Δεν το κρύβω, μου αρέσουν σε όλα τους. Βέβαια οι ειδικοί είναι εκείνοι που θα οδηγήσουν τους ιθύνοντες στις αποφάσεις τους, και οι πολλοί αναγκαστικά θα συμμορφωθούμε «προς τα υποδείξεις» (αυτό είναι από άλλο, αλλά ιδιαίτερα διδακτικό τραγούδι).
Επιστροφή στην πικροδάφνη και εν αρχή η ηπειρώτικη παράδοση «κεντημένη» από τον αθάνατο Αλέκο Κιτσάκη.
«Στης πικροδάφνης τον ανθό
έγειρα ν’ αποκοιμηθώ,
λίγο ύπνο για να πάρω,
είδα όνειρο μεγάλο».
Η πικροδάφνη όμως ενέπνευσε και τους νεότερους δημιουργός. Εδώ το δίδυμο Γιώργος Κατσαρός και Πυθαγόρας χαρίζει το 1970 τα δώρα της έμπνευσής του στον επίσης προικισμένο Γιάννη Πουλόπουλο.
«Ομως αδίστακτος φονιάς είν’ ο καιρός
Κι όλα τα σκόρπισε στο πέρασμά του εμπρός
Κι έμεινε ο έρωτας στα χείλη μας πικρός
Σαν πικροδάφνη πια κι αυτός».
Τέσσερα χρόνια αργότερα, ο Γιάννης Πάριος τραγουδούσε για την πικροδάφνη όπου αντάμωσαν ο Γιάννης Σπανός και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος στην «Οδός Αριστοτέλους».
Καιρό αργότερα, στο ξημέρωμα της νέας χιλιετίας, Σωκράτης Μάλαμας, Αλκης Αλκαίος και Μελίνα Κανά δήλωναν εύστοχα «Ολα ζουν αν τα θυμάσαι».
«Στης πικροδάφνης τον ανθό και στης μυρτιάς τα φύλλα
το δάκρυ σου κοινώνησα και την ανατριχίλα.
Πριν την αυγή σκορπίσαμε σαν φύλλα στον αέρα
την ερημιά πυροβολώ κι εμένα βρίσκει η σφαίρα».
Πέρασαν έτη δέκα…
«Στης πικροδάφνης τον ανθό και στης ιτιάς το δάκρυ
που στάζει όλο παράπονο στης ποταμιάς την άκρη
στου κόρφου σου τα βότανα και στην ποδιά σου πάνω
έγειρα να αποκοιμηθώ, τον πυρετό να γιάνω
Από τον «Ελάχιστο Εαυτό» του Θανάση Παπακωνσταντίνου, εδώ διά χειρός Μαρίας Μουτσάκη».
Φινάλε με την Κική Δημουλά…
«Πού είσαι;
Κάτι πικραίνει πιο πολύ κι απ’ τ’ όνομά τους τις πικροδάφνες.
Πού είσαι;»
