλές εργασίες στο ενεργητικό του προκειμένου να σταθεί στη ζωή, αναζήτησε διέξοδο και καλλιτεχνική έκφραση στο τραγούδι.
Στο ξημέρωμα της δεκαετίας του ’70 έκανε το ντεμπούτο του στη δισκογραφία με τα «Αφησα πόρτες ανοιχτές» και «Νυχτοπερπατήματα», σε μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου, με τη Μαρινέλλα.
Με τον συνθέτη θα συνυπογράψουν διαχρονικές στιγμές όπως η περίφημη «Αφιλότιμη» που θα γίνει γκράντε σουξέ ερμηνευμένη από τον Στράτο Διονυσίου, «Πού θα πάει, πού θα βγει» με τον Γιάννη Πάριο, «Οπου ο εγωισμός» με τον Φίλιππο Νικολάου.
Ο Οικονόμου θα συνεργαστεί αποδοτικά με το μαέστρο και συνθέτη Σπύρο Παπαβασιλείου. Μόνο για τον Δημήτρη Μητροπάνο θα υπογράψουν μια σειρά από ξεχωριστά τραγούδια που θα συμβάλουν στην καθιέρωσή του, το διάστημα 1974-1980, ως μοντέρνου λαϊκού τραγουδιστή: «Κυρά ζωή», «Καλοκαίρια και χειμώνες», «Συγγνώμη», «Τα λιανοντέρτια», «Τώρα που τραγουδώ», «Θα βρεις μια στιγμή να με νιώσεις», «Οπου πάει να ξημερώσει», «Ποιος να φταίει», «Παράπονο», «Ας γίνουν όνειρα», «Θα ’σαι καλοκαίρι», «Απόψε σε θέλω πολύ», «Οπου παν οι πολλοί» κ.ά.
Μια ακόμη πολυακουσμένη στιγμή του Οικονόμου, στους καιρούς του ’70, το «Τι είχαμε, τι χάσαμε» με τους Τόλη Βοσκόπουλο και Μαρινέλλα σε μουσική του πρώτου.
Στη δεκαετία του ’80 όπως και στα κατοπινά χρόνια ο Οικονόμου θα συνεχίσει να δισκογραφεί, δίχως όμως τις εμπορικές δάφνες του παρελθόντος. Η σταθερή του εργασία ως δημοσίου υπαλλήλου στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε, θα τον φέρει στην προνομιακή θέση να μην εξαρτάται απ’ τις απαιτήσεις της μουσικής βιομηχανίας.
Ετσι το 1985 θα παρουσιάσουν με τον Παπαβασιλείου τον μεγάλο δίσκο «Της… Αθηνοελλάδας Τα Τραγούδια» με τους Γιώργο Ζαμπέτα, Γιώργο Γερολυμάτο, Τερέζα Δελή, Γιώργο Βεντουζά, Ονειρική Κομπανία.
Εκεί ο πρώτος τραγουδά: «Ελληνας χωρίς κομπίνα πεθαμένος απ’ την πείνα».
Ο Τάσος Οικονόμου συνέχισε (και συνεχίζει) να γράφει στίχους κάνοντας επιτυχίες, όπως με τους Στράτο Διονυσίου («Δυο άνθρωποι», σε μουσική του Τάκη Μουσαφίρη), Ρίτα Σακελλαρίου («Είναι βαριά η μοναξιά», σε μουσική του Αντώνη Ρεπάνη), Θέμη Αδαμαντίδη («Σ’ αγαπώ και χάνομαι», σε μουσική του Χρήστου Σκαλτσουνάκη), Βλάση Μπονάτσο («Μια γυναίκα», σε μουσική του Κώστα Τουρνά) κ.ά.
Επίσης, θα λειτουργήσει ως συγγραφέας με εργασίες που αγκαλιάστηκαν από τον κόσμο, ανάμεσά τους το βιβλίο «Μισό κιλό δημοκρατία, παρακαλώ» (Πιτσιλός, 2000).
Αντιγράφω από το οπισθόφυλλο της έκδοσης:
«Δε μπορεί να λέγεσαι Δημοκράτης: Αν το ψωμί που τρώς, δεν είσαι βέβαιος ότι δεν το στερείς από κάποιον άλλον! Αν τα γράμματα που μαθαίνεις, τα μετατρέπεις σε κοφτερά μαχαίρια κατά του αγράμματου! Αν δε σε νοιάζει αν υπάρχουν αγράμματοι, και φυσικά τους χρησιμοποιείς για σκαλοπάτι σου! Αν προτού σκεφτείς να εξοντώσεις τον οποιονδήποτε “εξωτερικό εχθρό σου”, δεν προσπαθείς να εξοντώσεις πρώτα τον εχθρικό εαυτό σου! Αν η αγάπη σου δεν αποθωρακίζει το μίσος σου! Αν το φιλότιμό σου και η ευσπλαχνία σου δεν ερεθίζουν τους δακρυγόνους αδένες σου! Αν η ελεημοσύνη σου δεν εξοντώνει τον άρπαγα που κρύβεις μέσα σου!».
Το 2013 θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Δρόμων η αυτοβιογραφία του με τίτλο «Για ένα μικρό φτερούγισμα» και υπότιτλο «…διατρέχοντας την απεραντοσύνη του τραγουδιού».
Γνωρίζω τον Τάσο Οικονόμου εδώ και πολλά χρόνια. Είναι άνθρωπος ευφυής, ειλικρινής και δοτικός. Τσεκουράτος αλλά καλοπροαίρετος. Σαν στιχουργός είναι δυνατός μάστορας και τεχνίτης. Γι’ αυτό και δώρα του θα συντροφεύουν παντοτινά τις στιγμές των ανθρώπων.
❗Οι φωτογραφίες προέρχονται από την αυτοβιογραφία του Τάσου Οικονόμου (εκδόσεις Δρόμων) και από τη σελίδα του στο Facebook (tasos.oikonomou.official)
