Θα μπορούσε να είναι μια τίμια προσπάθεια για εμπορικό ελληνικό σινεμά, αν η «Τελευταία κλήση» δεν μπλεκόταν στην ουρά και στη φιλοδοξία της. Η βασισμένη στην πολύκροτη υπόθεση του Σορίν Ματέι ταινία πασχίζει να υιοθετήσει χολιγουντιανά καλούπια με τέτοιο προφανή και διεκπεραιωτικό τρόπο που την οδηγούν τελικά σε μια αισθητική κοντινότερη σε τηλεταινία Netflix. Και ίσως αυτό να «κλωτσούσε» λιγότερο αν το σενάριο δεν επιδιδόταν στο μεγαλύτερο μέρος του σε μια (μυθοπλαστική) παρασκηνιακή υπόσχεση για όσα κρύβονται πίσω από την υπόθεση ομηρίας που καταλήγει συνωμοσιολογική. Αραγε, πότε το σύγχρονο ελληνικό σινεμά θα δώσει στο σενάριο την προσοχή που του χρειάζεται; -E.TZ.
Κάτι το Ωραίον
Απογοήτευση προκαλεί η θέα πάνω από τις στέγες της Πλάκας. Χωρίς έλεγχο, χωρίς προδιαγραφές και κατά παράβαση της κείμενης νομοθεσίας, οι ηλιακοί θερμοσίφωνες γεμίζουν τις ταράτσες και η σιλουέτα τους διαγράφεται στον ορίζοντα με προοπτικό άξονα την Ακρόπολη και το μνημείο του Φιλοπάππου. Η φωτογραφία, τραβηγμένη από το ύψος της οδού Μονής Αστερίου, αποκαλύπτει την παρακμή της κορυφογραμμής της πόλης, αλλά και την ασυδοσία, όπως και την έλλειψη ελέγχου της κατάστασης. -Ν.Β.
Η αξία και η ηγεμονία
Ποιο πρότυπο θα επέλεγε ένας πιτσιρικάς; Τον εστέτ Λουί Θερού ή κάποιον φουσκωτό, λεφτά, πολυγαμικό influencer; Ο πρώτος πασχίζει να αποδομήσει την ανδρόσφαιρα στο ντοκιμαντέρ «Inside the Manosphere». «Φταίνε το τραύμα, τα κακά σόσιαλ μίντια». «Είναι απλώς η αξία», του απαντούν τα είδωλα της αχαλίνωτης αρρενωπότητας. Και έχουν δίκιο. Δεν πουλάνε ιδεολογία. Είναι οι πλασιέ του εύκολου κέρδους. Εμπορεύονται ανορθολογισμό και σεξισμό επειδή αυτό πουλάει. Ή μάλλον «ηγεμονία» με όρους γκραμσιανούς. Η Ακροδεξιά ηγεμονεύει στο φαντασιακό της ηδονής. Εστω κι αν ηδονή είναι απλώς μια φούσκα κακοποιητικών ονειρώξεων. Το «τίποτα» είναι σέξι. Δεν απαιτεί σκέψη, αλλά βία. Η επανάσταση είναι πασέ. Η διανόηση το ίδιο. -Θ.Λ.
Κομφετί και σερπαντίνες
Οι «βοριάδες» που πνέουν από το Κεντρικό Κτίριο του ΕΚΠΑ, μετά τις τελετές ορκωμοσίας, μεταφέρουν τα γιορτινά απομεινάρια στα δέντρα του κήπου του Βαλλιάνειου Μεγάρου. Σκέφτομαι ότι το ερώτημα γιατί δεν τα καθαρίζει κανείς έχει πιθανότατα δύο απαντήσεις. Είτε για να υπενθυμίζουν στους τουρίστες πως η Αθήνα είναι μια πόλη με κέφι και ζωντάνια, είτε επειδή οι υπεύθυνοι του Δήμου Αθηναίων «στρατηγικά» σκεπτόμενοι χρησιμοποιούν τις σερπαντίνες ως απωθητικές ταινίες για τα περιστέρια. Η γενικότερη εικόνα εγκατάλειψης του προαύλιου χώρου της ιστορικής έδρας της Εθνικής Βιβλιοθήκης μας οδηγεί μάλλον στο δεύτερο… -Κ.Μ.
Χάζι στον Κηφισό
Πώς το λέμε συνήθως; Ολοκληρώθηκε με λαμπρότητα η στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Με την ίδια λαμπρότητα όμως ορισμένοι συμπολίτες που κινούνταν επί της λεωφόρου Κηφισού προς Πειραιά εκείνο το μεσημεράκι είχαν τη φαεινή ιδέα να σταματήσουν με αλάρμ στη δεξιά λωρίδα, να βγουν από το αυτοκίνητό τους και να σηκώσουν το κινητό τους τηλέφωνο με χάρη, αποτυπώνοντας μια για πάντα το κομβόι των στρατιωτικών οχημάτων που αποχωρούσαν από το κέντρο της πρωτεύουσας στο απέναντι ρεύμα. Τα κατάφεραν χάρη σε άψογους σχηματισμούς. -Σ.Ι.
Το μεγάλο παζάρι
Η σιωπηρή μετατροπή του πεζοδρόμου της Αποστόλου Παύλου σε άτυπο Γιουσουρούμ είναι, υποθέτω, άλλη μία ένδειξη της «εξωστρέφειας» της Αθήνας για την οποία θα πρέπει να είμαστε περήφανοι, ένα προϊόν προς εξαγωγή. Η καταπάτηση του δημόσιου χώρου, στη μοναδική, μάλλον, περιπατητική ζώνη της πόλης, όπου (υπό κανονικές συνθήκες) δεν θα έπρεπε να βασιλεύει ο θόρυβος και το οπτικό ταρατατζούμ περνάει σε τριτοτέταρτη μοίρα. Αλλά τι είναι κανονικό στην Αθήνα για να είναι μια αμέριμνη βόλτα κάτω από την Ακρόπολη; -Δ.Ρ.
