Στους πρόποδες του Λόφου των Νυμφών, με στέμμα το Αστεροσκοπείο, νιώθεις τον αέρα εκείνης της Αθήνας που μένει ασάλευτη στον χρόνο. Είναι το ανάγλυφο που κοιτά την Ακρόπολη και την Αθήνα «πιάτο». Αν τύχει και περπατάς σε εκείνες τις ανηφόρες μια μέρα με διαυγές, κρυστάλλινο φως και με ξερό βοριαδάκι, με τον ήλιο να χρυσίζει τα καταπράσινα αγριόχορτα, έχεις τότε μια αίσθηση αστικού λειμώνα, ένα άχρονο πεδίο χαράς και στοχασμού. Σε εκείνο το στενάκι όμως που ακούει στο όνομα του Ιουλίου Σμιτ (γραμμένου ως Σμιθ), του Γερμανού αστρονόμου Julius Schmidt (διευθυντής του Αστεροσκοπείου την περίοδο 1858-1884), οι τόνοι χαμηλώνουν και ακόμη κι αν νιώθεις τη σκιά του λόφου, το βλέμμα σταματάει σε εκείνο το χάλασμα. Ενα νεοκλασικό σπιτάκι στον αριθμό 8 που στέκει ευγενές μα ερειπωμένο, με την αυλόπορτα στο πλάι, να μας θυμίζει ότι εδώ βρισκόμαστε σε μια παλαιότατη συνοικία ανθρώπων.
Βαθιές, βαθύτατες αθηναϊκές συνηχήσεις τυλίγουν το Θησείο από όποιο σημείο και αν ξεκινήσεις. Για να πλησιάσεις το Αστεροσκοπείο και την Αγία Μαρίνα, καλύτερα να φθάσεις έτοιμος, ζυμωμένος με τους ήχους και τις σκιές της συνοικίας. Πάντα προσπαθώ να σκεφτώ πώς θα ήταν η γειτονιά όταν ακόμη υπήρχε το Βρυσάκι απέναντι, η συνοικία της Βλασσαρούς, που απαλλοτριώθηκε στις αρχές του ’30 για να έρθει στο φως η Αρχαία Αγορά. Μια μεγάλη ενότητα σπιτιών, ναών, πλατειών, σχολείων, χέρσων εκτάσεων και εμπορικής ζωής, ένα αμάλγαμα που ο χρόνος τεμάχισε και εξορθολόγισε, αλλά που σώζει τόπους τόπους κάποιες νησίδες παλιάς ζωής.
Η οδός Ηρακλειδών με στάσεις μιας προσφιλούς καθημερινότητας, στο ομώνυμο Μουσείο της οδού, και στο βιβλιοπωλείο – σπήλαιο γνώσης και ομορφιάς, που είναι το «Λεμόνι», προσφέρει σαν τροφός μια ήπια εισαγωγή στο κλίμα του Θησείου. Δίπλα ακριβώς, Ηρακλειδών 26, το κλειστό σήμερα διώροφο της δεκαετίας του ’20 μας θυμίζει το πέρασμα της οικογενείας Γιουσουρούμ και ότι βρισκόμαστε στα ιστορικά ίχνη της εβραϊκής διαδρομής στην Αθήνα (προς Ερμού και Ψυρρή). Προς την Επταχάλκου, ο Αγιος Αθανάσιος στέκει απέναντι με νεοκλασικά σπίτια μιας ανώτερης μεσαίας τάξης του 1910 και σε ένα από αυτά θα βρούμε την γκαλερί Bernier/Eliades. Μια πυκνότατη σήμανση αστικής διαδρομής θα μας φέρει στην οδό Πουλοπούλου.
Δεν περίμενα να συναντήσω την κακοποίηση μιας από τις ατμοσφαιρικές γωνίες του Θησείου, Πουλοπούλου και Αμφικτύονος. Ενα μικρό σπιτάκι που έστεκε παραδίπλα έγινε τουριστικό κατάλυμα με πλήρη παραμόρφωση και στη σούδα ανάμεσα, εκεί που υπήρχε μια από τις ωραιότερες στριφογυριστές σιδερένιες σκάλες της Αθήνας, είδα μια ερμητικά σοβατισμένη αυλή. Στη γωνία, όμως, προς Αμφικτύονος, έχουμε το ερείπιο ενός από τα πιο γοητευτικά, μεγάλα νεοκλασικά σπίτια του Θησείου. Νεοκλασικό τσαρουχικής γενιάς.
Μέσα από τα σωθικά του Θησείου η έξοδος στην Αποστόλου Παύλου θα μας οδηγήσει στην τουριστική προθήκη, αλλά η θέα της Ακρόπολης δεν σε αφήνει να ξεχάσεις πού περπατάς. Ως την οδό Δημητρίου Αιγινήτου και τα βραχώδη σπήλαια και ιερά μιας άυλης κατανόησης του τόπου, μπορεί κανείς να ανηφορίσει προς την Αγία Μαρίνα. Στη μικρή πλατεία του ναού, η γεύση μοιάζει με γεύση αρμύρας, υπάρχει μια αίσθηση νησιού και μικρού τόπου, μυρωμένου από τα πεύκα του Αστεροσκοπείου, ζωντανού πάντα με αρχέγονες μνήμες γάμων, τελετών και ατελείωτου παιχνιδιού των παιδιών στο πλακόστρωτο.
Παιδικές φωνές δεν άκουσα, αλλά επιστρέφοντας στον ιστό του Θησείου, από Πυγμαλίωνος και Ακάμαντος, ένευσα σιωπηλά στο παλαιό κηροπλαστείο της οικογενείας Σκιαδά και στη γωνία με την Αμφικτύονος το βλέμμα υψώθηκε για να χαϊδέψει το εκλεκτικιστικό σπίτι, ώχρα με λευκό και τερακότα, που λάμπει στο φως σαν αφρός. Λίγα βήματα πιο κάτω, στη μικρή οδό Λυκομιδών, μια παλιά, ξεχασμένη αυλή, στον αριθμό 11, έχει τις πόρτες στο βάθος στη σειρά, εν χορώ μπροστά στα αγριόχορτα και στο πλακόστρωτο. Δίπλα, γωνία με την Ακταίου, στέκει ανακαινισμένο το νεοκλασικό μέγαρο που ανήκει στην Αρχαιολογική Εταιρεία. Το λαϊκό και αστικό Θησείο σε κάθε βήμα…
