Ενα απ’ τα πρώτα μου βιβλία για το τραγούδι (19 πλέον συνολικά) είναι και η βιογραφία του Βαγγέλη Περπινιάδη.
Τίτλος της «Πριν το τέλος», δυστυχώς προφητικός, αφού ο πηγαίος λαϊκός καλλιτέχνης έφυγε από τη ζωή στις 12 Μαΐου 2003, τρία χρόνια δηλαδή μετά την κυκλοφορία της, από τις εκδόσεις Προσκήνιο – Αγγελος Σιδεράτος.
Το 1967, ο Βαγγέλης Περπινιάδης, γιος του θρυλικού Στελλάκη, είναι ένα από τα πρώτα ονόματα στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού με μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό του: Γύρισε κοντά μου, Θέλεις να πεθάνω, Τα νέα της Αλεξάνδρας, Μαχαρανή, Αχ γιατί δεν μ’ αγαπάς, Ελα μη μ’ αφήνεις μόνο μου, Φταίω φταίω, Δεν είμαι βράχος ούτε βουνό, Πού να χωρέσει τ’ όνειρο κ.ά.
Χώρια τα δημοτικά και τα παλιά ρεμπέτικα που επανηχογραφούσε, χώρια και οι επανεκτελέσεις του σε σύγχρονες τότε στιγμές, που συχνά ξεπερνούσαν σε δημοτικότητα τις πρώτες εγγραφές.
Σημειωτέον ότι ο Περπινιάδης, απ’ το ξεκίνημά του στη δισκογραφία, το 1955, δισκογραφούσε κατ’ αποκλειστικότητά στις Odeon – Parlophone, όντας το πρώτο λαϊκό αστέρι της εταιρείας, ειδικά την αρχική περίοδο μέχρι και τα πρώτα χρόνια του ’60, συναγωνιζόμενος με αξιώσεις τα μεγαθήρια της τρανής, «αντίπαλης», Columbia.
Στο απόσπασμα που ακολουθεί, ο Περπινιάδης μιλά σε πρώτο πρόσωπο –είναι μια τακτική που προτιμούσα και προτιμώ όταν σκιαγραφώ λαϊκούς ήρωες– σε μένα (και στο κοινό) μέσα από τη βιογραφία του. Πρόκειται για μια απίστευτη, ενδεχομένως και «καρμική», ιστορία, που έχει για συμπρωταγωνιστή τον Γιώργο Νταλάρα:
«Οπου και να πήγαινα στέριωνα, έκανα κατάσταση και δεν μ’ άφηναν να φύγω. Ο,τι έγινε και στην Κοκκινιά, συνέβαινε και στην παραλία, έγινε βάση μου κι αυτή. Για να σπάει όμως λίγο η μονοτονία, εμφανιζόμουν κι αλλού. Πηγαίνω στου πατέρα μου στα “Κουνέλια”. Εκεί συναντώ τον νεαρό γιο του Λουκά Νταράλα, τον Γιώργο, που έπαιζε κιθαρίτσα κι έλεγε κάνα τραγουδάκι στην αρχή του προγράμματος: “Είμαι αετός χωρίς φτερά αα αα αα…”. Είχε ωραία φωνή κανταδόρικη. Ημουν φίλος με τον πατέρα του και γνώριζα καλά τον Γιώργο και τον αγαπούσα. Γι’ αυτό αποφάσισα να τον βοηθήσω και του έγραψα δυο τραγούδια για να τα ηχογραφήσει στην Οντεόν. Το “Μπροστά στα σκαλοπάτια σου”, ένα κανταδορίστικο χασάπικο, και το “Πάντα σε φίλους πίστευα”, ζεϊμπέκικο. (²)
Κάναμε πρόβες στο σπίτι μου και ορίζω στην εταιρεία μέρα ηχογράφησης την Παρασκευή, 21 Απριλίου του 1967. Βλέπω τον Νταλάρα να ανηφορίζει προς το σπίτι μου.
– Τι γίνεται, κύριε Βαγγέλη, δεν θα κάνουμε τη φωνοληψία;
– Δεν έμαθες ότι έχει γεμίσει η Αθήνα τανκς; Το στούντιο είναι κλειστό.
– Και τώρα;
– Γιώργο, όπως ξέρεις, πρέπει να φύγω αύριο για την Αμερική, έχω συμβόλαιο για τέσσερις μήνες. Ή τυχερός είσαι ή άτυχος. Εύχομαι το πρώτο.
Το ταξίδι μου καθυστέρησε μερικές μέρες γιατί, λόγω της έκτακτης κατάστασης, χρειάζονταν χαρτιά, διατυπώσεις κ.λπ. Οταν επέστρεψα από την Αμερική, ο Γιώργος είχε τραγουδήσει το “Να ’τανε το ’21” και το όνομά του συζητιότανε πολύ. Χάρηκα που επαληθεύτηκε η ευχή μου και στάθηκε τυχερός. Γιατί τα τραγούδια που του είχα γράψει εγώ ήταν δυο λαϊκά και ίσως, αν τα τραγουδούσε, να μην είχε την ίδια απήχηση».
(¹). Από το βιβλίο του Κώστα Μπαλαχούτη «Βαγγέλης Περπινιάδης – Πριν Το Τέλος» (εκδόσεις Προσκήνιο – Αγγελος Σιδεράτος, 2000).
(²). Τα τραγούδια αυτά τελικά τα ηχογράφησε με τη φωνή του το 1971 ο ίδιος ο Βαγγέλης Περπινιάδης.
