Ο τίτλος του άρθρου είναι κάπως «παραπλανητικός» αφού ο ερμηνευτής έχει συνδέσει το όνομά του και με άλλες όμορφες στιγμές του ελληνικού τραγουδιού.
Γόνος εκπαιδευτικών με σπουδές στην Ανωτέρα Σχολή Ηλεκτρονικών Λαμίας αλλά και με λατρεία για τη φυσαρμόνικα και το τραγούδι, ο νεαρός Σμοκοβίτης θα ξεχωρίσει σε διαγωνισμό ταλέντων και η μοίρα θα τον οδηγήσει στην πρωτεύουσα όπου χτυπά η καρδιά της ελληνικής δισκογραφίας.
Περνάει από ακρόαση, όπως συνηθιζόταν τότε, και υπογράφει συμβόλαιο συνεργασίας με τη Minos, την εποχή που αρχίζει να «ξεπερνά» την Columbia σε δυναμική και εμπορικότητα.
Σύμφωνα με το «είθισται» εκείνων των καιρών ηχογραφεί σε επανεκτελέσεις επιτυχίες της «αντίπαλης» εταιρείας («Μια Κεφαλονίτισσα», «Ο Χάρος βγήκε παγανιά»), που μπαίνουν σε συλλογές και «τουριστικούς» δίσκους της Minos.
Ο Σμοκοβίτης κερδίζει τις εντυπώσεις και πλέον θεωρείται ένα απ’ τα καινούργια όπλα της δισκογραφικής του. Ετσι μαζί με τη Χάρις Αλεξίου και την Αλέκα Αλιμπέρτη θα αποτελέσουν την ερμηνευτική ομάδα του μεγάλου δίσκου «Καλημέρα ήλιε» σε μουσική του Μάνου Λοΐζου και στίχους του ποιητή Δημήτρη Χριστοδούλου. Βλέπετε, έως τότε, οι δημιουργοί κρατούσαν τα σκήπτρα στη βιομηχανία της τραγουδοποιίας.
Ο Σμοκοβίτης αποδίδει στέρεα, εκφραστικά και πειστικά το ομώνυμο (σε λίγο θα γεννηθεί το… ΠΑΣΟΚ) καθώς και τα «Χτύπησαν αργά», «Οταν σε είδα να ξυπνάς», «Ας μην είχες τόσα λάθη», «Δώδεκα παιδιά».
Παράλληλα με την Αλεξίου μοιράζεται τις ερμηνείες στον δίσκο του συνθέτη Γιώργου Γεωργιάδη «Το Μεγάλο τραγούδι – 12 ψαλμοί του Δαυίδ».
Μέσα στο 1974 ο Σμοκοβίτης θα συμμετάσχει σε 5 πολυσυλλεκτικούς από πλευράς ερμηνευτών δίσκους της Minos: «Ασπρο μαύρο» των Γιώργου Χατζηνάσιου και Σώτιας Τσώτου μαζί με Γιάννη Πάριο, Δημήτρη Κοντολάζο, Αννα Βίσση και Αλεξίου, «Ω! Τι κόσμος μπαμπά!» του Βασίλη Δημητρίου με Γιάννη Καλατζή και Αλεξίου, «Για ρεμπέτες και για φίλους» του Απόστολου Καλδάρα με Κοντολάζο και Αλεξίου, «Προδομένος λαός» των Μίκη Θεοδωράκη και Βαγγέλη Γκούφα με Βασίλη Παπακωνσταντίνου και Αλεξίου, «Μια χαρά, μια καημός» των Νίκου Καρβέλα και Βαρβάρας Τσιμπούλη, με Κοντολάζο και Βίσση.
Από την πρώτη εργασία, «Ο Κοσμάς κι ο κόσμος» με την ερμηνεία του Σμοκοβίτη θα ακουστεί δυνατά.
Παρότι ο ερμηνευτής έχει μερτικό στην ψυχαγωγία, δίνοντας μεταξύ άλλων και το «παρών» σε συναυλίες των παραπάνω δημιουργών, ακολουθεί δισκογραφική σιωπή.
Οι λόγοι είναι επισήμως άγνωστοι. Πάντως αναφερόμαστε σε μια περίοδο όπου οι εταιρείες είναι παντοδύναμες.
Ο Σμοκοβίτης θα επιστρέψει το 1977 με τα «Τραγούδια του καιρού μας» του Σταύρου Κουγιουμτζή σε στίχους των Μιχάλη Μπουρμπούλη, Ακου Δασκαλόπουλου, Βαρβάρας Τσιμπούλη κ.ά. Σε δυο τραγούδια συμμετέχει η Αιμιλία Κουγιουμτζή ενώ δεύτερες φωνές κάνει η Αννα Βίσση.
Το «Σαν τα τριαντάφυλλα» θα ακουστεί τότε αρκετούτσικα ενώ «Το καλοκαίρι το μορτάκι» και «Η μικρή οθόνη» θα κερδίσουν τη μάχη με τον χρόνο.
Το 1979 ολοκληρώνεται η συνεργασία του Σμοκοβίτη με τη Minos.
Ο ερμηνευτής, με σταθερή πλέον εργασία στον ΟΤΕ, θα παρουσιάσει το 1981 στην ταπεινή General Gramophone τον δίσκο «Τριαντάφυλλο κι αγκάθι» των βετεράνων Θόδωρου Δερβενιώτη και Κώστα Βίρβου. Την παράσταση θα κλέψει το περίτεχνο καμηλιέρικο ζεϊμπέκικο «Τι να πω και τι να γράψω».
Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του τελευταίου:
«Ο Κώστας ο Σμοκοβίτης είναι όχι τραγουδιστής, είναι τραγουδισταράς. Ο Κώστας είναι ένας μεγάλος τραγουδιστής τον οποίον κάποια χρόνια τον αδίκησαν οι δισκογραφικές εταιρείες, αλλά ποτέ δεν είναι αργά…»1
Ο Σμοκοβίτης θα συνεχίσει, φτάνοντας μέχρι και τις μέρες μας τη διακριτική παρουσία του στη δισκογραφία.
Ενδεικτικά, η συνεργασία του με τον Μιχάλη Τερζή στον δίσκο «Τρελό καλοκαίρι» (Lyra, 1985) είχε ως συνήθως όμορφα τραγούδια, το ίδιο και η σύμπραξή του με τους Νικολόπουλο, Σούκα, Πολυκανδριώτη και Τερζή, στο «Ολα για Σένα» (MBI, 1990).
Τον Μάρτη του 2025 εκδόθηκε μια ακόμα δουλειά του με τον γενικό τίτλο «Ενα τσιγάρο δρόμος».
Ο επίλογος ανήκει στην Αιμιλία Κουγιουμτζή: «Για τον Σταύρο ο Κώστας ήταν καθαρά γνήσιος λαϊκός τραγουδιστής, στιβαρός, με πολύ καλή άρθρωση, και είχε μια αισιοδοξία στον τρόπο που τραγουδούσε. Ερμήνευσε τους πιο καταξιωμένους συνθέτες, αλλά ο δίσκος που άκουγε περισσότερο ήταν το “Τριαντάφυλλο κι αγκάθι”, των Δερβενιώτη – Βίρβου. Οφείλω να πω ότι άρεσε η φωνή του πολύ και στον φίλο μας ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο ο οποίος, όπως ξέρουμε, είναι δύσκολος στην κρίση του. Η σχέση μας με τον Κώστα είναι ιδιαίτερη γιατί τον παντρέψαμε και βαφτίσαμε και τον Παναγιώτη του. Επίσης, έχει ερμηνεύσει υπέροχα τα τραγούδια του Σταύρου στον δίσκο που συμμετέχω κι εγώ, “Τα τραγούδια του καιρού μας”. Δεν ξέρω τι έφταιξε και η θέση του δεν είναι ψηλότερα απ’ όσο έπρεπε να είναι. Πάντως, πρέπει να αισθάνεται τυχερός και ικανοποιημένος με αυτά που έχει κάνει».2
1,2 Από το ιστολόγιο www.smokovitiscv.blogspot.com το οποίο έχει καταργηθεί.
