Μικρή η γνωριμία μου μαζί του, αλλά οι στιγμές οι ακριβές δεν ξεχνιούνται. Τον θυμάμαι σαν τώρα, έπειτα από παράστασή του στο θέατρο «Αλέξης Μινωτής», στο Μπαρουτάδικο, στο Αιγάλεω, να μου μιλάει με θαυμασμό για τον Βαγγέλη Περπινιάδη και τους λαϊκούς τραγουδιστές που άκουγε από τα μικράτα του.
Φέρνω στον νου τις στιγμές στην «Τήννελα» στα μέρη του, τις βόλτες στην Αγορά, στην Τούμπα, τα τσουγκρίσματα και τα άλλα δώρα του.
Δεν ξέρω πώς θα ήταν τα πράγματα στο ελληνικό τραγούδι αν δεν υπήρχε ο Παπάζογλου, είμαι όμως βέβαιο πως θα ήμαστε φτωχότεροι.
Τι «μετά» άραγε να είχαν ο Μάλαμας, ο Περίδης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, ακόμα και ο Ξυδάκης και ο Ρασούλης και πόσοι ακόμη συνοδοιπόροι και «ακολουθητές»;
Ευτυχώς μας άφησε αρκετούς «οδηγούς» και «ζύγια» που δεν σβήνουν ποτέ.
Ο Παπάζογλου ήταν η μαγική φωνή, ο άξιος λόγος, οι «ζεστές» μελωδίες, αλλά κυρίως η στάση ενός καλλιτέχνη που αντιμετώπισε το τραγούδι και την ιδιότητά του «αλλιώς», πέρα από τα συνηθισμένα και «δρομολογημένα».
Δεν κατάντησε ποτέ «γυαλιστερός». Ξέρετε τι είναι να σε παρακαλάει όλη η «πιάτσα» να παρουσιάσεις νέο υλικό κι εσύ να καταθέτεις δίσκο κάθε πέντε χρόνια; Και να διψάει και το κοινό. Δεν είναι εύκολο να λες όχι, σε πολλούς και πολλά που συνεπάγονται, αν πεις ναι.
Ούτε να πορεύεσαι κόντρα στο ρεύμα των τετριμμένων, όπως έπραξε με τις ζωντανές εμφανίσεις του, κοινωνώντας τραγούδια-μεταλαβιές στους «πιστούς» σε κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Ως ερμηνευτής και δημιουργός ανέδειξε τη ροκ πλευρά των λαϊκών και τη λαϊκότητα της ροκ παντρεύοντας αρμονικά και με γοητευτικές, ατσάλινες βέρες, τάσεις, είδη, τεχνοτροπίες δημιουργώντας τη δική του «σχολή».
Οπως χαρακτηριστικά σημείωνε ο ίδιος το 1984, όταν εκπλήρωνε το «Χαράτσι» του:
«Η μουσική μας παιδεία, αν μπορεί να ονομαστεί έτσι, είναι ένας κυκεώνας και φαίνεται αυτό στη μουσική που συνθέτουμε, φαίνεται και στις επιλογές μας όταν η ανάγκη και η ευκολία μάς θέτουν μπροστά σε εκβιαστικά διλήμματα, οπόταν και αναγκαζόμαστε να πάρουμε θέση. Πάντως, όποια απόφαση και να πάρουμε, προδίδουμε ένα κομμάτι του εαυτού μας, γιατί τα ετερόκλητα μας συνιστούν. Η αγάπη είναι ισχυρότερο πράγμα από τη διαφορά, το ζήτημα είναι να συγκεράσουμε τις μουσικές μας αντιθέσεις, που είναι και οι δικές μας αντιθέσεις, σ’ ένα μικτό και νόμιμο μουσικό είδος».
Ο Νίκος Παπάζογλου, μέσα από μια «λιανή» αλλά τόσο μεστή δισκογραφία και παραγωγές που ξεχείλιζαν από μεράκι, ευαισθησία, «υγεία» και «όραμα» ψυχής, και έδιναν βήμα και διέξοδο σε άξιους «μαθητές», δίδαξε καλλιτεχνικό ήθος, συνέπεια, παιδεία αληθινή.
Οργωσε γόνιμα, ευφάνταστα και ταπεινά συνάμα το περιβόλι του. Σεβάστηκε τη γη μας. Γι’ αυτό και οι καρποί του ομόρφυναν και ομορφαίνουν τις ζωές των ανθρώπων.
