Η πλατφόρμα του Ertflix έχει δημιουργήσει μια παράδοση που έχουμε εκτιμήσει δεόντως: με αφορμή την απώλεια ενός μεγάλου καλλιτέχνη/δημιουργού ανεβάζει πλούσια αφιερώματα στη ζωή και στο έργο του, αξιοποιώντας τους ατελείωτους αρχειακούς θησαυρούς της δημόσιας τηλεόρασης. Το ίδιο έκανε και την περασμένη εβδομάδα με τις εκδημίες του Γιώργου Μαρίνου (φωτογραφία) και του Γιώργου Πανουσόπουλου, επιδεικνύοντας άριστα αντανακλαστικά. Πραγματικά ένα κι ένα. Ομως, έπρεπε να… τρέξεις (τηλεοπτικό) μαραθώνιο για να τα προλάβεις, αφού το αφιέρωμα για τον Γιώργο Μαρίνο, τουλάχιστον, κατέβηκε μόλις λίγες ημέρες μετά. Είναι κρίμα τόσο καλές πρωτοβουλίες, αντάξιες μεγάλων ευρωπαϊκών δικτύων, να χάνονται για λόγους κακού προγραμματισμού ή επειδή απλώς αδικείς χωρίς λόγο τον εαυτό σου (και την αποστολή σου). -Δ.Ρ.
Χαμένοι στη μετάφραση
Ξέρω ότι οι μεταφραστές στην Ελλάδα δεν παίρνουν τα χρήματα που θα έπρεπε να παίρνουν. Γι’ αυτό πρέπει να μεταφράζουν γρήγορα, αν θέλουν να έχουν ένα ικανοποιητικό μηνιαίο εισόδημα. Αυτές τις μέρες, όμως, διαβάζω μια τόσο κακή μετάφραση γνωστού συγγραφέα από βραβευμένο μεταφραστή και μεγάλο εκδοτικό οίκο, ώστε μου συμβαίνει το εξής: το διαβάζω στα ελληνικά και αυτομάτως ξαναμεταφράζω στο μυαλό μου στα αγγλικά για να καταλάβω τι εννοεί. Και καλά, στις στρυφνές γλώσσες, είναι κάπως θεμιτό να συμβαίνει αυτό, ας είμαστε επιεικείς. Από τα αγγλικά όμως; -Ξ.Κ.
Τα περίπτερα του φολκλόρ
Ξεκινώντας από την πλατεία Συντάγματος, ο επισκέπτης της Αθήνας δεν χρειάζεται χάρτη για να καταλάβει ότι βρίσκεται σε τουριστική ζώνη. Αρκεί να ακολουθήσει το αδιάκοπο μοτίβο από τσάντες με τον λογότυπο «Greece», καπέλα με την ελληνική σημαία, μπρελόκ-Παρθενώνες και πλαστικά αγαλματίδια. Τα περίπτερα με βασική πραμάτεια τα σουβενίρ είναι μια ελληνική πατέντα, αλλά το πρόβλημα δεν είναι καν αυτό· στην Αθήνα η αισθητική τους έχει σχεδόν ταυτιστεί με τον δημόσιο χώρο. Σαν να έχουμε αποδεχθεί ότι η πρώτη εικόνα που προσφέρει η πόλη είναι αυτή της εύκολης, μαζικής αναμνησιολογίας. -Ε.Σ.
Sold out ή μάρκετινγκ;
Είναι αλήθεια ότι οι δημοσιογράφοι του πολιτιστικού ρεπορτάζ συνήθως βρίσκουμε μια θέση δωρεάν στα θεάματα που η πλειονότητα των θεατών θεωρεί sold out, γιατί είναι η δουλειά μας. Είναι αλήθεια επίσης ότι σύμφωνα με τις πλατφόρμες από τις οποίες γίνονται οι κρατήσεις, τα 2/3 των παραστάσεων δεν έχουν ούτε σκαμνάκι στον διάδρομο. Συνεπώς, το ελληνικό θέατρο ανθεί ή ισχύει αυτό που οι περισσότεροι θεατράνθρωποι υποστηρίζουν, ότι δηλαδή διανύουμε μια κακή σεζόν πλην ολίγων εξαιρέσεων; Και μήπως τελικά να δούμε τι γίνεται με τα εισιτήρια, αντί να αναπαράγουμε την επικοινωνιακή στρατηγική των παραγωγών; -Μ.Β.
Eνα κουτί ακόμη
Στην πραγματικότητα είμαι αμφίθυμος. Αν οι λόγοι είναι υγειονομικοί, ας θυμηθούμε έστω ότι παρόμοια σημεία συλλογής περιττωμάτων σκύλων, σαν αυτά που συναντήσαμε στην Κυψέλη, είχαν τοποθετηθεί και παλιότερα σε αθηναϊκά πάρκα και περιοχές περιπάτου χωρίς σπουδαίο αποτέλεσμα. Ιδίως ο πεζόδρομος της Φωκίωνος Νέγρη έχει χορτάσει από διάσπαρτα δημόσια γκάτζετ, όπως τα «σπιτάκια ανακύκλωσης», ανάμεσα σε πολλά άλλα. Υποθέτει κανείς ότι και τα περιττώματα των κατοικιδίων θα μπορούσαν να περισυλλεχθούν με πιο διακριτικούς ή, τέλος πάντων, ενιαίους τρόπους. -Ν.Ζ.
Τα ροζ τρένα
Ηταν πρώτα τα ροζ τρένα. Υστερα, τα λαχανί και σύντομα τα πορτοκαλί. Δεν είναι προϊόν ΑΙ, αλλά μια αντι-γκράφιτι μεμβράνη που τοποθετήθηκε στους συρμούς του ΗΣΑΠ. Ειδικά στα λαχανί βαγόνια της γραμμής 1, οι συνειρμοί οδηγούν αναπόφευκτα στο φλούο πράσινο του άλμπουμ «brat» της Charli XCX. Μπορεί η προσπάθεια του ΟΑΣΑ να έκανε πιο ινσταγκραμικά τα βαγόνια του Ηλεκτρικού, αλλά δεν κάλυψε ούτε στο ελάχιστο τα πιο ουσιαστικά προβλήματα του μέσου: τα αραιά δρομολόγια, τον γερασμένο στόλο, τις μηχανικές βλάβες. Αν καταφέρει ποτέ να τα λύσει, εκεί να δείτε πόσο viral θα γίνει. -Π.ΤΣ.
